Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

A morte súbita do lactante: como afrontala

A mellor axuda para pais que perden un fillo pola síndrome da morte súbita é falar con outros que pasasen pola mesma situación

A morte súbita dun fillo implica unha dor inmensa, así como a necesidade de superar sentimentos como a culpa, o baleiro e o medo e poder seguir adiante. Con todo, a morte súbita é unha dor difícil de entender, polo que, como se explica neste artigo, falar con persoas que perdesen aos seus fillos antes axuda a estes pais e nais. Aínda así, deberán atravesar varias das etapas do duelo pola morte do bebé, así como comprender que quedarán neles secuelas.

Imaxe: ayleene de monn

A morte dun fillo é un dos transos máis difíciles polo que unha persoa pode pasar. Pero cando esa morte se produce a causa da síndrome da morte súbita do lactante parece aínda peor: á enorme tristeza engádese o inesperado do feito e, con iso, a dificultade (ou imposibilidade) de entender por que ocorreu. Aínda que a morte súbita é a principal causa de morte de bebés sans entre o segundo mes e o ano de vida nos países desenvolvidos (en España, afecta a un de cada 1.000 lactantes), os científicos non dan cunha explicación clara.

Falar con persoas que perdesen aos seus fillos antes

Tras a morte súbita, axuda falar con persoas que perdesen aos seus fillos
Quen atravesaron este amargo momento aseguran que a mellor axuda para afrontar unha situación tan dolorosa consiste en falar con outras persoas que o pasaron antes. Só neses casos, os pais e nais senten que están ante alguén que entende (de verdade) a dor que padecen e que as súas palabras non soan como cascas baleiras.

“Tras coñecer a unhas 300 familias que perderon fillos pola morte súbita, aprendín que só cando descobren que non están sós atrévense a verbalizar os seus sentimentos”, explica Palmira Villegas, presidenta da Asociación para a Prevención da Síndrome da Morte Súbita do Lactante de Madrid nun artigo que forma parte do Libro Branco sobre a Síndrome da Morte Súbita do Lactante, editado pola Asociación Española de Pediatría.

Villegas explica que as familias adoitan contactar coa organización en busca de información e da opinión dalgún médico especialista. Pero despois, descobren que os seus interlocutores pasaron pola mesma situación que eles e “entón comezan a interesarse polos nosos sentimentos e coas nosas respostas van descubrindo os seus”. É entón cando empezan a falar, a chorar; pero sobre todo a comprenderse a si mesmos.

Un estudo publicado pola Asociación contra a Síndrome de morte Súbita Infantil de Estados Unidos (SIDS Alliance) describe que os pais que pasan por esta situación “pregúntanse se lograrán tolerar tanto dor, se poderán superalo”. Moitos, mesmo, chegan a crer que perderán o xuízo. Pero esta profunda dor pode aliviarse, “en certa medida, ao coñecer que mecanismos axudaron a outras familias nunha traxedia similar”, agrega a SIDS.

Etapas do duelo pola morte do bebé

Estes pais e nais que perden a un fillo pola síndrome da morte súbita deben experimentar o duelo ante a perda. Este duelo, aínda que se trata dun tipo particular, consta das mesmas etapas doutros procesos dolorosos, descritas pola psiquiatra Elisabeth Kübler-Ross: negación, ira, negociación, depresión e aceptación. Segundo a asociación contra a morte súbita estadounidense, hai catro sentimentos que, ademais, aparecen con moita intensidade e frecuencia nestas situacións: tristeza, culpa, enfado e temor. Palmira Villegas enumera ese catro e agrega outros: baleiro (tanto afectivo como material), soidade, masoquismo e sobreprotección cara ao resto da familia.

Máis aló destes estudos, é complicado atopar psicólogos ou psiquiatras especializados no traballo con familias que deben enfrontarse a unha perda por morte súbita do lactante. “O habitual é tratar esta morte como outra perda dun fillo ou un familiar querido”, lamenta Villegas, xa que, na súa opinión, isto non é suficiente.

Secuelas da morte súbita nos pais

O importante é que cada persoa faga o que crea necesario para superar a angustia da morte do bebé

Pódense dar consellos dirixidos a persoas que atravesan unha situación deste tipo? É difícil establecer pautas xerais, xa que cada caso é diferente e depende da contorna dos pais que sufriron a perda. Tamén inflúe se teñen máis fillos e da súa forma de procesar a dor. O importante é que cada persoa faga o que crea necesario para superar a angustia.

Na Asociación para a Prevención da Síndrome da Morte Súbita de Madrid lembran o caso dunha nai que necesitou situar o berce do seu outro fillo no corredor, para poder vela desde a súa habitación. Outras mulleres relatan a angustia que senten por comprobar se os seus fillos respiran mentres dormen. Pola súa banda, Villegas conta a súa: “Se me levanto para ir ao baño a medianoite, teño que ir ver aos meus fillos. E o meu fillo maior ha cumprido xa 18! Pero desde logo, podo asegurar que, se non o fago, non me volvo a durmir”.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións