Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Nenos > 2-4 anos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Dez consellos para pais que xogan cos seus fillos

Os adultos deben incorporarse ao xogo dos nenos sen criticar nin corrixirlles, aceptando as normas e a creatividade que eles impoñan

O xogo é unha das actividades máis importantes na vida do neno, xa que, ademais de proporcionarlle diversión e entretemento, favorece o seu desenvolvemento en múltiples sentidos. Ademais de só ou con outros menores, ás veces o pequeno necesita xogar cos seus pais ou outros adultos. Este artigo ofrece un decálogo de consellos para pais e nais que xogan cos seus fillos, como acompañar sen pretender controlar nin dirixir o xogo, tomar os seus xogos en serio e animarlles a que eles mesmos resolvan os seus problemas.

Como formar parte dos xogos do neno

Imaxe: vadimphoto1@gmail.com

O xogo cumpre un papel fundamental no desenvolvemento dos nenos por múltiples motivos: as actividades lúdicas estimulan a intelixencia, a creatividade, a afectividade, a motricidad e a capacidade de sociabilizar dos pequenos. O xogo, segundo a ‘Guía práctica para pais‘ da Asociación Española de Pediatría (AEP), “ten un gran compoñente educativo que axuda ao menor a progresar no seu desenvolvemento motor e a avanzar na esfera intelectual e sociabilizadora a través da comunicación e interrelación cos que lle rodean”.

En ocasións, os nenos necesitan que os seus proxenitores ou outros adultos estean presentes e formen parte dos seus xogos. De que maneira? A continuación enuméranse algúns consellos para pais que queren xogar cos seus fillos.

1. Participar sen controlar nin dirixir

Esta é a recomendación principal. Os adultos deben integrarse no xogo dos pequenos e proporcionarlles xoguetes ou outros obxectos que resulten necesarios, pero sen pretender dominar a esencia ou o desenvolvemento do xogo, xa que iso debe quedar en mans dos menores. “As persoas que coidan aos nenos deben lembrar que o xogo é unha actividade infantil e non deben controlala nin dominala en exceso”, explica a guía ‘Axudando a crecer‘, editada pola Organización Panamericana da Saúde (OPS). “Observación e seguimento axudan e facilitan -engade o documento-, pero non limitan a imaxinación e desexos infantís”.

2. Tomar en serio o xogo dos nenos

Para os pequenos, o xogo é un asunto de moita seriedade. Basta con verlles a cara mentres xogan para advertilo. Segundo a teoría psicoanalítica de Sigmund Freud, eles elaboran todas as situacións da súa vida, tanto as pracenteiras como as dolorosas e traumáticas, a través do xogo. É importante que os adultos respecten este concepto cando se integran nos xogos dos nenos. Se os maiores búrlanse ou ridiculizan o seu xogo, estes sentirán que non son respectados e é probable que a súa autoestima resulte afectada.

3. Entrar no seu mundo, sen aplicar o xuízo adulto

Isto vai da man do punto anterior: tomarse en serio o xogo infantil implica tamén aceptalo comoé , incorporarse a ese mundo sen pretender impor nel os conceptos e valores do mundo adulto. Máis ben ao contrario. Como indica o psicopedagogo Jesús Jarque, membro da Sociedade Española de Pedagoxía, o recomendable é fomentar a creatividade e a fantasía. “Permita que a caixa sexa un barco, unha cadeira unha fortaleza e as bonecas convértanse nos parentes”, aconsella.

4. Se hai que limitar, canalizar sen prohibir

En ocasións débese limitar dalgunha forma a actividade do neno, xa que podería pór en perigo a outras persoas, se quixese arroxar obxectos contra outros ou a si mesmo, se levase certos obxectos á boca, se correse o risco de caerse e facerse dano, etc. Neste caso, a recomendación dos especialistas é tratar non de impor prohibicións -que adoitan xerar resistencia e unha actitude de rebeldía-, senón de canalizar as enerxías e os desexos do pequeno cara a accións que si poida executar.

5. Darlles un espazo onde poidan facer o que queiran

É importante que os menores conten cun territorio “propio”, no que poidan actuar con liberdade, sen importar se o desordenan ou o ensucian. Será tamén o espazo onde poderán xogar sós, sen que os interrompan ou perturben. Ese sentido de pertenza incrementarase se os pequenos perciben que os maiores o respectan, aínda que se debe procurar que ese respecto non leve a que se converta nun “neno tirano”.

6. Non competir cos nenos

Jesús Jarque indica que o máis importante para os pais ao xogar cos seus fillos é “fomentar os seus sentimentos de logro e independencia”. Por iso, cando se trata de xogos de regras, non hai que impedir que o pequeno -no seu afán por ter o control do xogo- invente normas que lle permitan gañar. “Non se preocupe polo feito de que non vaia a aprender a perder -sinala Jarque-, hai outros aspectos da vida que lles ensinarán a como perder”. E engade que se o adulto acepta o “regulamento” inventado polo neno nese momento, será máis fácil que despois o pequeno acepte as indicacións que lles impoñan os seus pais.

7. Eloxiar aos nenos

Jarque explica que o xogo debe ser un momento para eloxiar aos menores. Este especialista convida a converterse en público das accións dos nenos e, lonxe de criticarlles ou corrixirlles, valorar os esforzos que dedican a facer o que fan.

8. Animar a que os nenos resolvan os seus problemas

Se, mentres o pequeno xoga, algo non sae como el quere (unha peza non encaixa noutra, un obxecto non permanece encima doutro, etc.), o papel do adulto debe ser apoiarlle e en todo caso darlle indicacións acerca de como podería facelo, pero non facelo por el. Esta última actitude promovería a un neno consentido, que sempre conta con alguén que lle resolva os problemas. A primeira, en cambio, ensinaralle a valerse en por si e alimentará a súa autoestima e a súa confianza en si mesmo.

9. Participar de distintos tipos de xogos

É normal que algúns xogos gusten ou atraian máis que outros, pero tamén o é que os menores queiran xogar a todos: un intre correr no parque (e é importante que teñan actividade física moderada ou intensa todos os días), outro intre xogar aos videoxogos e, noutro, cantar, bailar ou que lle conten un conto. Se o adulto pode participar un pouco en cada un, o pequeno non sentirá como un compañeiro só nalgunhas actividades, senón que poderá contar con el para calquera.

10. Tratar de xogar un pouco cada día

Por último, Jesús Jarque recomenda xogar un pouco cada día. Non só para crear un hábito de bos momentos compartidos, senón tamén porque, desta maneira, “o momento de finalizar non será conflitivo”, xa que os nenos “saben que poderán xogar de novo ao día seguinte”.

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións