Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Controis clínicos no primeiro trimestre do embarazo

Todas as embarazadas, incluso as mulleres sas, deberían someterse aos exames de seguimento do embarazo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 20deOutubrode2011

As probas do embarazo seguen un protocolo moi estrito para que o proceso culmine de forma feliz, tanto para a nai como para o feto. Saltarllas leva riscos innecesarios, xa que grazas a elas pódense detectar e previr numerosos problemas de saúde materno-fetales. Pero en que consiste este estreito seguimento? Fundaméntase nun triplo control: clínico, que consiste en acudir ás visitas médicas; analítico, que implica someterse a varias análises cada trimestre; e ecográfico, que comprende a realización de tres ecografías.

Img mujer bascula
Imaxe: CONSUMER EROSKI

Toda embarazada debería iniciar o control da xestación a partir da semana sete ou oito. Este exame clínico inclúe unha visita mensual ao médico, na que se vixía o peso, a tensión arterial e as proteínas dos ouriños. A detección de cifras de presión altas e niveis elevados de albúmina nos ouriños indicarían que a muller pode desenvolver hipertensión gestacional, que sería necesario analizar en profundidade. O profesional tamén fala coa embarazada para sondar como se atopa, practica unha exploración abdominal, escoita os latexados do corazón fetal, mide a altura uterina e comproba a colocación do feto.

Primeiro trimestre: descartar infeccións e anomalías

No primeiro trimestre, realízase unha analítica para pescudar o grupo sanguíneo da nai e o seu factor RH. Realízaselle un hemograma (reconto global e en porcentaxes do tres tipos básicos de células e a súa morfoloxía), unha análise de ouriños para descartar infeccións e serologías de enfermidades infecciosas que poden ser relevantes para a boa evolución do embarazo e o desenvolvemento do feto. É fundamental detectar a tempo se a gestante é portadora dunha delas.

  • O “Toxoplasma gondii” é o parásito causante da toxoplasmosis, que se orixina, sobre todo, por comer carne ou derivados, crus ou pouco cociñados que conteñan quistes do parásito. A auga, a terra ou os vexetais contaminados son a segunda fonte de infección, mentres que o contacto cos gatos domésticos considérase un factor de risco baixo. A súa prevalencia en mulleres en idade fértil é moi variable, entre o 15% e o 77%. A súa detección é importante porque o 15% dos fetos infectados son sintomáticos ao nacer por enfermidades contraídas antes das 24 semanas. Poden sufrir hidrocefalia, calcificaciones intracraneales, corioretinitis e convulsións, aínda que só o 4% teñen secuelas neurológicas permanentes, morte ou cegueira bilateral.
  • Hepatite B e C. A xestación é unha boa oportunidade para facer un cribado poboacional do virus da hepatite B (VHB), xa que a transmisión vertical (da nai ao bebé) é moi alta, de ata un 80%, se o antígeno HBe é positivo. Nos casos negativos, esta cifra sitúase entre un 10% e un 25%. Para previla adminístrase gammaglobulinas específicas e vacínase inmediatamente aos recentemente nados. A pesar de todo, un 10% dos bebés de nais con antígeno HBe positivo poden contaxiarse. En canto á infección crónica por VHC, o risco de transmisión vertical achégase ao 5%.
  • Lúes ou sífilis é unha infección sistémica producida polo “Treponema pallidum”, que ten dúas vías de transmisión: sexual e placentaria. Nos últimos anos rexistrouse un incremento importante dos casos, polo que o seu cribado gestacional é clave. O risco de transmisión intrauterina dáse a partir das 14 semanas de xestación e aumenta de maneira progresiva. Se a gestante afectada non recibe tratamento con penicilina e prodúcese a transmisión intrauterina, o resultado é dun 40% de abortos espontáneos ou mortes perinatales e un 40% de nenos que nacerán con sífilis congénita. Só o 20% restante non enfermará, precisa Sandra Hernández, especialista en Ginecología e Obstetricia do Departamento de Medicamento Materno-Fetal do Instituto Clínico de Ginecología, Obstetricia e Neonatología do Hospital Clínico de Barcelona.
  • A rubéola é unha infección de transmisión respiratoria, producida por un virus da familia “Togaviridae”. O actual programa de vacinación en España realízase a través de dúas dose da vacina tripla vírica e proporcionou unha inmunidade para toda a vida no 95% dos casos. Por este motivo, case foi erradicada por completo, con casos de infección congénita excepcionais, en xeral importados de países sen vacinación sistemática. A rubeola congénita é unha infección crónica que comporta secuelas graves para o feto, de aparición tardía, entre as que figuran a cardiopatía, a oftalmopatía, a xordeira e a microcefalia.
  • O VIH. Nos últimos anos, a transmisión vertical deste virus diminuíu e é inferior ao 1% grazas á súa detección no embarazo. Aínda que o virus pode atravesar a placenta en calquera momento e contaxiar ao bebé, o maior risco dáse nas semanas previas ao parto e durante o mesmo. Se a gestante é seropositiva, durante as semanas anteriores ao alumeamento adminístraselle un antirretroviral para diminuír o risco de contaxiar ao bebé. 

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións