Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Antes do embarazo

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Doazón de óvulos: unha forma de dar e recibir vida

Para algunhas mulleres con problemas de fertilidade, recibir a doazón dun ovocito convértese na única forma de quedar embarazadas

A doazón e o implante de ovocitos é un procedemento que permite que as mulleres con problemas graves de fertilidade poidan quedar embarazadas e ser nais. Para iso, apélase á doazón de óvulos por parte doutras mulleres, que deben cumprir unha serie de requisitos. Tras este proceso, realízase a fecundación dos óvulos no laboratorio e implantar o cigoto no útero materno.

Imaxe: Benjamin Earwicker

É a técnica de reprodución asistida que máis altas taxas de éxito rexistra: a efectividade oscila entre o 50% e o 60%. O éxito dos implantes depende, na súa maioría, da calidade do óvulo. Debido a isto, as mulleres maiores de 40 anos que reciben doazóns de óvulos multiplican por sete as súas posibilidades de quedar embarazadas.

As mulleres maiores de 40 anos que reciben doazóns de óvulos multiplican por sete as súas posibilidades de quedar embarazadas

A lexislación española garante o anonimato tanto da doante como da receptora do ovocito. Quen o recibe só poderá coñecer a idade e o grupo sanguíneo da muller que o doou e, aínda que establece que non se debe pagar ás doantes de óvulos -o mesmo que aos doantes de esperma-, as clínicas e institucións dedicadas ao tema si realizan un achegue económico (en xeral, entre 600 e 900 euros) ás doantes en concepto de compensación “” polos traslados e as molestias ocasionadas.

O tratamento de ovodonación é custoso: en xeral, os prezos máis baixos roldan os 6.000 euros. Un dato positivo (que pode axudar a baixar os custos xerais, pero non reduce o do tratamento) é que as mulleres que se someten a un proceso de fertilidade poden doar despois dun ciclo exitoso os óvulos que non usen.

O atraso da procura do embarazo, o principal motivo

Cada vez realízanse máis doazóns de ovocitos. A causa detállaa o doutor Isidoro Bruna, xefe da Unidade de Medicamento da Reprodución do Hospital Universitario Montepríncipe de Madrid: “O terrible problema que temos en España en relación coa fertilidade é que se ha ido atrasando de forma espectacular a idade do embarazo. Neste momento, a idade media das mulleres que teñen o seu primeiro fillo é de 31,9 anos. Ao incorporarse ao mundo laboral, cando poden e están en disposición de buscar un fillo, a súa eficiencia reprodutiva xa non está no mellor momento”.

Segundo este experto, o idóneo sería que a muller quedase embarazada entre os 18 e os 22 anos, “como máximo aos 25”. No entanto, a idade media das mulleres que acoden á unidade de reprodución en España oscila entre 35 e 36 anos, “cunha alta porcentaxe por encima dos 40”. O resultado é que a eficacia dos intentos con ovocitos propios, mesmo a través de técnicas de fecundación asistida, é moi baixa. “E a partir dos 42 ou 43 anos é absolutamente esporádica”, apunta o especialista. Por tanto, a doazón de ovocitos resulta, en moitos casos, a única posibilidade.

Que mulleres poden recibir unha doazón?

As mulleres que poden formar parte do programa de doazón ovocitaria clasifícanse, segundo o Instituto Valenciano de Infertilidade (IVI), en catro grupos:

  1. Mulleres con fallo ovárico sen menstruaciones espontáneas, xa sexa por menopausa, fallo ovárico precoz ou cirurxía ovárica. A institución explica que se pode falar de “fallo ovárico primario cando a menstruación non se chega a producir na puberdade” e de “fallo ovárico prematuro, cando a ausencia de función ovárica prodúcese antes dos 40 anos, con menstruaciones que comezan a ser irregulares ata que terminan por desaparecer”. Estes problemas poden deberse a causas hereditarias, sufrir procesos infecciosos, estar sometida a quimioterapia ou radioterapia, etc.
  2. Mulleres con función ovárica que non poidan utilizar os seus propios ovocitos, debido a que sexan de baixa calidade ou a que sufran enfermidades hereditarias transmisibles á descendencia que non poidan detectarse por técnicas de Diagnóstico Xenético Preimplantacional. Por tal motivo, débese “realizar un consello preconcepcional para dilucidar as posibilidades de transmisión á descendencia, de enfermidades autosómicas, cromosómicas ou aquelas ligadas ao sexo, como pode ser a hemofilia”.
  3. Mulleres con fallos repetidos en fecundación in vitro (FIV), é dicir, que non responden á estimulación ovárica (técnica que provoca a ovulación en mulleres que non producen óvulos nos seus ciclos e que aumenta o número de óvulos en mulleres que se someten a tratamentos de reprodución asistida) ou que sufriu procesos infrutuosos de microinyección espermática (ICSI) ou de implantación de embrións.
  4. Mulleres con ovarios inaccesibles para a obtención de ovocitos, que sufrisen abortos de repetición, rexistren alteracións cromosómicas (nelas ou nos seus embrións) ou sexan maiores de 40 anos con moi reducidas probabilidades de xestación ou alto risco de que o bebé teña Síndrome de Down.

Que mulleres poden ser doantes?

As doantes de óvulos -do mesmo xeito que os doantes de esperma-, segundo establéceo a Lei 14/2006 sobre técnicas de reprodución asistida, “deberán ter máis de 18 anos, bo estado de saúde psicofísica e plena capacidade de obrar”. O texto engade que “o seu estado psicofísico deberá cumprir as esixencias dun protocolo obrigatorio de estudo dos doantes, que incluirá as súas características fenotípicas e psicolóxicas, así como as condicións clínicas e determinacións analíticas necesarias para demostrar (…) que as doantes non padecen enfermidades infecciosas transmisibles á descendencia”.

A lexislación tamén determina que as doantes non poden ter máis de 35 anos de idade, que “os centros autorizados e o Rexistro Nacional adoptarán as medidas oportunas e velarán para que dun mesmo doante non nazan máis de seis fillos” e que a doante teña “a máxima similitude fenotípica e inmunológica e as máximas posibilidades de compatibilidade coa muller receptora e a súa contorna familiar”.

Ademais deses requisitos, as mulleres que pretendan doar óvulos deben contar cun aparello reprodutor normal, un historial de fertilidade previa ou adecuada resposta ao tratamento de estimulación ovárica e non poden ser adoptadas, xa que é importante coñecer a historia clínica dos seus proxenitores.

Por suposto, a doazón de óvulos non compromete a futura fertilidade da doante en absoluto. O procedemento é simple: despois dun período de estimulación ovárica -que a doante realiza na súa casa por medio de inxeccións subcutáneas e que pode durar entre 12 días e un mes-, os óvulos extráense por vía vaginal, con anestesia local ou xeneral suave. Tras un tempo de recuperación (pode estenderse, como máximo, a unha hora de duración), a muller retoma a súa vida normal.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións