Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Antes do embarazo

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Que é a microinyección espermática

É un tipo específico de fecundación in vitro no cal, mediante unha agulla microscópica, o espermatozoide introdúcese no óvulo

img_espermatozoides 3 1

A inxección espermática introcitoplásmica, máis coñecida como microinyección espermática ou ICSI ( Intra Cytoplasmic Sperm Injection), é unha técnica de reprodución asistida que consiste en introducir un espermatozoide directamente no ovocito mediante o uso dunha microaguja. É dicir, é un tipo específico de fecundación in vitro (FIV), que incrementa os seus graos de precisión e eficacia.

Img espermatozoides 3 01
Imaxe: frostnova

Un dos principais avances que representou esta técnica radica en que os homes que padecían problemas causantes de esterilidad (e que, por tanto, carecían de opcións de procrear), agora si poden ter fillos. Ata a FIV tradicional, estes homes só podían aspirar a ter fillos por medio de doazóns de seme. Con esta técnica, as opcións amplíanse. Só quedan descartados da posibilidade de deixar descendencia xenética os homes que carecen de espermatozoides, tanto no seme como no interior dos testículos (o cal é moi pouco frecuente). A ICSI considérase como a última alternativa de lograr un embarazo: apélase a ela cando fracasaron os procedementos chamados “non invasivos”.

Cando recorrer á ICSI

A ICSI recoméndase cando a concentración de espermatozoides está por baixo dos mínimos necesarios para lograr a fecundación, mesmo “in vitro”, ou ben cando estes experimentan unha mala mobilidade ou morfoloxía, un problema denominado teratozoospermia. Tamén cando se está ante o caso dunha “mostra de seme valiosa”. Chámase así ao seme criopreservado de homes que se someteron a unha vasectomía ou a radio ou quimioterapia: posto que o número de espermatozoides é limitado, convén maximizar as probabilidades de eficacia do método. O mesmo ocorre cando a cantidade ou calidade de ovocitos son baixas tras a punción ovárica.

Esta técnica suxírese cando se realizou algún proceso de fecundación in vitro e non deu resultado

Outros casos nos que se suxire a ICSI rexístranse cando se realizou algún proceso de fecundación in vitro e non deu resultado. Ademais, por medio desta técnica, poden diminuír moitos riscos quen sofren algunha enfermidade infecciosa, como a hepatite ou o VIH.

Os casos en que o seme carece de espermatozoides son pouco frecuentes, pero hainos. É un problema denominado zoospermia, ante o cal é necesario realizar unha pequena incisión nos testículos para obter os espermatozoides directamente de alí. Nestes casos, a ICSI -mediante a microinyección realizada no citoplasma do ovocito- suple a maduración que a célula experimenta ao pasar polo tracto xenital masculino e que lle dá a capacidade de fecundar por si mesma.

A porcentaxe de casos en que non se desenvolve a fecundación por medio de ICSI é baixo. En xeral, débense á escasa calidade do ovocito ou o espermatozoide, así como a algún problema oculto nalgunha das dúas partes.

Un estudo recente, presentado en xullo de 2011 polo Centro de Medicamento Reprodutivo de Bruxelas na Sociedade Europea de Reprodución Humana e Embriología, sinala que as mulleres sometidas a tratamentos de fertilidade teñen máis probabilidades de dar a luz despois do proceso de ICSI se son menores de 38 anos ou se no proceso de estimulación ovárica obtivéronse 11 ou máis óvulos. Este estudo -que recolle a análise de 23.354 ciclos de estimulación ovárica realizados entre 1992 e 2009- foi o primeiro en relacionar a taxa de nacemento despois da ICSI co número de óvulos recuperados.

A lenda urbana dos espermatozoides

Algúns especialistas destacan unha contraindicación para esta técnica no suposto feito de que, durante a concepción natural, os espermatozoides que conseguen penetrar a membrana do óvulo para fecundarlo son os máis sans e fortes, mentres que con esta técnica, pola contra, non hai maneira de que se impoñan os de maior calidade. Isto -segundo esta hipótese- provocaría o nacemento de bebés con problemas congénitos de índole diversa.

O especialista Isidoro Bruna, xefe da Unidade de Medicamento da Reprodución do Hospital Universitario Montepríncipe de Madrid, négao de maneira enfática. “É unha lenda urbana -cualifica-. As técnicas de selección que hoxe en día se utilizan no laboratorio son moi eficaces, de modo que é posible identificar e seleccionar os mellores espermatozoides”. Ademais, non sempre o mellor espermatozoide é o que penetra ao óvulo: a miúdo, faino un espermatozoide que non ten unha calidade óptima, o cal en ocasións dá como resultado un embarazo que se autolimita no tempo, é dicir, que acaba nun aborto. “Naceron millóns de nenos por ICSI nos últimos 20 anos e podemos afirmar que é unha técnica extraordinariamente segura”, sinala Bruna.

Posibles problemas que si se sinalaron radican na posibilidade de que un neno nado como froito dunha ICSI herde os problemas de fertilidade do seu pai ou que se produza un embarazo ectópico, isto último no caso de que a muller sufrise dificultades para quedar embarazada. O citado estudo do Centro de Medicamento Reprodutivo de Bruxelas achega, con todo, un dato alentador: a porcentaxe de embarazos ectópicos foi similar en todos os rangos etarios, o cal nega a crenza de que ese risco aumenta a maior idade da muller.

Polo demais, o principal aspecto negativo está relacionado co prezo: en España, o custo mínimo dun tratamento, incluídas todas as súas etapas, rolda os 4.500 euros. O positivo é que se se conservan mostras criopreservadas de seme e o primeiro intento non resulta exitoso, no segundo pódese utilizar esa mostra, o cal reduce de maneira substancial o valor económico do tratamento.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións