Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Eloxiar demasiado aos nenos, é perigoso?

Os menores que reciben demasiados eloxios son demasiado dependentes da opinión dos demais e tenden a portarse ben só cando existe a perspectiva dunha recompensa

Acompañar e apoiar aos nenos nas súas iniciativas é fundamental para o seu desenvolvemento e a súa autoestima. Pero ás veces ese apoio confúndese con eloxialos demasiado case por calquera motivo. Este reforzo positivo é unha arma de dobre fío, xa que pode derivar en menores “adictos aos eloxios”, remisos a asumir riscos, intolerantes á frustración e dependentes da aprobación dos demais. Este artigo explica cales son os riscos e os perigos de eloxiar aos nenos e sinala o valor de estimulalos valorando o seu esforzo e as consecuencias dos seus actos en lugar de encomiarlles.

O risco de eloxiar por demais

Img elogiar demasiado riesgos arti
Imaxe: mandygodbehear

Chámase reforzo positivo á práctica de eloxiar e premiar as boas condutas, unha actitude oposta á aplicación de castigos polos malos comportamentos. Isto é proposto por moitos especialistas como a maneira máis beneficiosa de criar aos fillos, xa que, ademais de promover as actitudes positivas, aliméntase a súa autoestima. Con todo, hai quen tamén detectan riscos nesta práctica: as consecuencias negativas do exceso de eloxios.

Un estudo realizado en Estados Unidos en 2007 revelou que os alumnos que recibían máis eloxios volvíanse máis remisos a asumir riscos e menos tolerantes ás frustracións. Estas persoas desenvolven unha menor tendencia a afrontar clases nas que non lles vai tan ben ou nas que non están seguros de que terán éxito. Cal é o motivo? O temor de danar a imaxe positiva que os demais crearon deles a forza de eloxialos.

Cinco perigos de eloxiar aos nenos

Un dos principais “activistas” contra os eloxios aos pequenos é o especialista estadounidense Alfie Kohn, autor de varios libros sobre educación e crianza. Nun dos seus textos máis coñecidos enumera ‘Cinco razoes para deixar de dicir “moi ben!”‘. Trátase dos seguintes riscos:

  • 1. Manipular aos nenos. As recompensas verbais pódense converter nunha ferramenta para que o adulto consiga que o menor faga o que el quere. É dicir, a conduta eloxiada podería non ser boa para o pequeno senón para o adulto, e que este a persiga cunha especie de extorsión.
  • 2. Crear “adictos aos eloxios”. En xeral, o obxectivo que se persegue ao eloxiar a un neno polo seu comportamento é aumentar a súa autoestima. Con todo, o efecto pode ser xusto o oposto: que o pequeno, no canto de ter máis confianza en si mesmo, sexa cada vez máis dependente dos eloxios dos adultos. É dicir, córrese o risco de que o menor deixe de pór o foco en si mesmo e póñao na avaliación dos demais. E dese modo, en lugar de gañar seguridade, pérdaa.
  • 3. Quitar o pracer. Os eloxios poden facer que o neno perda o pracer e o orgullo de gozar dos seus propios logros. Máis aínda, cando un adulto lle di “moi ben” estao xulgando, está a dicirlle como debe sentirse e impide que o pequeno o decida en por si.
  • 4. Reducir o interese. Eloxiar ao neno cada vez que fai algo ou se comporta de determinada maneira provoca, co tempo, que o seu obxectivo deixe de ser o comportamento en si mesmo e pase a ser só o eloxio. Se ocorre isto, cando a posibilidade do eloxio desaparece (por diversos motivos: o adulto non ve ao pequeno, a conduta perdeu o seu carácter de novidade, etc.), o menor perde o interese en seguir facéndoo.
  • 5. Diminuír o desempeño. Distintos estudos demostraron que os nenos eloxiados por realizar un traballo tenden a baixar o rendemento nos seguintes, a diferenza dos que non recibiron encomios. Por que? En parte pola perda do pracer e do interese, pero tamén porque os pequenos eloxiados vólvense menos propensos a correr riscos no futuro, por medo a “perder” as recompensas verbais que recibiron.

Valorar o esforzo dos nenos

Carol Dweck e outros expertos da Universidade de Stanford (EE.UU.) realizaron un estudo que chegou a conclusións reveladoras. Ofreceron unha serie de quebracabezas simples a un grupo de 400 alumnos de 11 anos de idade. Tras resolvelos, cada estudante recibiu -xunto coa súa cualificación- unha avaliación breve de seis palabras. A unha metade dos nenos (grupo A) eloxióuselles pola súa intelixencia, mentres que á outra metade (grupo B) destacóuselle o esforzo realizado.

Máis tarde consultouse aos pequenos acerca de como preferían que fose a seguinte proba: fácil ou difícil. Entre os nenos do grupo A, dous terzos elixiron a opción fácil. No grupo B, 9 de cada 10 elixiron a difícil. Os primeiros non querían pór en risco a súa condición de “intelixentes”. Os segundos, en cambio, querían saber ata onde os podía levar o seu traballo.

Nunha terceira instancia, someteuse aos alumnos a un crebacabezas tan difícil que ningún deles púidoo superar. Pero os do grupo B tentárono durante máis tempo e gozaron máis da tarefa que os do A, sen perder confianza en si mesmos -como si lles ocorreu aos, en teoría, “intelixentes”-.

Por último, entregáronselles uns quebracabezas co mesmo grao de dificultade que os da primeira proba. Nos nenos do grupo A, o rendemento caeu nun 20%. Nos do grupo B, incrementouse nun 30%.

Os resultados foron tan sorprendentes que os investigadores repetiron tres veces o experimento, con menores doutras cidades e de diferentes grupos étnicos. En todos os casos, as conclusións foron as mesmas. “Eloxiar a intelixencia dos nenos prexudica a súa motivación, e isto prexudica o seu rendemento”, escribiu Dweck.

Eloxios non, estímulos si

Como explica Joan LeFebvre, profesora da Universidade de Wisconsin (EE.UU.), o que se debe facer é dar estímulo no canto de eloxios. O estímulo sinala o que o neno fixo, pero permítelle avaliar o seu propio esforzo. O eloxio, en cambio, céntrase na mirada e a avaliación do adulto. Os seus resultados obsérvanse no curto prazo, pero resultan prexudiciais en períodos de longa duración.

O estímulo describe os esforzos do menor e os seus efectos. Se cando o pequeno comparte algo cun amigo elóxiaselle por “ser bo”, é probable que no futuro comparta de novo cando exista a posibilidade do eloxio (é dicir, da recompensa). Se ninguén lle ha de ver e, polo tanto, non recibirá nada, non compartirá. En cambio, se en lugar de dicirlle que é bo sinálase o contento que se sentiu o seu amigo grazas ao que el compartiu, o neno poderá valorar a súa acción en por si. E será máis probable que a repita no futuro por ese mesmo valor, e non por esperar que alguén o eloxie ou lle premie dalgunha outra maneira.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións