Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Craneosinostosis: un defecto congénito no cranio do bebé

A craneosinostosis é o peche prematuro das suturas dos ósos do cranio, que provoca unha forma anormal da cabeza do bebé

Uno de cada 2.500 nenos nados no mundo sofre craneosinostosis ou deformación do cranio. En España, hai 100.000 nenos afectados en diferentes graos xa que, como sinalan desde a Universidade de Valencia, o termo comprende un amplo espectro de malformacións craniais. Os especialistas aconsellan non alarmarse e que o neno se someta a unha sinxela operación durante o seu primeiro ano de vida para evitar que as consecuencias se agraven. En caso contrario, o desenvolvemento de deformacións severas e permanentes pode afectar o ollo ou ao oído da zona danada e provocar un aumento da presión intracraneal que, á súa vez, derive en convulsións , atraso e, mesmo, cegueira.

Img creaneosinostosis 3
Imaxe: christine [cbszeto]

Deformación da cabeza

A craneosinostosis é un defecto congénito (desde o momento do
nacemento do bebé) caracterizado polo peche prematuro dunha ou máis suturas do
cranio durante o primeiro ano de vida do neno, o que provoca unha forma anormal da súa cabeza. “A cabeza está composta de placas óseas separadas por suturas, que se pechan a medida que o neno crece. Se o fan demasiado pronto, poden aparecer problemas no crecemento do cranio e o cerebro do neno”, indica Feliciano Ramos, xenetista do Hospital Universitario Lozano Blesa, de Zaragoza.

Afecta a 1 de cada 100.000 nenos en España e, segundo apuntan os datos dispoñibles, ten maior incidencia entre os homes. Descoñécese que causa o seu desenvolvemento, xa que na maioría dos casos non hai antecedentes familiares e os nenos afectados, fóra da forma do cranio, son sans e teñen unha intelixencia normal. Con todo, nalgunhas familias pode herdarse, segundo explica o xenetista do hospital zaragozano e con quen coincide José Bravo, médico do servizo de Urxencias do Hospital A nosa Señora da Montaña, de Cáceres: “Se os pais padeceron a enfermidade, hai un 50% de posibilidades de que algún ou todos os seus fillos desenvólvaa”, explica.

Distintos tipos de craneosinostosis

Existen distintos tipos de craneosinostosis, segundo cantas ou cales suturas se pechen. Este aspecto inflúe tamén na súa gravidade.

  • Craneosinostosis Sagital (escafocefalia): peche precoz da sutura sagital (esténdese desde adiante cara atrás, polo medio da parte superior da cabeza). É a forma máis común e representa o 50% do total. O peche prematuro causa un cranio longo e estreito. Está considerada como un problema morfológico, de implicacións meramente estéticas.
  • Craneosinostosis coronal unilateral: fusión ao lado esquerdo ou dereito da sutura, de orella a orella (coronal), que provoca que a fronte e o ceño deixen de crecer e que se desenvolva un aplanamiento da fronte no lado afectado e prominente en exceso no lado oposto.
  • Craneosinostosis metópica (trigonocefalia): fusión da sutura metópica (fronte), desde a parte superior da cabeza, pola metade da fronte e cara ao nariz. Provoca unha fronte puntiaguda, como un triángulo, e ollos moi xuntos. É a única que pode mellorar espontaneamente durante os primeiros meses de vida.
  • Plagiocefalia: alteración postural. A súa orixe está relacionado con lesións máis ou menos importantes na musculatura cervical durante as manobras de alumeamento, con malposición prolongada intrauterina ou coa postura ao durmir. Neste último caso, a plagiocefalia pódese previr.
  • Craneosinostosis: a importancia do diagnóstico

    Non sempre é fácil recoñecer a enfermidade, xa que comparte síntomas con outros moitos problemas de saúde. Tampouco é posible detectar sempre as anomalías antes do nacemento, porque aínda que “se poidan valorar nas ecografías do terceiro trimestre”, como sinala Bravo, o diagnóstico prenatal non sempre revela as malformacións na cabeza do bebé. No momento do alumeamento, se o neonatólogo aprecia unha asimetría cranial importante, débeo remitir ao especialista en neurocirugía pediátrica.

    “Un diagnóstico tardío aumenta a deformación e complica de maneira moi seria o tratamento corrector”, sinala o neurocirurxián Juan Andrés Álvarez Garijo, quen recalca a importancia de acudir ao especialista sempre que se observen cambios anormais na forma da cabeza e a cara do neno. “Hai que evitar o erro de esperar unha melloría espontánea”, insiste.

    A pesar da relativa dificultade para recoñecer a craneosinostosis, hai unha serie de síntomas que se asocian:

    • Ausencia da sensación normal dun punto brando (denominado fontanela) no cranio do bebé ou desaparición temperá do mesmo.
    • Asuco sobresaliente e duro ao longo da sutura afectada.
    • Somnolencia.
    • Irritabilidad e pranto forte.
    • Vómitos explosivos e dificultade para alimentarlles.
    • Aumento da circunferencia da cabeza ou forma irregular.
    • Crise convulsivas.
    • Ollos prominentes.
    • Atraso no desenvolvemento.
    • Pouco ou ningún aumento do tamaño da cabeza a medida que o bebé crece.

    Ademais destes sinais, é fundamental acudir co neno a revisións pediátricas, onde o especialista poderá notar calquera anomalía na cabeza do bebé. Nestas exploracións mídese a circunferencia da cabeza, pálpaselle o cranio e, se se observa algo estraño, realízase unha radiografía. Ante a sospeita de alteración, remítese ao neno a un xenetista ou un neurocirurxián, quen estudarán o caso e decidirán a solución idónea, que “no 90% dos casos pasa pola intervención cirúrxica”, segundo Ramos. Tamén é importante realizar un estudo xenético dos proxenitores con fillos afectados, xa que permitirá coñecer que tipo de craneosinostosis sofre e facilitará a súa posterior terapia.

    Tratamento cirúrxico durante o primeiro ano de vida

    A mellor maneira de atallar a evolución da craneosinostosis é a intervención cirúrxica, “e canto antes mellor”, segundo indica Álvarez Garijo, quen precisa que o idóneo é operar antes do ano de idade, “cando os ósos aínda son brandos e pódese traballar neles con facilidade”.

    Os obxectivos do tratamento son aliviar calquera presión no cerebro, asegurarse de que teña espazo suficiente no cranio para permitir o seu crecemento adecuado e mellorar o aspecto da cabeza do neno. Hai diversos enfoques segundo sexa a dismorfia:

    • Escafocefalia: os maiores problemas son estéticos, polo que a principal indicación de tratamento cirúrxico é a preocupación dos proxenitores acerca da forma do cranio do seu fillo.
    • Plagiocefalia: a idade idónea para a cirurxía coincide co seis meses. A partir de entón, os bebés interviranse sen urxencia, pero sempre canto antes.
    • Trigonocefalia: é a única forma que pode mellorar de maneira espontánea durante os primeiros meses de vida, polo que a intervención pode posporse ata o ano. Ante casos máis graves, é conveniente operar ao bebé no seis primeiros meses de vida.

    RSS. Sigue informado

    Pódeche interesar:

    Infografía | Fotografías | Investigacións