Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés > 1-2 anos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Formas de desenvolver as habilidades sociais do bebé

O primeiros tres anos do neno son claves no desenvolvemento da seguridade e a autoestima necesarias para asumir a súa vida social despois, fóra da familia e o fogar

Img desarrollan habilidades sociales bebe hd Imaxe: anatols

O bebé desenvolve as súas habilidades sociais desde o principio da súa vida. A relación e interacción coa nai, o pai, os demais familiares e logo con outros nenos pasa por distintas etapas. E nesa maduración e aprendizaxe, o primeiros tres anos son claves. O presente artigo ofrece detalles achega da aprendizaxe e desenvolvemento das habilidades sociais do pequeno: desde a socialización inicial no primeiros seis meses de vida e a comunicación e autonomía a partir do segundo semestre, ata que, ao tres anos, está preparado para asumir a súa vida social.

Aprendizaxe e desenvolvemento das habilidades sociais do bebé

Img desarrollan habilidades sociales bebe arti
Imaxe: anatols

No referente ás habilidades sociais dos bebés, hai que ter en conta que a súa aprendizaxe e desenvolvemento comeza literalmente desde cero, e que mesmo o vínculo coa súa nai a partir do mesmo nacemento é parte dese percorrido. Por iso, hai que situar nos primeiros días do recentemente nacido o inicio desta historia.

A Asociación Española de Pediatría (AEP), na súa ‘Guía práctica para pais desde o nacemento ata os 3 anos‘, sinala que neste terreo inflúen varios factores: o temperamento individual do neno, a maduración do sistema nervioso, os factores ambientais e educacionales e o desenvolvemento da linguaxe.

Máis aló de que os prazos son orientativos, en función de todas esas variables, o documento establece unha especie de cronograma coas distintas etapas no desenvolvemento das habilidades sociais do bebé.

O primeiros seis meses de vida, a socialización inicial

Nos primeiros días tras o parto, todo é novo tanto para o recentemente nado como para os seus pais, tanto máis se estes son primerizos. O neno establece o vínculo máis forte cunha figura de apego, en xeral a nai, relación que se ve reforzada sobre todo a través da lactación. De feito, en torno ao mes de vida, o bebé reacciona á voz e á cara da nai. Ademais, gústalle que lle bañen.

Entre os dous e tres meses de vida, o pequeno xa logra unha maior interacción cos demais: pasa máis tempo esperto (nas primeiras semanas pode durmir ata 20 horas ao día), desenvolveu a visión e a audición, move as mans e a boca coma se quixese falar. O seu sorriso comeza a ser “social”, é dicir, ten un sentido de comunicación, a diferenza da do primeiro mes, un sorriso que é chamada “mimética” e que expresa comodidade e satisfacción, pero non está dirixida a ninguén.

O período entre o catro e seis meses, afirma a AEP, é “de gran importancia na socialización”. Ao bebé interésalle todo e gústalle estar rodeado doutras persoas, mesmo por estraños. Pero coñece aos seus pais e a busca para sentirse seguro. Pronto comeza a reclamar atención, di as súas primeiras palabras e replica sons como a tose. Dalgún modo, o pequeno xa nese momento procura ser parte da contorna que o rodea.

Comunicación e autonomía, a partir do segundo semestre

No seu segundo semestre de vida, o bebé “convértese en experto na comunicación non verbal”, apunta o texto dos pediatras. Faise entender con xestos, gústalle arroxar obxectos ao chan para que fagan ruído, imita xestos e gústalle xogar a buscar obxectos escondidos, a esconderse el mesmo e ao “cucu-tras”, xa que aprendeu que os obxectos e as persoas seguen existindo aínda que el non as vexa.

Aparece a angustia ou ansiedade pola separación dos seus proxenitores, unha etapa normal que se inicia entre os 9-10 meses e pode estenderse ata os dous anos de idade. “Hai que evitar dar un sentido negativo a esta ansiedade ante o estraño -sinala a ‘Guía’ da AEP-, xa que non indica que o neno teña un problema de sociabilidad, senón que desenvolveu un adecuado vínculo afectivo cos seus pais”. É dicir, o problema sería o contrario: que o pequeno non experimentase esa sensación de ansiedade.

Durante o seu segundo ano de vida, o bebé amplía as súas capacidades de relacionarse cos demais: gaña autonomía para ir dun sitio a outro e convértese nun explorador, é capaz de abrazar, sinala co índice o que lle interesa, imita as actividades dos adultos e xa lle atrae estar con outros nenos. Con todo, aínda non entra en contacto directo con eles: xoga ao mesmo, imítaos e ponse preto deles, pero aparte.

Ao tres anos, preparados para asumir a vida social

Entre os dous e tres anos, o pequeno completa a súa socialización inicial, é dicir, a que se produce no ámbito da súa familia. Participa nas conversacións e fai preguntas sobre todos os temas. A miúdo vive unha “mini-adolescencia”, unha etapa de rebeldía coñecida como “idade do non” na cal, como un modo de autoafirmarse e reforzar a súa autonomía, di que “non” a todo e enfádase polos máis variados motivos. Do mesmo xeito que a de ansiedade por separación e tantas outras, é unha etapa normal, necesaria e temporal, que pasará tras uns meses. Aos poucos, ademais, aparece o xogo cooperativo. O neno interésase, agora si, por outros menores e a busca para xogar.

En palabras do psiquiatra infantil Fernando González Serrano, membro da xunta directiva da Sociedade Española de Psiquiatría e Psicoterapia do Neno e do Adolescente (SEPYPNA), durante o seu primeiros tres anos de vida débese procurar que o pequeno desenvolva uns fortes sentimentos de seguridade básica e autoestima, que xorden a partir de sentirse o centro do seu mundo e da ilusión de poder crealo e manexalo á súa antollo. “Cando logran esa seguridade básica -afirma o especialista- están preparados para iniciar a súa vida social con visos de éxito”.

Por iso, aparece como unha dificultade a socialización precoz dos nenos que asisten á gardaría e á escola desde moi pequenos. Só a partir do tres anos, explica González Serrano, “o neno está moito máis preparado para ir asumindo os valores sociais, que non terminan de consolidarse ata o cinco ou seis”. En todo caso, débese procurar non esixirlles certos comportamentos (interacción con outros menores, compartir os seus xoguetes, etc.) para os cales aínda non están preparados. Se un neno de dous anos non quere compartir algo, non é que será un egoísta no futuro, senón que aínda non chegou ao momento da súa vida en que senta o desexo de compartir, é dicir, de socializar desa maneira.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións