Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A diabetes infantil, en aumento

A incidencia de diabetes infantil incrementouse nun 3,8% en todo o mundo, sobre todo, en menores de cinco anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 14deFebreirode2012
img_peques 3 listp

A diabetes infantil é unha das enfermidades crónicas máis comúns na infancia e a adolescencia. A súa incidencia anual ha aumentado un 3,8% en todos os países, sobre todo, entre os nenos menores de cinco anos. Nove de cada dez pequenos afectados padecen a diabetes tipo 1, por un déficit de produción de insulina. En España, entre 10 e 25 nenos por cada 100.000 menores de 14 anos son diagnosticados de diabetes mellitus tipo 1, segundo datos da Sociedade Española de Endocrinoloxía Pediátrica (SEEP). A Unidade de Diabetes Pediátrica do Hospital Universitario Ramón e Cajal manexa cifras similares. O pasado novembro, con motivo do Día Mundial da enfermidade, os seus especialistas sinalaron que, no noso país, a diabetes mellitus tipo 1 afecta a uns 30.000 menores de quince anos. E cada ano rexístranse uns 1.100 casos novos.

Img peques 3 01
Imaxe: Scott & Elaine van der Chijs

Hai só uns anos, o debut da diabetes infantil era frecuente na puberdade. Agora, cada vez é máis habitual nos menores de 5 anos. A diabetes tipo 1 maniféstase -de forma brusca- a calquera idade, pero sobre todo en nenos, adolescentes ou nos primeiros anos da vida adulta. Ocorre cando as células do páncreas encargadas de mobilizar a glicosa do sangue (beta) ao interior das células producen pouca ou ningunha insulina. Entón, desenvólvense os síntomas característicos desta enfermidade.

A pesar de que non se coñece a causa exacta da súa orixe, os factores de risco máis frecuentes son xenéticos, ambientais e autoinmunes. Apúntanse como desencadenamentos: a herdanza xenética, a exposición a pesticidas e, mesmo, unha infección que provoque que o organismo ataque as súas propias células beta. Os afectados son propensos a sufrir outros trastornos do sistema autoinmune.

Entre os factores ambientais, destaca o papel dos pesticidas como desencadenamentos da enfermidade. Varios estudos detectaron unha relación entre o risco de desenvolver diabetes (máis o tipo 2) e a exposición a pesticidas que se utilizaban hai anos, pero cuxos residuos aínda están presentes. É o caso dos organoclorados, os bifenilos policlorados (PCB) e outras sustancias químicas da categoría “contaminantes orgánicos persistentes”.

A exposición prolongada á contaminación do aire, relacionada co tráfico, tamén pode contribuír ao desenvolvemento da diabetes, en especial en individuos cun estilo de vida saudable, non fumadores, e nos individuos fisicamente activos. Estas son as conclusións dun estudo de cohorte realizado en Dinamarca con máis de 57.000 persoas e un seguimento de 9,7 anos. Os científicos responsabilizan deste incremento a factores “ambientais máis agresivos”, que fan que a enfermidade se desenvolva de maneira precoz.

Síntomas da diabetes tipo 1

Os principais sinais que delatan á enfermidade -é dicir, que hai un nivel alto de glucemia- son:

  • O neno ten sede excesiva (polidipsia).
  • Micciona con moita frecuencia (poliuria).
  • Ten unha fame inusual, con perda de peso.
  • Mostra sinais de cansazo e falta de concentración.
  • Quéixase de visión borrosa.
  • Sofre infeccións frecuentes (en pel, encías ou vejiga) que non terminan de curar.

Os pequenos tamén poden manifestar irritabilidad e cambios de ánimo, sensación de malestar en estómago e vómitos, entumecimiento ou hormigueo nos pés e as mans e, por suposto, rexistrar niveis altos de azucre no sangue e nos ouriños.

Nalgunhas persoas diabéticas, o primeiro sinal de enfermidade é a cetoacidosis. Cando o organismo non pode utilizar a glicosa como fonte de enerxía para as células (por insuficiencia de insulina), usa a graxa acumulada. Os produtos derivados do metabolismo das graxas (cetonas) acumúlanse no sangue e nos ouriños, e estas, en niveis elevados, son tóxicas. Este cadro coñécese como cetoacidosis diabética e os seus síntomas habituais son: niveis de glucemia moi elevados, ter unha respiración rápida e profunda, sequedad de pel e mucosas, alento afrutado, náuseas, vómitos e dor de estómago.

Efectos da diabetes sobre a saúde dos nenos

Un diagnóstico a tempo, os programas de educación sanitaria e os autocuidados son fundamentais para previr os problemas asociados

Ademais dos problemas a curto prazo -como a cetoacidosis-, co trascurso dos anos e sen o debido control nin tratamento, a diabetes ten múltiples consecuencias sobre a saúde das persoas que a padecen. Pode causar perda de visión, hipertensión, enfermidades cardiovasculares e respiratorias e impotencia sexual, entre outras. A Sociedade Española de Pediatría Extrahospitalaria e Atención Primaria (SEPEAP) insiste en que é de vital importancia promover a educación sobre diabetes para lograr un adecuado autocontrol por parte do paciente e os seus coidadores.

Respecto diso, os profesionais lembran que o manexo da enfermidade baséase en tres puntos craves: a alimentación, a actividade física e o tratamento con insulina. Un diagnóstico a tempo, seguir programas de educación sanitaria e os autocuidados son fundamentais para previr os problemas asociados -mesmo, diminuír a taxa de falecementos-, que poden empezar a desenvolverse xa na tenra infancia, como a cegueira, a insuficiencia renal ou as enfermidades cardiovasculares.

Obesidade e diabetes

A obesidade e o sobrepeso en nenos é un problema de saúde pública en todo o mundo. O estilo de vida occidental, con pouca ou nula actividade física e unha inxesta elevada de calorías, non fan máis que incrementalo a unha velocidade de vertixe: no noso país triplicáronse as cifras de obesidade infantil e os últimos datos epidemiolóxicos sinalan que afecta a un 14% dos nenos, sobre todo, homes. Hai máis nenos que nunca con sobrepeso, obesidade e, mesmo, obesidade mórbida.

E iso ten consecuencias: diabetes mellitus tipo 2, enfermidade cardíaca, HTA, colesterol elevado, ictus, algúns cancros, artrites e alteracións da respiración durante o soño (apneas e hipoapneas do soño). Ademais, os especialistas en saúde infantil insisten en que hai que remedialo canto antes, porque a probabilidade de que un neno “gordito” convértase nun adulto obeso aumenta dun 20% aos 4 anos a un 80% na adolescencia.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións