Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Beizo leporino, pódese facer algo para evitalo?

O beizo leporino é un problema estético para os nenos que xera problemas na alimentación e a dentición e atrasa a adquisición da fala

O beizo leporino, que en moitas ocasións acompáñase polo padal hendido, é o máis común dos defectos congénitos. En Europa, un de cada 700 nenos nace con este problema. Con todo, a pesar dos avances da ciencia e as investigacións, aínda non se puideron establecer con certeza as súas causas, nin tampouco se existen maneiras eficaces de previlo. Neste artigo danse detalles achega do beizo leporino e como afecta a quen o padecen, descríbense estudos acerca de factores xenéticos asociados con este problema e explícanse as principais características do seu tratamento.

Beizo leporino: que é e como afecta

Imaxe: gvictoria

O beizo leporino é un defecto congénito que consiste nunha hendidura no beizo, ás veces pequena e que noutros casos pode representar unha fisura completa entre a boca e a base do nariz. A miúdo vai acompañado doutro problema: o padal hendido, tamén chamado fisura palatina, unha hendidura que pode afectar a un ou ambos os lados no interior da boca. Os científicos estiman que o beizo leporino, cuxo nome técnico é fisura beizo alveolo palatina (FLAP), afecta a un de cada 700 nenos en Europa.

Entre os problemas que ocasiona, ademais dos relacionados coa aparencia (coas consecuencias que isto ten sobre a autoestima dos pequenos), hai tamén cuestións alimentarias (sobre todo fluxo de leite a través das fosas nasais e outros condutos durante a alimentación), as cales derivan en retardo do crecemento, infeccións no oído, dentes desalineados e atraso na adquisición da fala.

As causas das fisuras beizo-palatinas aínda non están do todo claras. En xeral fálase de herdanza xenética, por unha banda, e do papel de elementos externos (consumo de drogas por parte do pai ou a nai, virus, toxinas, etc.), por outro.

Factores xenéticos asociados co beizo leporino

“Pode haber certa influencia xenética nun terzo dos casos -sinala unha ‘Guía para pais‘, editada polo Servizo de Saúde da Comunidade Foral de Navarra-, pero máis veces son factores externos os causantes da malformación sen que se poida chegar a saber en cada caso concreto cal foi a causa”. “Falouse da influencia da toma dalgúns medicamentos, infeccións víricas ou radiacións, pero maiormente son conxecturas e non feitos probados“, engade o texto.

Pola súa banda, un estudo realizado por científicos da Universidade de Bonn (Alemaña) achegou algúns datos que parecen comezar a arroxar luz neste sentido. Os investigadores acharon unha variante xenética no cromosoma 8, que aparece cunha frecuencia “signitificativamente maior” nas persoas afectadas por beizo leporino, comparadas con persoas que non o padeceron.

Segundo Elisabeth Mangold, directora do traballo publicado pola institución alemá en 2009, “sen este factor xenético no cromosoma 8, as probabilidades de que un neno do noso medio padeza de beizo leporino sería moito menor que uno entre 700”. Se estes datos confírmanse -son necesarios novos estudos sobre o tema- equivalerán, segundo os investigadores alemáns, a “boas noticias” para as nais, que en moitos casos sentían culpables por sospeitar que fixeran “algo mal” durante o embarazo. “Non podes axudarche a ter os xenes que tes”, sinala Mangold.

Pódese previr o beizo leporino?

Debido a estes motivos, non está claro se se pode previr dalgunha forma o beizo leporino, máis aló da recomendación de evitar a inxesta de alcol, a exposición a gases tóxicos ou unha nutrición insuficiente durante a xestación. Diversos estudos acharon indicios de que un suplemento de vitaminas sería útil para previr deformidades no embrión, pero é algo que tamén está por demostrar.

Tratamento do beizo leporino

Aínda que o beizo leporino pódese detectar xa durante o embarazo, a través das ecografías, o único tratamento posible, polo menos de momento, é a cirurxía. A web da Biblioteca Nacional de Medicamento de Estados Unidos explica que a primeira intervención adoita realizarse cando o neno ten entre seis semanas e nove meses de idade. Con todo, como apunta o documento do Servizo de Saúde de Navarra, “non é posible facer toda a cirurxía necesaria durante os primeiros anos de vida”.

O mesmo texto detalla que a tarefa que deben facer os médicos “é algo así como montar un quebracabezas e implica recolocar as distintas estruturas anatómicas no seu lugar correcto, con especial coidado na reconstrución muscular do beizo e padal”. O obxectivo é lograr que ambas as partes poidan cumprir coas súas funcións.

O tratamento pode estenderse ata a adolescencia. “Cara aos 15 anos, algúns pacientes necesitan de pequenos retoques da estética nasal ou do beizo e unha pequena porcentaxe precisa de intervencións maiores para corrixir a oclusión dental” (é dicir, a forma de morder). A estas alturas, as decisións acerca da modalidade e o momento oportuno para as operacións e outros detalles do tratamento xa non as toman só os profesionais e os pais, senón tamén os propios menores.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións