Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Verduras de folla e coagulación sanguínea

O consumo elevado destas verduras pode interferir con certos medicamentos recetados para regular a coagulación sanguínea

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 11deNovembrode2008
img_espinaca listado

As verduras de folla verde como as espinacas, a acelga e a leituga caracterízanse polo seu contido en filoquinona, a fonte principal de vitamina K. Esta vitamina participa de maneira directa na coagulación do sangue. O seu consumo adecuado evita perdas de sangue ao frear as hemorraxias, aínda que un elevado consumo de alimentos ricos nesta vitamina, como as verduras de folla, pode interferir co efecto de certos medicamentos recetados para regular a coagulación sanguínea.

Img espinaca
A filoquinona ou vitamina K1 é a fonte dietética principal de vitamina K para o organismo. Identificouse por primeira vez en produtos de orixe animal como a carne de pito e o fígado de certos animais, aínda que en posteriores análises químicas observouse que as verduras de folla verde superaban con fartura o contido de vitamina K1 respecto dos alimentos de orixe animal. Dentro deste grupo de verduras inclúense as coles ou repolos, as espinacas, a leituga, a acelga, o brócoli e as coles de Bruxelas, cun contido que supera os 100 microgramos de vitamina K por cada 100 g de alimento.

Verduras de folla e vitamina K
Condimentar os alimentos con aceite tamén contribúe á inxesta dietética de vitamina K

Tamén se sabe que os aceites vexetais, como o de soia, canola e oliva, contribúen xunto ás verduras de folla a cubrir practicamente o tres cuartas partes dos requirimentos diarios para esta vitamina. A condimentación dos alimentos con aceite e o uso de aceites para cociñar os alimentos contribúe tamén á inxesta dietética de vitamina K. Por exemplo, e a pesar de que alimentos como o tomate ou a carne conteñen cantidades relativamente baixas de vitamina K, ao ser condimentados ou preparados con aceite considéranse como fonte dietética interesante desta vitamina.

Doutra banda, as bacterias intestinais sintetizan outro composto químico con actividade de vitamina K que se identifica como vitamina K2 ou menaquinona, e esta sustancia atopouse, pero en pequena proporción, en alimentos de orixe animal como a xema de ovo, manteiga e queixos, e tamén en produtos fermentados da soia. Sábese que esta vitamina contribúe aínda que nunha cantidade relativamente pequena a satisfacer as necesidades de vitamina K debido á súa limitada absorción.

Contido en filoquinona (vitamina K1) en alimentos comúns
AlimentoMicrogramos (µg)/100 gramos
Vexetais
Col ou repolo440
Espinacas380
Ensalada de leitugas variadas315
Espárrago60
Okra40
Leituga Iceberg35
Xudías verdes33
Guisantes frescos24
Pepino20
Coliflor ou verza20
Cenoria10
Tomates6
Aceites vexetais
Aceite de soia193
Aceite de canola127
Aceite de sementes de algodón60
Aceite de oliva55
Aceite de millo3
Outros alimentos
Soia seca47
Lentellas22
Fígado5
Outros alimentos
Soia seca47
Lentellas22
Fígado5
Ovos2
Carnes frescasMenor que 1
Peixe frescoMenor que 1
Leite enteiroMenor que 1

Fonte:Dietary Intake and Adequacy of Vitamin K. The Journal of Nutrition Vol. 128 Non. 5 May 1998, pp. 785-788.

Verduras de folla e coagulación

As verduras de folla verde son as que máis vitamina K concentran. A función principal desta vitamina é intervir na síntese de factores da coagulación como a protrombina. Por tanto, o seu déficit aumenta as probabilidades de sufrir hemorraxias. Isto é especialmente importante para quen reciben antibióticos que impiden a síntese de vitamina K no intestino debido a que alteran a flora bacteriana. Nestes casos será interesante incluír na dieta alimentos ricos neste nutriente.

Por outra banda, son moitas as persoas que, como medida profiláctica de trastornos cardíacos ou vasculares de distinta índole (infarto, trombosis, embolia) ou tras sufrir un episodio destas características, comezan un tratamento con medicamentos que regulan a coagulación sanguínea. Os máis usados son os derivados da cumarina como o acenocumarol (sintrom) e a warfarina.

En ocasións, ao médico resúltalle difícil conseguir a dose máis adecuada de anticoagulantes para regular os parámetros da coagulación sanguínea, e un dos factores que inflúe neste aspecto pode ser a dieta. A resposta do organismo ao fármaco anticoagulante pode variar segundo a concentración de vitamina K no plasma, ao participar tamén esta vitamina na coagulación sanguínea. Isto explica que algúns médicos pregunten aos seus pacientes polo hábito que teñen de consumir verduras de folla verde, ricas en vitamina K.

Un consumo abundante destas verduras ao longo do día; por exemplo, sempre ensalada na comida e na cea, e habitualmente verdura nunha das comidas, poida que altere o efecto da medicación e, por tanto, segundo a indicación do especialista, poida que sexa preciso moderar o seu consumo.

Mandan os xenes

Ademais do papel da dieta na influencia da coagulación sanguínea, informes recentes indican que as concentracións de plasma da filoquinona (vitamina K) están fortemente influenciadas por polimorfismos no genotipo (conxunto de xenes dun organismo). En concreto, o polimorfismo que afecta o xene que codifica a apolipoproteína E (apoE), encargada do transporte da vitamina K unida aos triglicéridos cara ao fígado para a súa posterior absorción.

Ao parecer, as concentracións plasmáticas de filoquinona (vitamina K1) son diferentes de acordo co genotipo da apolipoproteína E. A concentración plasmática de vitamina é maior no genotipo apoE2 que no apoE3, e esta á súa vez maior que no apoE4. Esta observación foi comprobada fai máis dunha década nun estudo de 30 pacientes que seguían unha terapia con anticoagulantes orais. Entón, observouse que os pacientes con genotipo apoE4 tendían cara a unha maior sensibilidade á terapia anticoagulante oral que os de genotipo apoE2 ou apoE3. Esta tendencia foi interpretada como unha resposta do organismo á diminución das concentracións plasmáticas de filoquinona ou vitamina K1.

Noutras investigacións sobre a resposta á warfarina (un anticoagulante) segundo o genotipo, obsérvase que o genotipo ApoE4 é máis común entre os afroamericanos, o que explica que requiran doses máis elevadas do anticoagulante warfarina, en comparación cos pacientes con genotipos ApoE2 e ApoE3.A xestión da dose óptima de anticoagulantes orais para lograr un efecto terapéutico é un reto para os médicos especialistas dada a variabilidade que existe na relación dose-resposta, en parte causada polos polimorfismos xenéticos e en parte tamén pola influencia da dieta.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións