Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés > 1-2 anos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Consellos para superar os momentos de baixón durante a maternidade

Aceptar a propia tristeza, darse tempo ou estar atentos ante unha posible depresión posparto son claves para afrontar as dificultades da crianza dun bebé

img_consejos momentos bajon paternidad hd

A maternidade é un período idealizado. Con moita frecuencia, represéntase como unha etapa marabillosa, onde só hai cousas boas. A realidade dista bastante desas imaxes: son tempos difíciles, de moito cansazo, soidade e momentos de baixón. Este artigo explica os perigos desa imaxe mitificada da crianza e brinda algunhas claves para afrontar as dificultades que leva a maternidade, como aceptar a propia tristeza, facer “tribo”, proporse facer o que en realidade se desexa e darse tempo, ademais de estar atentos ante unha posible depresión posparto.

Os perigos da imaxe mitificada da maternidade

Imaxe: kalinovsky

Na nosa sociedade está a idea de que a maternidade e a paternidade -en particular, durante os primeiros meses ou anos da vida dos nenos- é un período marabilloso, pleno de felicidade. Esta crenza, aínda moi arraigada e difundida polos medios de comunicación, fai bastante dano a moitas mulleres e homes, que comproban no día a día da súa propia experiencia que, na crianza real, non todo é cor de rosa.

Son épocas de moito cansazo e soidade. O bebé require atención case permanente, o que fai que os pais e as nais durman pouco e mal, coas consecuencias sobre o estado físico e o humor que iso leva. A baixa por paternidade, ademais, é breve, polo que son as nais quen máis sofren estes efectos. “Ter un fillo é, entre outras cousas, bastante esgotador”, afirma Carolina do Olmo, filósofa e escritora, autora do libro ‘Onde está a miña tribo?’ (Ed. Capital Intelectual, 2013). Por iso, alerta do perigo de difundir unha “imaxe mitificada da maternidade”, xa que “o descubrimento das ambigüidades da experiencia materna pode resultar doloroso”.

As redes sociais desempeñan un papel de gran relevancia. En Dinamarca existe o chamado Instituto de Investigación da Felicidade, que tamén en 2015 publicou os resultados dun estudo segundo o cal sen Facebook vívese mellor. Unha das principais razóns é que nesa rede social, como noutras, os usuarios tenden a mostrarse sempre moi ben. Durante a crianza dun bebé, os textos, fotos e vídeos que se comparten en xeral corresponden a momentos positivos e de gran beleza. Cando outras persoas comparan a súa propia situación co que ven alí poden sentirse frustrados e tristes.

Claves para afrontar as dificultades da crianza do bebé

O ano pasado, a artista británica Lucy Scott publicou ‘Doodle Diary of a New Mom’ (“Diario garabateado dunha nova mamá”), no cal retrata con humor moitas das esgotadoras situacións que os pais, e sobre todo as nais, deben afrontar: o cansazo, a falta de tempo para eles mesmos, ter que facer diversas tarefas cotiás sempre co fillo en brazos, etc. Eses debuxos, algúns dos cales se poden ver na súa páxina de Facebook, son unha maneira divertida de combater esa “imaxe mitificada de maternidade” que Do Olmo menciona. Pero, máis aló diso, afrontar día a día esas dificultades pode resultar complicado.

Existen distintas formas de afrontar estes momentos de baixón e combater a tristeza. A continuación, cítanse unha serie de consellos para logralo.

1. Aceptar a tristeza

A primeira medida para superar a tristeza é recoñecer a súa existencia. A miúdo, a presión social que exerce a imaxe mitificada da maternidade, e en menor medida tamén da paternidade, leva a un intento de minimizar a situación ou facer caso omiso dos propios sentimentos. “Canto máis tempo pases negando a túa emoción, con máis intensidade vala a sentir”, afirma a psicóloga Cristina Veira, realizadora do blogue ‘Anotacións dunha nai autónoma‘.

En que consiste aceptar a tristeza? A especialista enumera tres acciones: contarllo a alguén de confianza, que acompañe e non xulgue; chorar cando se teñan ganas de facelo; e evitar facer o que non sexa indispensable e que se saiba que empeorará as cousas. Segundo Veira, este primeiro paso é o máis importante e o que veña despois será moito máis fácil, porque “despois de estar triste o que toca é volver estar alegre”.

2. Facer tribo

Para combater a soidade da crianza, nada mellor que “recuperar a tribo“. “Necesitamos esa tribo poderosa coa que poder compartir os nosos sentimentos, dúbidas, emocións e momentos“, asegura a nai bloguera Inma Alcázar, realizadora de ‘De crianza e outras andanzas‘. Dese modo é posible, recoñece, “evitar o illamento ao que estamos sometidos nas sociedades modernas”.

Esa tribo pódese buscar en familiares próximos, persoas de moita confianza ou, en particular, outras persoas que estean a pasar por unha experiencia similar. Os centros de saúde e moitas organizacións sen ánimo de lucro ofrecen a alternativa destes grupos.

3. Pensar no que se desexa facer e proporse facelo

No seu libro ‘Guía Urxente do Pai Primerizo‘ (Ed. Larousse, 2015), o escritor e debuxante Rafael Esteve Lloret conta que o cansazo e a tensión da paternidade, sumados aos causados polo traballo, leváronlle a padecer un ataque de ansiedade. A partir dese momento procurou “facer mellor as cousas e tomar a vida con máis calma“.

“O primeiro que fixen -conta Esteve- foi apuntar nun papel todas as cousas que me facían sentirme frustrado por non poder estar ás facer durante a paternidade”. Cando terminou de formar unha especie de mapa dos seus desexos, deuse conta de que non eran tantos, nin tan difíciles, senón máis ben cousas simples: debuxar máis, ler, aprender a tocar a guitarra, practicar inglés, etc. Entón, propúxose “atopar un oco” para elas nas rutinas semanais e comprendeu que o mellor modo de facelo era combinalas, sempre que fose posible, cunha necesidade: pasar moito tempo coa súa filla. Así foi como empezou a debuxar con ela, a tocar a guitarra cando a facía durmir, etc., e desa maneira sentiu moito mellor.

4. Darse tempo

En ocasións, a tristeza provén das dúbidas sobre se se fan as cousas ben, dese temor de “non ser unha boa nai” ou “un bo pai”. “En moitas ocasións, esa sensación de non facer nada ben vén determinada por unhas expectativas irreais ou inalcanzables”, explica Amelia Fontes Valenzuela, psicóloga especializada en infancia e membro da Asociación Europea de Psicoloxía Clínica Cognitivo Conductual (AEPCCC). Ante isto, os especialistas recomendan baixar o nivel de autoexigencia, non compararse cos demais pais e darse tempo.

Adrián Cordellat, realizador do blogue ‘Un papá en prácticas‘, conta que, durante o primeiro ano de vida da súa filla, resultoulle “bastante frustrante” comprobar que o vínculo entre ambos existía, pero era moito máis débil que o que a nena tiña coa súa nai. “Custábame entender que non puidese estar cinco minutos entretida comigo”, lembra Cordellat. Daquela a situación cambiou. E cal é a clave? O paso do tempo. A filla creceu, adquiriu novas capacidades e gañou autonomía con respecto á nai. Por iso, o seu consello é: “Tede paciencia, non desesperedes. Ao final, se sodes pais presentes no día a día dos vosos fillos, todo redúcese a unha cuestión de tempo”.

5. Prestar atención a unha posible depresión posparto

Os momentos de tristeza son normais ante unha situación que esixe tanto esforzo como a crianza dun bebé. Pero débese estar atentos para identificar se a cuestión vai máis aló dun baixón ocasional e adquire as características dunha depresión posparto. A depresión posparto, segundo un estudo recente, afecta ao 13% das nais españolas e tamén a moitos pais.

Tratar de ter un bo descanso e unha boa alimentación, aproveitar a axuda que brinden outras persoas, buscar tempo para a distracción e a diversión e coidar a intimidade coa parella son algunhas claves para afastar a depresión posparto. Se estes consellos non axudan e padécense síntomas máis importantes (insomnio, crise de pánico ou ansiedade, sensación de incapacidade para coidar do neno, etc.) o que se recomenda é acudir a un profesional.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións