Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Diarrea e gastroenterite: a combinación máis frecuente

A diarrea nos bebés pode ser un síntoma, un mecanismo de defensa e un problema

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 20deOutubrode2011
Img padre bebe Imaxe: janetmck

Img padre bebe 3
Imaxe: janetmck

A diarrea é a diminución da consistencia das feces, en xeral acompañada por un aumento na frecuencia das deposiciones. Nos bebés criados ao peito (que xa fan normalmente unhas deposiciones desligadas e frecuentes), a diarrea recoñécese pola variación respecto do que era habitual neles: por exemplo, cando aumenta o volume de líquido que conteñen as feces e se ensucia máis dun cueiro por toma.

A diarrea pode ser á vez un síntoma, un mecanismo defensivo e un problema:

  • Un síntoma, xa que se as deposiciones vólvense máis líquidas do habitual, é porque algo anormal está a suceder no tubo dixestivo do bebé
  • Un mecanismo defensivo, cando a propia diarrea serve para eliminar os microbios ou alimentos en mal estado responsables do problema
  • Un problema, porque a perda de líquidos e minerais pode ocasionar unha deshidratación. 

Máis aló dalgunhas raras enfermidades e da alerxia á proteína de leite de vaca, as diarreas nos bebés débense na súa inmensa maioría a gastroenterite, que nos primeiros meses de vida, tampouco son moi frecuentes. A gastroenterite é a inflamación do estómago e do intestino (“enteiros” = intestino). Maniféstase por vómitos e diarrea, e predomina únoo ou o outro segundo sexa a parte do tubo dixestivo máis afectada. Na súa maioría son causadas por virus, entre os que destaca o rotavirus, que tamén ocasiona febre e signos catarrales.

O tratamento das gastroenterites agudas non persegue acabar coa diarrea, pois esta cumpre unha función defensiva (similar á que ten a tose nas bronquites), senón evitar a deshidratación do bebé e alimentarlle o mellor posible mentres dure o proceso, que o propio organismo resolverá en poucos días. Deste xeito:

  • A auga de arroz ou de cenoria, que se usaban de maneira tradicional nos nenos con diarrea, foron substituídas por uns soros compostos por auga, glicosa e sales minerais semellantes aos que se utilizan nos hospitais para administración endovenosa, que veñen xa listos ou nuns sobres para preparar. 
  • Se o bebé está con lactación materna, débeselle seguir ofrecendo o peito e, ademais (ou, a cambio, se o rexeita), o soro que acepte.
  • Se se lle cría con biberóns, o pediatra pode recomendar substituír ou complementar o leite con soro, e é posible que recete un leite especial. 
  • Cando ademais de diarrea ten vómitos, débese tentar que vaia retendo a maior cantidade posible de soro. Para iso, non hai que deixar que tome moita cantidade dunha vez, senón ofrecerlle pouco pero a miúdo. Para empezar, pode ter suficiente cunha cucharadita de 5 ml cada 5 minutos e, se a tolera, ao cabo dunha hora, probar 10 ml cada 10 minutos, logo 30 cada media hora, etc. Pero se os vómitos non cesan e o neno parece somnoliento (ou, pola contra, moi irritable) debe acudirse sen demora ao hospital. 

Signos de deshidratación

Leve:

  • Ollos pouco brillantes
  • Boca seca
  • Diminución de ouriños

Moderada:

  • Ollos afundidos
  • Somnolencia ou irritabilidad
  • Perda de turgencia cutánea

Grave:

  • Depresión da fontanela
  • Ausencia de ouriños
  • Coma

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións