Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Embarazos con preeclampsia, como facelos máis seguros?

Desde o momento en que se diagnostica a preeclampsia, hai que realizar controis periódicos estritos para detectar calquera sinal de gravidade

A preeclampsia é unha enfermidade do embarazo definida por dúas características: a hipertensión e a presenza de proteínas nos ouriños. Pode xerar complicacións, pero iso ocorre pouco na actualidade, grazas á aplicación dos protocolos apropiados. O máis importante é realizar controis frecuentes para vixiar que os datos se manteñan estables. A continuación explícanse as características da preeclampsia, que facer cando se padece, a súa incidencia, os factores relacionados coa súa aparición e os grupos de mulleres con maior risco de contraela.

Img dieta embarazo listg
Imaxe: Alagich Katya

Preeclampsia durante o embarazo

Os embarazos a partir dos 35 anos aumentan o risco de preeclampsia

A preeclampsia é unha complicación do embarazo caracterizada por padecer hipertensión e proteinuria, presenza de proteínas nos ouriños, a partir da semana 20. Estes síntomas adoitan acompañarse de edemas (hinchazón) na cara, mans e pálpebras.

A enfermidade pode ser leve ou grave. En función desta característica, aplicarase un tratamento ou outro. En calquera caso, só se cura co final do embarazo.

Para diagnosticar preeclampsia, é necesario que se cumpran dúas condicións. A primeira é que a tensión arterial sistólica da muller embarazada sexa igual ou superior a 140 milímetros de mercurio (mmHg) e a diastólica sexa igual ou maior que 90 mmHg. A segunda condición que se debe cumprir é que a presenza de proteínas nos ouriños exceda os 300 miligramos cada 24 horas.

Para evitar que unha circunstancial alteración nerviosa provoque unha medición incorrecta, a ‘Guía Práctica de Urxencias en Obstetricia e Ginecología‘, da Sociedade Española de Ginecología e Obstetricia, establece realizar como mínimo dúas medicións con polo menos seis horas de diferenza entre unha e outra.

Sen un tratamento apropiado, a preeclampsia grave podería ocasionar danos no fígado, os riles e o cerebro da muller e, mesmo, derivar nunha eclampsia e provocar un coma. No entanto, ao aplicarse os controis e protocolos adecuados, estas consecuencias son sumamente infrecuentes.

Teño preeclampsia, que fago?

Img yodo emb
Imaxe: David Leo Veksler

Os protocolos da Asociación Española de Pediatría establecen que, para casos leves, o tratamento consiste en “controlar a aparición de signos de gravidade” e, se estes non ocorren, “terminar a xestación, sen exceder a semana 40”.

O seguimento da paciente “debe ser estrito a partir do momento en que se detecta a preeclampsia”, destacan estes expertos. Pola súa banda, a asociación “O parto é noso”, cuxo obxectivo é “mellorar as condicións de atención a nais e fillos durante o embarazo, parto e posparto”, sinala que se debe vixiar a tensión arterial e do peso, e realizar controis semanais para medir a tensión arterial e as proteínas nos ouriños.

Se a situación materna é estable, os expertos recomendan seguir adiante co embarazo. Pero lembran que, nos casos graves, pode ser recomendable inducilo, de ser posible, despois da semana 32.

Preeclampsia e factores relacionados co seu desenvolvemento

“A preeclampsia é o principal contribuidor da mortalidade e morbilidad materna e neonatal en países desenvolvidos”, expresou Francisco Álvarez, presidente da Sociedade Española de Bioquímica Clínica e Patolóxica no simposio ‘Problemas da muller e o feto no embarazo e postparto‘, celebrado en marzo.

A preeclampsia afecta a entre o 1% e o 2% dos embarazos en España. Con todo, as súas causas precisas aínda non se descubriron. Os científicos investíganas aínda e, no camiño, identificaron algúns factores relacionados co seu desenvolvemento, os cales se engloban en tres tipos: xenéticos (hérdanse tanto a través de vía materna como paterna), inmunológicos (por iso é máis frecuente en nais primerizas, sobre todo se non estiveron expostas a certos antígenos paternos) e nutricionais (como a falta de inxesta de calcio nalgunhas poboacións).

Existen algúns grupos de mulleres nos cales a preeclampsia é máis probable. Son os seguintes:

  • Mulleres que atravesan o seu primeiro embarazo.
  • Adolescentes ou maiores de 35 anos.
  • Mulleres que padecen obesidade.
  • Mulleres con embarazos múltiples.
  • Mulleres con antecedentes xenéticos de preeclampsia (cuxas nais ou irmás ou elas mesmas sufrisen a enfermidade nun embarazo anterior).
  • Mulleres con hipertensión arterial, diabetes, problemas de coagulación ou trastornos autoinmunitarios.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións