Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

“A maioría das regresións infantís resólvense en pouco tempo con paciencia, constancia, firmeza e agarimo”

Amaya Prado, psicóloga educativa, vogal da Xunta de Goberno do Colexio oficial da Psicoloxía de Madrid

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 10 de Xuño de 2020

Imaxe: COP

O confinamento para evitar a propagación do coronavirus afectou aos nenos de maneira especial. Xa poden saír á rúa, pero aínda non poden xogar cos seus amigos nun parque infantil. Xa poden visitar aos seus avós e resto de seres queridos, pero nada de darlles fortes abrazos e sonoros bicos como antes. E aínda a volta ao cole non se sabe nin como será. Nestas circunstancias, moitos pequenos volvéronse aínda máis pequenos: falan como cando eran uns bebés, choran e fan rabietas por calquera cousa, parece que non saben vestirse nin durmir sós, volven mollar a cama pola noite… Han desandado o que habían aprendido e eran rutinas para eles. Pero é normal. A psicóloga educativa Amaya Prado, vogal da Xunta de Goberno do Colexio oficial da Psicoloxía de Madrid, fala nesta entrevista das regresións infantís que poden estar a sufrir estes días os nosos nenos e como manexar estas situacións.

Co confinamento, algúns pais notaron que os seus fillos se fixeron “máis pequenos”, que deron pasos atrás no seu desenvolvemento: volven mollar a cama, piden chupete, comen peor… Quitámoslle importancia? É normal?

É normal, tanto en canto estamos ante unha situación extraordinaria e diferente no seu día a día e na súa rutina habitual. Cando o neno non ten unha maneira adecuada de expresar ou identificar o que lle está pasando, adoitan aparecer estas regresións. Son unha forma de expresar diferentes sentimentos que nestes momentos poden chegar a estar a ter, como a incerteza, o medo e a tristeza.

Que lles puido afectar máis?

Tivémonos que adaptar da noite para a mañá a unha situación inesperada e sen poder preparar aos nenos. Dun día para outro, non poden ir ao cole, nin ver aos seus amigos, avós e, nalgúns casos de separación, nin aos seus pais, e téñense que quedar en casa encerrados sen poder saír para nada, coa casa e a situación familiar que cada un teña. Afectoulles esa perda de contacto cos seus seres queridos, así como a perda da rutina habitual. E tamén detectan que os maiores mostran preocupación, tensión, tristeza e incerteza.

Cales son as regresións infantís máis comúns?

As habituais son pequenos retrocesos de comportamentos xa adquiridos ou eliminados nos que haxa unha necesidade de contacto. Teñen que ver co soño, a comida, o chupete ou o afecto. Tamén poden chorar máis, lloriquear, rabietas… esas condutas de cando eran máis pequenos. E tamén está esa necesidade continua de que os pais estean ao seu lado para todo.

Algúns poden pensar que con estas regresións só queren chamar a atención.

O concepto de chamar a atención hai que velo, non desde unha perspectiva negativa, senón como a súa forma de expresar que algo cambiou, non está como eles coñéceno e enténdeno. Cústalles expresalo ou cren que non deben facelo; non o saben facer doutra maneira. Por iso, sobre todo, hai que ter moita paciencia. O afrontamiento ten que ser tranquilo e non dar excesiva importancia ao que está a suceder. Nestes momentos, hai que dar máis importancia ás súas necesidades emocionais. Así que, se temos que retroceder para volver ao habitual, é importante realizalo así; ás veces, hai que ir un pouco atrás para coller impulso. En situacións excepcionais caben medidas excepcionais, sen esquecer que aos poucos se ha de ir volvendo á normalidade en canto a estes comportamentos. Agora non cabe a rixidez e a contención doutros momentos; hai que ter flexibilidade.

A que idades adoitan ocorrer? Afectan máis os nenos? Inflúe que teñan irmáns?

Máis que da idade, depende do neno ou da nena, do seu nivel de madurez emocional, da cantidade de tempo que se poida prestar ás necesidades emocionais e da necesidade de contacto que estea a necesitar. Pero é entre os 3 e 5 anos cando máis se presentan. A esa idade son conscientes de que algo cambiou e ata o verbalizan, pero hai veces que non posúen outras habilidades emocionais para expresar o que senten e fano así. Nesa etapa aínda lles custa identificar, expresar e regular esas emocións. Coincide tamén, por exemplo, co nacemento de irmáns.

Poderían darse outra vez cando volvan ao cole?

A volta ao cole vai traer distintas emocións e comportamentos nos máis pequenos, porque con moita probabilidade non será como esperan, desexan e coñecen, senón que, presumiblemente, apoiándose en recomendacións sanitarias para evitar a propagación do virus, vanse a dar moitas situacións de distanciamento social cos seus iguais e o profesorado. Atoparémonos mozos que abusaron “” das novas tecnoloxías e cústelles a realidade, sen moito contacto con iguais, pasando a maior parte do tempo con adultos, mentres que nos máis pequenos veremos situacións de ansiedade de separación, polo tempo que pasaron cos pais e coidadores habituais, ou que non queiran ir ao colexio. Serán outro tipo de regresións.

E ocorrerán tamén se os pais sepáranse tras o confinamento?

As regresións son propias e normalizadas en calquera proceso de separación. Estas situacións vanse a producir, co que hai que telas previstas nos máis pequenos.

En que outras circunstancias distintas ás que estamos a vivir aparecen estes comportamentos?

Ao iniciar os contactos sociais con persoas que antes formaban parte da contorna habitual dos menores ou, mesmo, cando nos relacionamos con persoas descoñecidas para eles. Poden ocorrer ao saír de casa ou ao ter que separarse dos seus pais para algo.

De que maneira podemos axudar aos nosos fillos a superar estas regresións?

Debemos manter a calma, o afecto e a contención en todo momento e evitar castigar ou rifar por estes retrocesos. Habería que volver á pauta que se seguiu para conseguir o comportamento “de máis maior” e valorar e reforzar as condutas que se vaian logrando. Unha regresión pode ser algo positivo, porque o neno nos está transmitindo que algo lle está pasando. Por iso hai que facer caso a esa chamada de atención, a esa necesidade emocional.

Como?

É importante axudarlles a identificar o que están a sentir e validarlles as súas emocións, explicarlles o que está a pasar, dentro da súa idade evolutiva e como poden sentirse, e axudarlles a regular as súas emocións. Trataremos de pór palabras a aquelas sensacións desagradables ou medos que poidan estar a ter. Falaremos con eles de sentimentos, do que ocorre… dicíndolles que é normal que sentan así, que queiran ver aos avós… pero que acabaremos co bichito póndonos a máscara, lavándonos as mans… Deberemos tentar xerar unhas rutinas e uns hábitos para darlles esa estabilidade emocional. Tamén é fundamental ser exemplo para eles: canta menos preocupación teñamos os pais, mellor, porque llo terminamos transmitindo e eles percíbeno como algo preocupante.

Cando deberiamos preocuparnos máis e acudir a un psicólogo?

Se as regresións supoñen unha incomodidade ou dificultade en varias áreas da vida do neno ou da familia e non se sabe ou non se pode reconducir dunha maneira tranquila e contida, conviría consultar con algún profesional. Pero a maioría das regresións con paciencia, constancia, firmeza e agarimo resólvense en pouco tempo.

En que deberiamos fixarnos? Algún exemplo?

Para algúns nenos, unha regresión pode ser que non queiran saír á rúa por medo. Cando se consideraría problema? Se todos os días négase a saír de casa, ten unha rabieta cando lle tentamos sacar e cando está na rúa, sofre moitísimo e está moi ansioso ou intranquilo. Cando a conduta tanto en intensidade como en duración e frecuencia é máis elevada do normal, o neno sofre e este comportamento afecta a moitas áreas do día a día da súa familia (traballas e tes que levarlle a casa de alguén, négase, chora e chámache esa persoa dicindo que leva toda a mañá chorando), hai que consultar. E tamén, se os pais non saben contelo, angústianse e non saben que facer, e o único que fan é transmitir á neno inseguridade e que empeore a regresión.

Etiquetas:

conduta coronavirus


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións