Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Xaneiro: O apio, diurético por excelencia

Pola súa cualidade de favorecer a diuresis, o apio resulta útil en caso de hiperuricemia e retención de líquidos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 01deXaneirode2005

O apio silvestre, hortaliza moi coñecida e cultivada por exipcios, gregos
e romanos, é o precursor do apio que actualmente coñecemos. Nun principio foi
considerada unicamente como unha planta aromática e medicinal, sen
valor culinario. Hipócrates, médico grego do século V a.C.,
eloxiou o apio como gran diurético.

O apio silvestre crece de forma natural, ten os talos de cor verdoso
e un sabor amargo bastante pronunciado. Se procede de cultivo, adoitan blanquearse
durante as últimas etapas de crecemento. Para iso cóbrese a planta
de modo que só as follas reciban luz. Este tratamento elimina a cor
verde e o sabor amargo, pero tamén parte das vitaminas. A súa aparencia
externa aseméllase ao perexil liso e as súas follas teñen un sabor moi intenso,
polo que se adoitan empregar desecadas para condimentar sopas, purés
e cremas.

O compoñente maioritario é a auga, polo que se trata dunha hortaliza
de escaso valor calórico. Os nutrientes que nos brinda son diversos
minerais como o sodio (é a hortaliza que posúe maior cantidade de sodio),
potasio e calcio (de absorción deficiente), e vitaminas como betacarotenos
(provitamina A), vitamina C e folatos. Con todo, a maioría de propiedades
terapéuticas que se atribúen ao apio débense ao aceite esencial que
confírelle o cheiro característico.

Potente diurético

É unha hortaliza popularmente coñecida pola súa propiedade de aumentar a diuresis,
grazas ao aceite esencial que contén, que exerce un efecto
dilatador sobre os vasos renais, e favorece desta maneira eliminación de auga e de sustancias tóxicas polos ouriños. Por iso, resulta eficaz contra afeccións articulares, como hiperuricemia, pinga
ou diversos reumatismos e problemas de retención de líquidos.

Con todo, se se abusa do seu consumo cru pode resultar bastante indigesto.
A cocción reblandece a celulosa, un tipo de fibra que contén, e a
fai máis asimilable polo organismo.

As pencas tenras e crujientes de apio poden consumirse crúas, soas ou en
ensaladas xunto a outros ingredientes, tras eliminar cun coitelo os fíos.
Tamén se poden consumir fritas, cocidas ou recheas, e con frecuencia
acompañadas dalgún tipo de salsa. Talos, follas e sementes se
adoitan engadir en sopas e estofados como condimento. Outra maneira de tomar
apio é elaborar un mollo fresco a partir de talos e follas.

O froito desecado do apio emprégase como condimento co nome de semente
de apio; tamén se moe e mestúrase con sal para preparar o sal de
apio, e en ocasións combínase con allo desecado.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións