Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Falar ao neno dos Reis Meigos, é mentirlle?

Algúns pais senten que enganan aos seus fillos ao falarlles dos Reis Meigos e Papá Noel e ata temen os seus reproches futuros, pero hai que saber diferenciar a mentira da fantasía e a ilusión

img_hablar reyes magos hd

Cando os nenos comezan a ser concientes de personaxes como Papá Noel ou os Reis Meigos, algúns pais inquiétanse. Seica alentar esa fantasía, falar deles coma se en realidade existisen non é mentirlles? Os expertos sinalan que non: a fantasía e a ilusión non son unha mentira, senón un recurso que tamén está presente no xogo e é unha parte da vida dos pequenos. Este artigo ofrece detalles sobre o papel dos personaxes máxicos na infancia, por que a fantasía non é unha mentira, a importancia das decisións dos propios nenos e o xurdimento da conciencia da realidade.

Os personaxes máxicos como parte da infancia

Imaxe: Rawpixel

Cando os nenos crecen e empezan a ter conciencia de personaxes fantásticos como os Reis Meigos, Papá Noel ou Olentzero, moitos pais tómano só como unha tradición, algo normal que sempre ocorreu e seguirá ocorrendo.

Con todo, a algúns se lles presenta unha especie de disxuntiva moral. Senten que, se sosteñen a existencia de seres máxicos que visitan nas festas de Nadal e deixan agasallos aos pequenos, están a mentir e non queren que o engano forme parte da crianza e a educación dos seus fillos. Pero, ao mesmo tempo, tampouco queren quitar aos nenos a ilusión de crer nestes personaxes, a miúdo debido a que eles mesmos -os propios pais e nais- conservan bonitos recordos da súa infancia e do entusiasmo e a ansiedade con que agardaban a súa chegada.

Nalgúns casos, os adultos mesmo temen que, no futuro, os seus fillos repróchenlles o feito de que lles mentiron “” neses primeiros anos de vida. É isto posible? Alentar a fantasía dos pequenos é o mesmo que mentirlles? Como resolver esta cuestión?

A fantasía non é unha mentira

“Nunca é o mesma fantasía ou ilusión que mentira”, explica María Anxos Albamonte, psicóloga infantil e membro da Sociedade Española de Psiquiatría e Psicoterapia do Neno e do Adolescente (SEPYPNA). Esta especialista cualifica a fantasía como “un recurso psíquico moi saudable, que os seres humanos, especialmente os nenos, utilizan como un refuxio para aliviar as frustracións”.

Albamonte comenta que “a idealización dos seres máxicos apóiase na idealización que, en condicións normais, todo neno sente cara aos seus pais” e sinala que a fantasía representa “unha oportunidade de dar forma aos seus desexos”. A crenza nos Reis Meigos, Papá Noel ou Olentzero está, segundo esta experta, case ao mesmo nivel das fantasías que os pequenos desenvolven cando xogan a ser astronautas, futbolistas ou domadores de leóns. Á súa maneira, mentres dura o xogo, eles crenllo, e “os pais apoian eses xogos porque intúen a felicidade que iso provoca nos seus fillos, e non por iso estanlles mentindo”.

En que crer, unha decisión dos nenos

Jésica Rodríguez Czaplicki, psicóloga perinatal e psicopedagoga, membro da Asociación Española de Psicoloxía Perinatal (AEPP), apunta que neste sentido -do mesmo xeito que en case todo o relacionado coa crianza- non hai respostas xerais que sexan válidas para todos os casos, senón que os pais deben, en boa medida, “deixarse levar” polas súas propias ideas e o coñecemento que teñen acerca dos seus fillos.

Aínda así, esta experta recomenda “non quitar aos nenos a ilusión do Nadal”. Por iso, se non se desexa alentar a fantasía dos Reis Meigos, pódese expor a idea de que, pola última semana do ano, os membros da familia intercambiaranse agasallos. Pero co tempo, os pequenos “no colexio, no barrio ou nas actividades que realicen escoitarán moitas historias sobre os Reis Meigos e Papá Noel, e preguntarán aos pais”. Que facer nese momento? A especialista expón a posibilidade de cuestionar aos nenos a súa propia opinión. “Se necesitan manter esa fantasía, estará ben que así sexa, e se non cren, tamén estará ben, pois é o que lles nace a eles desde dentro”.

A caducidade da fantasía e a conciencia da realidade

Todas estas fantasías e crenzas teñen data de caducidade. Os pequenos deixan de crer en Papá Noel, Olentzero ou os Reis Meigos, do mesmo xeito en que deixan de facelo no Rato Pérez ou en figuras negativas, como o monstro que asexa debaixo da cama. “O crecemento vai achegando aos nenos un maior peso da conciencia da realidade”, en palabras da psicóloga infantil María Anxos Albamonte.

Unha situación que se dá a miúdo é a do menor que, ao chegar a certa idade, decátase da verdade acerca de Papá Noel e os Reis Meigos e nese momento convértese en “cómplice” dos adultos para manter a ilusión das súas hermanitos, curmáns e outros nenos pequenos. Este episodio adoita ser vivido como un paso importante, unha forma de integrarse no mundo dos maiores, de “ser grande”, como tanto anhelan.

Albamonte explica que nunca se atopou con fillos que reprochen aos seus pais mentirlles “” respecto destes temas. “Máis ben ao contrario: agradecen posibilitarlles un mundo de fantasía”, salienta. E engade que “o excesivo realismo duns pais que manteñen aos seus fillos na estrita realidade apóiase nun profundo descoñecemento do mundo infantil“.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións