Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Chega o bebé, por que algúns pais senten desprazados?

A algúns pais cústalles entender que está a pasar cando advirten que quedan fóra do estreito vínculo que se forxa entre o seu fillo e a nai

img_padre bebe desplaza hd

Algúns pais non poden evitar sentirse desprazados na consideración da muller cando o primeiro bebé chega e necesita todas as atencións. Como a nai é, polo xeral, a principal figura de apego, o pai ten que tratar de atopar o seu sitio na nova situación. A continuación explícanse detalles sobre esta sensación de desprazamento que algúns pais experimentan, a súa relación cos celos e a depresión postparto masculina, a importancia de que o home ache o seu lugar e as distintas alternativas coas que conta para implicarse na crianza.

Sentirse desprazado ao converterse en pai

Imaxe: Jim_Filim

Cando nace o bebé e a parella convértese nunha familia de tres, a miúdo o pai sente un pouco desprazado. E isto é case natural, porque o pequeno pode crear lazos de apego intenso só cunha persoa, que adoita ser a nai, sobre todo se practica a lactación materna. De feito, canto mellor sexa a relación con ela, mellor será logo a relación coas figuras de apego secundarias, como o pai, os seus irmáns ou os seus avós.

Despois do parto, “as nais prestan case toda a súa atención ao coidado do seu bebé e algúns pais senten desprazados, en situación de desvantaxe, e cústalles entender que e por que está a pasar”, explica o pediatra Juan José Lasarte Velillas nun artigo sobre o papel do pai durante a lactación, publicado pola Asociación Española de Pediatría de Atención Primaria (AEPap).

Tamén a asociación Alba Lactación Materna alude a esta cuestión: “Ao principio os pais sentimos desprazados por non poder darlle para comer e ver que o noso fillo só quere estar coa súa nai”. Pero o texto engade que “isto é o normal e tamén sucede en todo o reino animal”, xa que, polo menos no mundo dos mamíferos, as crías sempre permanecen pegadas á súa nai, que é quen as alimenta e con quen fixeron o seu sinal ao nacer, sempre que se deron as condicións normais.

Pais, celos e depresión posparto

A reacción ante este desprazamento moitas veces toma forma de celos. “Non se se os celos paternos son tan frecuentes, pero de habelos, haylos”, afirma o pediatra Carlos González no seu libro ‘Bícame moito. Como criar aos teus fillos con amor‘ (Ed. Temas de Hoxe, 2006). Estes celos, segundo o especialista, poden dirixirse en dous sentidos: ao mesmo tempo gustaríalle ser, de maneira irracional e inconsciente, a nai e o bebé. “Coma se tentase abrise paso a cotenadas entre nai e fillo”, ejemplifica González.

Estes celos e a sensación de desprazamento pódense relacionar tamén con a depresión posparto, que afecta a un de cada dez pais. Os factores que a xeran son variados: desde alteracións hormonais (descenso nos niveis de testosterona e aumento nos de estrógenos) ata a presión ante as novas responsabilidades, as posibles inseguridades económicas, a alteración das rutinas e o pouco descanso. As primeiras semanas tras o nacemento do neno son difíciles e non son infrecuentes incluso as rupturas de parella.

Atopar o sitio apropiado

Con todo, as reaccións ante esta sensación non sempre senten como algo negativo. Nabil Canyelles, papá bloguero de Hijitis Aguditis, opina que “algo de desprazamento percíbese, mesmo de maneira inconsciente, pero, aínda que o pai está un pouco a expensas do que necesite a nova relación entre tres, non é un desprazamento malo”. Canyelles di que non tivo, ao converterse en pai, sentimentos nin de celos nin de soidade. “Foi un desprazamento natural, innato -asegura-, que me fixo estar aí para o que se necesitase, para poder colaborar nesta nova relación de tres”.

Os especialistas sinalan precisamente a importancia de que o pai saiba ocupar o sitio apropiado durante ese período. A figura do pai é secundaria para o bebé nese momento, pero de gran valor para a nai. “Hai moitas cousas que o pai pode facer para contribuír ao benestar da súa familia“, sinala Juan José Lasarte Velillas.

Os pais e as formas de implicarse na crianza

“O importante é manter o diálogo coa parella, saber como sente o outro, escoitar e pór de manifesto os seus sentimentos, os seus medos e tamén os seus desexos e as súas alegrías”, explica o documento da AEPap. Co tempo, a muller adoitarase ás novas rutinas e, aos poucos, “poderá empezar a interesarse de novo polo seu papel na parella, por gozar dela, sen renunciar á súa maternidade”.

Ademais, como explica a asociación Alba, para sentirse partícipe como pai non é necesario compartir a alimentación do bebé durante as primeiras semanas. O único que só a nai pode facer é aleitar á criatura, pero o home pode desenvolver múltiples actividades: mecer, abrazar, consolar, bañar, pasear, xogar, cambiar o cueiro e un longo etcétera.

E tamén Carlos González, no seu citado libro, sinala que, para os pais que queren implicarse no coidado dos seus fillos, oportunidades non faltan: “Hai que bañar, vestir, cambiar e pasear ao bebé; hai que comprar, cociñar, fregar, lavar e pasar o ferro”.

O pai durante o parto

En ocasións, sentirse desprazado pode depender doutros factores, como a pouca participación do pai durante o parto. Ás veces, “por desgraza, debido ás ‘normas’ dalgúns hospitais, o pai pasa a ser un invitado de pedra no nacemento, e imaxino que por iso poden chegar a aparecer celos”, di David Lay, autor do blogue E papá tamén.

A súa experiencia foi moi diferente. Debido a un problema médico, os seus fillos naceron por cesárea e con anestesia xeral, polo cal o primeiro en collelos en brazos e ter contacto directo con eles foi el. “Iso axúdome moitísimo a crear un vínculo aínda maior do que se adoita crear no momento do parto -conta Lay-. Saír con el do quirófano e sentíndoo na miña pel transmitiume unha sensación que fixo que os celos que en ocasións poden chegar a aparecer non fixesen acto de presenza”.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións