Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Juan José Millán, psicopedagogo director do gabinete ÁREA 44

Zona libre de nenos? Resúltame un concepto terrible, coma se tratásese dunha zona libre de fume

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 04 de Abril de 2019

Os trens, avións ou hoteis só para adultos cada día contan con máis clientes. É necesario pechar zonas aos pequenos ou ter horarios sen eles? Molestan os nenos? Por que? O psicopedagogo Juan José Millán, director do gabinete ÁREA 44, cre que os nenos de hoxe, como os de onte, necesitan correr, saltar, rir no alto… pero os adultos non sempre atendemos a estas necesidades. Trata de atopar unha explicación nos cambios sociais, pero tamén en que os pais temos cada vez máis dificultades para pór límites e normas e, ademais, estamos desbordados polas ocupacións e problemas que temos fóra de casa, que nos esgotan.

Aumentan os trens silenciosos, voos sen nenos, hoteis e restaurantes só para adultos. Por que cre que teñen tanto éxito?

Este fenómeno resúltame moi peculiar, aínda que quizá sexa produto dos cambios sociais. Hai moitos pais e nais que están separados ou divorciados e que gozan da custodia compartida, polo que me imaxino que parte do éxito destes espazos que exclúen a nenos triunfan por dous motivos. O primeiro deles, porque estes pais queren “descargarse” de fillos nos momentos en que “non tocan”, para centrarse en plans persoais, con parellas, etc. E, por outra banda, detrás cada separación ou divorcio existe unha intrahistoria na que poden quedar subxacentes sentimentos de culpabilidade, non só cara ao excónyuge, senón tamén cara á situación á que quedan relegados os seus fillos, e quizá estar nun restaurante, avión ou hotel con outras familias con nenos poida estar a lembrar constantemente a este pai ou nai o seu “fracaso” matrimonial/familiar/parental, cando o vive así.

Non todos os nenos son vándalos, pero necesitan moverse. Cre que agora non lles deixamos gritar, correr nin xogar e queremos que sexan robots máis que nenos?

“Ser pais esixe do noso tempo, da nosa dedicación e de momentos específicos para os nosos fillos”

Non sempre atendemos ás necesidades evolutivas dos nenos, que necesitan experimentar, caerse, gritar, correr… e non lles deixamos porque nos molestan. Nese momento sacamos o teléfono ou a tableta e lles enchufamos para que estean tranquilos e déixennos descansar. O que percibo como realmente preocupante nesta dinámica é que sempre se atopa unha xustificación a esa situación: “é que levo todo o día traballando e necesito descansar”, “teño que traballar e se están a correr e gritando non me concentro”, “necesito un respiro”… Pois mire, non. Ser pais esixe do noso tempo, da nosa dedicación e de momentos específicos para os nosos fillos.

E ese é o problema, que somos cómodos?

O problema creo que está na dificultade que hoxe en día teñen os pais de face a pór límites aos seus fillos, a establecer certas normas, mecanismos de recompensa e ao desproporcionado dos castigos. Os nenos terminan por aprender que todo vale e quedan supeditados a nanny-phone ou nanny-tablet, que parece ser o único que en moitos casos serve para que estean da forma que os pais consideran que deben, e que non é como ten que ser. Ser pai significa tirarse polo chan, disfrazarse, saltar, converterse en contacontos, asombrarse con cousas que deixaron de xerarnos asombro hai décadas, construír unha mochila con recursos de xogo, aproveitar as caixas de cartón para convertelas en coches ou castelos, mancharse, quedar afónico xogando no parque… e todo iso asignando normas, espazos, límites e tempos. A tarefa, sen dúbida, non é fácil, pero é a nosa misión. Así lograremos ter nenos, non autómatas.

Por que parece que nos molestan tanto os nenos?

Por unha banda, os mecanismos de recompensa xogan un papel, canto menos curioso, neste asunto. Chegamos a casa despois dun duro día de traballo e, lonxe de sentarnos a gozar dunha tarde/noite cunha boa música, unha serie ou unha película, sentados no noso confortable sofá, habemos de pornos a preparar a cea, axudar a algún dos nosos fillos co exame de mañá ou cos deberes, escoitar un problema que tivo no colexio, atoparnos cunha nota do profesor que di que se portou mal, pelexas entre irmáns, berros, ganas de xogar e… queren estar connosco! Levan todo o día no colexio, sen parar, e necesítannos. Pero é que somos os seus pais. Ás veces, chegar a casa non é sinxelo: os nenos igual están enfadados, tristes, cunha adolescencia precoz efervescente, e os pais, que se cadra levamos traballando desde o oito da mañá, non queremos atoparnos iso.

Pero tamén molestan a outras persoas.

Si, tamén está a incomprensión doutros adultos. A min como pai sucédeme no supermercado ou no cinema que algúns ollos me buscan e ao atoparme parece que me esixen pedir perdón ou que se esperte en min a vontade de irme de onde estou porque os nenos están a xogar, chorando ou simplemente porque rin como nenos vendo unha película.

Os pais de agora temos menos paciencia que os nosos pais ou máis cargas?

“Fóra de casa e da familia, tanto o pai como a nai temos máis ocupacións, máis problemas e estamos máis cansos ao chegar ao fogar”

Sen dúbida a familia cambiou moito, moitísimo. E non creo que teñamos menos paciencia. Pero si creo que fóra de casa e da familia, tanto o pai como a nai temos máis ocupacións, máis problemas e estamos máis cansos ao chegar ao fogar. Compartimos menos tempo cos nosos fillos e iso fai que fabulemos sobre o que consideramos que debería ser o tempo xuntos, esperando que sexa magnífico, de película… E a realidade non é así: hai pelexas, enfados, conflitos… E aí entra en xogo o noso cansazo, a nosa ansiedade, a nosa tensión e a frustración de atoparnos que o que ía ser un fantástico día ou tarde en familia torcer.

Cre que os restaurantes, hoteis… sen nenos son unha moda, un negocio por explotar ou unha necesidade para os adultos de relaxarse e estar en contornas sen nenos?

Cústame dar unha resposta. Expóñome se podería entender certos emprazamentos, horas, etc., nos que habería unha zona libre de nenos, pero resúltame tan terrible o concepto, que me dá a sensación de que é coma se tratásese dunha zona libre de fume ou na que pon un cartel de “non se permiten cans”, por exemplo. O que me preocupa é que quen vende este concepto está a transmitir de forma implícita “os nenos molestan e aquí non van molestarche” e estao convertendo nunha oportunidade de negocio. E xa sabemos como vai o mundo da oferta e a demanda: se o oferto é porque o van a comprar… e así sucede. A xente cómprao, referendando esa tese e explicando ao empresario: “Véndeme espazos nos que non haxa nenos que poidan molestarme”. Creo que é unha mostra máis da nosa sociedade actual, con certas condutas inesperadas que de súpeto se observan como válidas e lóxicas. Non me estrañaría que esta tendencia se instalase e houbese que terminar preguntando ao facer unha reserva algo como “Quedan habitacións en plantas para nenos?, Permítense nenos no aluguer desta vivenda? ou Admítense nenos no restaurante?”, igualando en moi longa medida a unha mascota. Non hai coherencia entre esta postura e a procura dunha sociedade na que as bases sexan a inclusión, a tolerancia, a igualdade e a convivencia global.

Etiquetas:

educación


Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións
Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto