Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Nenos > 2-4 anos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Consellos para soportar a mini-adolescencia da nenos

A idade do non dos menores entre os dous e tres anos esixe armarse de paciencia e entender que é unha etapa temporal e necesaria no seu desenvolvemento

Img consejos mini adolescencia hd Imaxe: Lopolo

Ao redor do tres anos de idade, moitos nenos atravesan unha etapa de enfados e rabietas que parece un pequeno anticipo do que será, anos despois, a súa adolescencia. É unha fase normal, temporal e non moi extensa na que o menor reforza a súa autonomía e a súa identidade. Este artigo ofrece algúns consellos para afrontar esa “idade do non” e da rebeldía: van desde non enfadarse cos nenos nin castigarlles, ata informar as cousas con antelación, guiar de maneira positiva e evitar que haxa demasiadas regras e negativas.

Img consejos mini adolescencia arti
Imaxe: Lopolo

O ano pasado, unha mamá bloguera australiana publicou unha listaxe das 44 razóns “completamente racionais” que, nun só día, provocaron berrinches da súa filla de tres anos de idade. A lista inclúe motivos tan variados como non ter o almorzo preparado tan rápido como ela quería, que a súa nai cortase un sándwich en triángulos, que sentase encima do seu amigo imaxinario ou que ese día non fose os seus aniversarios.

Os angloparlantes crearon un xogo de palabras que define moi ben esta etapa dos nenos: threenager, unha combinación de three (“tres”) e teenager (“adolescente”). Esta “mini-adolescencia” do tres anos -coñecida tamén como a “idade do non”– marca o peche da transición do bebé ao neno pequeno. Así como coa puberdade chega un momento de rebeldía en que os mozos e mozas necesitan oporse ao mundo para ratificar a súa personalidade, ao tres anos de idade ocorre algo parecido. Como soportalo?

Non todos os nenos atravesan por este período, e cando si o fan non é demasiado longo. Pero convén coñecer algúns consellos para pasar este momento. O pediatra estadounidense Barton D. Schmitt publicou en 1987 un libro titulado ‘Your Child’s Health’ (A saúde do teu neno), que se converteu nun título de referencia para a crianza. Inclúe varias recomendacións para afrontar a “mini-adolescencia” do pequeno. Enuméranse a continuación.

1. Non enfadarse

Enfadarse co neno por responder a todo que “non” ou polos seus rabietas equivale a tomarse demasiado en serio algo que en realidade non o é. Esta etapa é necesaria nos pequenos para reforzar a súa autonomía e a súa identidade. Non é casual que coincida no tempo cun maior desenvolvemento da linguaxe, da capacidade de explorar e de comezar a socializar con outros menores. Hai que procurar tomarllo con calma ou mesmo con humor, pero con coidado de que o neno non crea que se están burlando del.

2. Non aplicar castigos

Isto despréndese do consello anterior: se o plan é aceptar esta fase como necesaria no pequeno e non darlle máis importancia da que ten en realidade, sería contraditorio castigarlle. Se en lugar diso tómase a actitude contraria (non dar maior importancia, tratar de cambiar de tema), será moito máis fácil que o neno deixe atrás unha rabieta por un motivo que non o xustifica, como que hoxe non sexa os seus aniversarios ou cortar o sándwich en triángulos.

3. Ofrecer opcións

Esta é a recomendación máis apropiada para evitar as constantes negativas do menor. Cando se lle debe indicar que faga algo, en lugar de ordenarllo ou de preguntarlle se o quere facer -ante o cal o neno dirá que non-, o idóneo é ofrecerlle dous ou tres posibilidades para facelo. A pregunta “queres porche esta camiseta ou estoutra?” implica que o adulto xa decidiu antes que o pequeno usará unha desas dúas camisetas, pero á súa vez bríndalle a sensación de que controla a situación, de que é el quen toma as decisións. Deste xeito, non só evitaranse as situacións de enfado, senón que se contribúe a acurtar a duración da “idade do non”.

4. Se non hai opcións, guiar de maneira positiva

O consello anterior non sempre é aplicable, pois non sempre hai opcións posibles. Se se ha de viaxar en coche, o neno debe ir no seu sillita regulamentaria; se quere xogar cun coitelo, non se lle debe permitir, e así en innumerables circunstancias. Nestes casos, é conveniente evitar as ordes directas (“non toques o coitelo”), ás que o menor buscará oporse, senón guiar de forma positiva (“o coitelo é perigoso, se xogas con el pódesche facer dano, é mellor que o gardemos”).

5. Informar con antelación

Un anuncio tan simple como “en cinco minutos tes que deixar de xogar porque imos comer” axuda a evitar os enfados e berrinches que se poderían producir se se avisa de súpeto que a comida xa está e hai que deixar todo agora mesmo. Se ese tempo de transición é positivo mesmo para moitos adultos, para os menores nesta idade, máis aínda.

6. Eliminar as regras excesivas

Estar sometido a excesivas regras é algo que non gusta a ninguén. No caso dos threenagers, cantas máis regras téntese imporlles, máis posibilidades daráselles de dicir “non” e enfadarse. Se o pequeno sente baixo menos control, estará máis relaxado e mostrarase menos proclive ás rabietas. E se as normas dítanse de forma positiva no canto de negativa (“podes xogar en tooodo o salón e mesmo no corredor” en lugar de “non entres na cociña nin no baño”), tanto mellor.

7. Evitar as demasiadas negativas

Dicir que “non” aos nenos moitas veces é inevitable, dada a gran cantidade de cousas que, pola súa propio ben, non se lles pode permitir facer. Como expón o pediatra Carlos González: “A quen pode sorprenderlle que sexa unha das primeiras palabras que aprenden, se se lles di que ‘non’ continuamente?”.

O consello do doutor Schmitt é pensar ben se, cando non resulta imprescindible, compensa dicirlle que non e, en xeral, levar a contraria ao pequeno. E, en todo caso, se a resposta será positiva e daráselle ao neno o que quere, é mellor facelo desde o principio e evitar que inicie un lloriqueo. Non só porque este pode dar lugar a unha rabieta, senón ademais para evitar que relacione o seu pranto coa obtención do que desexa.

A pequena adolescencia non é un trastorno de oposición desafiante

A “mini-adolescencia” que os nenos atravesan ao redor do tres anos, que é normal e pasaxeira, non debe confundirse co chamado trastorno de oposición desafiante ou trastorno negativista desafiante. Este é un patrón de comportamento desobediente e hostil, que inclúe como núcleo común -segundo a Asociación Española de Pediatría (AEP)- a “falta de respecto máis aló do esperable e admisible para o grao de desenvolvemento do neno”.

Este trastorno iníciase polo xeral cara ao oito anos de idade. “Con todo, pode empezar mesmo nos anos de preescolar”, apunta a Biblioteca Nacional de Medicamento de Estados Unidos. A AEP indica que o tratamento deste trastorno non é farmacolóxico, senón que se basea en “orientacións terapéuticas fundamentais derivadas de estudos contrastados e replicados”, entre as cales están adestrar aos pais en estratexias para manexar condutas perturbadoras e ao neno en técnicas de control da ira.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións