Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Antes do embarazo

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Inseminación artificial: en que consiste e cando é conveniente

A primeira técnica de fecundación asistida aínda se utiliza a miúdo pola súa eficacia e porque os seus custos relativos son alcanzables

Img espermatozoides Imaxe: Wikimedia

A inseminación artificial (IA) é unha técnica simple e a primeira alternativa para as mulleres que teñen dificultades para quedar embarazadas de maneira natural. É, por tanto, o método de fertilización asistida máis utilizado. Consiste en depositar o seme do home no tracto reprodutor feminino, en xeral no interior da cavidade uterina, para axudar a que o óvulo e os espermatozoides xúntense e logren a fecundación.

Img espermatozoides 3 01
Imaxe: Wikimedia

Desde o momento da súa implantación e popularización na década dos anos setenta do século pasado, a inseminación artificial representou un procedemento de fertilidade revolucionario. Abriu portas para innumerables parellas que ata ese momento vían o embarazo como unha posibilidade case remota. Foi o primeiro paso dun camiño que -por medio de técnicas máis complexas como a fecundación in vitro, a microinyección espermática e o implante de ovocitos doados– aínda avanza para permitir que case todo o mundo poida ter fillos.

A primeira técnica de IA utilizada de maneira masiva foi a chamada intracervical, que
consiste en introducir os espermatozoides no colo do útero. Aínda que este método
en xeral resulta exitoso, na actualidade, o máis empregado é o da inseminación
intrauterina, máis eficaz e un pouco máis custoso, aínda que moito máis barato (uns 600
euros por cada ciclo) que os procesos de fecundación in vitro, aos cales é necesario acudir cando a IA non dá resultado.

Cando se recomenda a inseminación artificial?

A inseminación intrauterina é idónea cando os espermatozoides teñen dificultades para atravesar o pescozo uterino, o cal pode ocorrer por alteracións na calidade do seme ou do moco cervical, ou ben por incompatibilidade entre este último e as gametas masculinas. Tamén é un proceso adecuado ante outros problemas como anovulación, alteracións ovulatorias, endometriosis leve, factor tubario corrixido, esterilidad sen causa aparente, alerxia ao esperma e baixa cantidade ou motilidad dos espermatozoides, é dicir, nos casos en que, por si mesmos, os espermatozoides non poidan percorrer a distancia ata a trompa de Falopio, onde espera o óvulo.

No entanto, para que a inseminación artificial teña éxito, débense cumprir dúas condicións:

  • Polo menos una das trompas de Falopio debe ser permeable. Para comprobalo, débese realizar unha histerosalpingografía, que consiste nunha radiografía do colo do útero, da cavidade uterina e das trompas de Falopio.

  • O seme do home debe cumprir uns parámetros seminales mínimos. En xeral, considérase que a concentración de espermatozoides móbiles tras a súa preparación no laboratorio debe ser superior a 3 millóns; así o establece, entre outros, o IVI (Instituto Valenciano de Infertilidade), unha das institucións de referencia dedicada aos tratamentos de reprodución. Pola súa banda, o doutor Isidoro Bruna, xefe da Unidade de Medicamento da Reprodución do Hospital Universitario Montepríncipe de Madrid, sinala a cinco millóns de espermatozoides móbiles como valor mínimo aconsellable.

As fases da inseminación artificial

O tratamento de inseminación artificial consta de tres fases:

  1. Estimulación do ovario con hormonas para a indución da ovulación: aínda que a IA pode aproveitar calquera período natural da muller, e por tanto prescindir da estimulación ovárica, esta leva consigo o desenvolvemento de varios folículos que permiten dispor de máis dun óvulo para ser fecundado de forma natural. Con isto aumentan nun 15% os riscos de embarazos múltiples. O doutor Bruna especifica que o proceso é moi sinxelo: a muller inxéctase en doses pequenas unha hormona (polo xeral, gonadotropina) desde os primeiros días do ciclo; mentres, acode a controis médicos xornais, ata que o especialista detecta que os folículos están maduros, isto é, cando teñen un tamaño que oscila entre 18 e 22 milímetros.
  2. Preparación do seme: o obxectivo é seleccionar e concentrar os espermatozoides móbiles, que son os máis propicios para a fecundación. Procésanse as mostras, mediante técnicas chamadas “de lavado e capacitación”, para eliminar do eyaculado detritus, restos celulares ou espermatozoides mortos, inmóbiles ou lentos.
  3. Inseminación: o proceso propiamente devandito realízase nas consultas e non resulta doloroso. Cando o especialista detectou que os folículos están maduros, desencadea a ovulación tras inxectar un axente hormonal, a gonadotropina coriónica(HCG); ao cabo de 36 horas, realiza a capacitación do seme do home e a introdución no útero da muller, o máis preto posible das trompas de Falopio, mediante unha cánula especial. A muller debe permanecer uns minutos en repouso. En xeral, o proceso dura entre 10 e 20 minutos.

Só despois de, polo menos, dúas semanas poderase saber se o proceso resultou exitoso, cunha análise ou un test de embarazo. As estatísticas sinalan que a taxa de xestación por cada ciclo rolda do 15% ao 17%, mentres que o 35% das mulleres que completan catro ciclos conseguen quedar embarazadas.

Despois do quinto intento, as estatísticas caen de maneira exponencial. Por iso, se tras cinco ciclos non se logra o resultado buscado, é posible que o especialista recomende algún outro método.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións