Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Nenos > 2-4 anos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Mª Anxos Miranda, vicepresidenta da Asociación Nacional de Seguridade Infantil

Adaptar a casa á evolución do neno é o máis saudable para o seu desenvolvemento e reducir a nosa tensión

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 27 de Maio de 2019

O 54 % dos accidentes infantís prodúcense en casa, segundo un estudo do comparador de seguros Acerto.com. Escaleiras, xanelas, enchufes, forno, ferro… A casa está chea de perigos pero, por fortuna, poden sortearse. Para iso, como indica a vicepresidenta da Asociación Nacional de Seguridade Infantil, Mª Anxos Miranda, é preciso que os pais sexamos conscientes da necesidade de adaptarnos á nova realidade que supón ter fillos pequenos e adaptar a vivenda ás súas necesidades, sen coartar a liberdade e curiosidade propia dos nenos. Como ser capaces de axuntar liberdade e seguridade? A clave está na prevención, como comenta esta asesora, formadora e consultora de seguridade infantil.

Parece que os nenos teñen un radar para ir aos lugares máis perigosos da casa. En que habitacións hai máis perigos?

“O afogamento infantil está case en ‘empate técnico’ cos accidentes de tráfico como primeira causa de mortalidade infantil”

É un radar marabilloso que lles permite crecer. Chámase curiosidade e é imprescindible para aprender. Os nenos deben tocar, experimentar, investigar, descubrir… Todo é novo, todo é un xogo e, como ben sabemos, xogar é a mellor forma de asimilar o mundo que nos rodea. Se nos guiamos polo número de accidentes, a cociña é o espazo que lidera o ranking. É sinónimo de queimaduras, caídas e resbalones, intoxicacións, atragantamientos… ata escapes de gas. O mando da cociña ou o forno, aos ollos dun neno, é o máis parecido á nave espacial de Buzz Lightyear. Á zaga séguelle o baño, un espazo máxico onde a cosmética é marabillosa. E, por suposto, non hai quen se resista a meter a man para descubrir que hai ao final dese buraco con auga, ata que vence o corpo dentro do inodoro. Pero ademais de fixarnos no número, debemos pór a lupa nos espazos onde os accidentes infantís non gañan por goleada, pero si polo seu nivel de risco con consecuencias moi graves ou irreversibles, como a morte. Un deles é a xanela da habitación do bebé, onde o berce, cama, mesa ou escritorio está máis próxima a ela para que entre máis luz. Tamén o son os balcóns do salón, tan fáciles de escalar coas macetas que o compoñen ou arrastrando as cadeiras, así como as piscinas privadas: o afogamento infantil está case en “empate técnico” -politicamente falando- cos accidentes de tráfico como primeira causa de mortalidade infantil.

Intoxicacións, queimaduras… que provoca máis accidentes infantís en casa?

Só hai unha cousa que provoca accidentes: a falta de prevención. Non podemos nin debemos coartar a curiosidade innata nos pequenos, pero, baixo esta circunstancia inamovible, si podemos previr adaptando o espazo. Hai que adaptar ese fogar que construímos con tanto agarimo baixo nosos estándares de estética ou a tendencia decorativa do momento, os espazos que acondicionamos conforme íase aproximando a chegada do bebé, preparando con gran ilusión a súa habitación, ajuar, canastilla… pero sen incorporar no noso check list a prevención que require o desenvolvemento dos máis pequenos. Hai que facelo!

Tan necesario é reorganizar a casa? Non cre que bastaría con ensinarlles o que non se debe facer?

“Só hai unha cousa que provoca accidentes: a falta de prevención”

É moi preciso. É imperioso. É necesario. É o máis saudable para un feliz desenvolvemento do bebé e reducir a nosa carga de tensión como pais. Por moito que tentemos explicarlle a un bebé que non se pode introducir elementos comunicantes dentro dun enchufe para evitar unha descarga, o pequeno non o vai a entender. Quizais despois da descarga si que o entende, pero non é necesario chegar a iso, sobre todo sendo un bebé. Fuxamos da cultura do “non”! Porque a cultura do “non” implica coartar a súa curiosidade e xa sabemos que é o marabilloso radar innato e necesario para crecer. Deixémoslles explorar, pero con seguridade. A solución pasa por reorganizar e adaptar a casa conseguindo un espazo seguro que vaia modificando a prevención a medida que o desenvolvemento cognitivo permita explicar o que non se debe facer (ou como facelo ben) para evitar riscos. Debemos crear cultura preventiva desde a primeira infancia.

Que máis poden facer os pais?

Porse no seu lugar, aprender a mirar con ollos de neno… E para iso, o mellor é deixarse guiar por un profesional. Hai que detectar riscos e aplicar solucións adecuadas en función das características do pequeno, do seu desenvolvemento evolutivo (os riscos son diferentes en función da adquisición de novas habilidades, sobre todo as motrices) e das actividades que se desenvolven en cada espazo. Ese é o traballo que realizamos os profesionais da seguridade infantil. Un dos exercicios máis efectivos en prevención é gatear por toda a casa, detectando riscos: por manipulación de obxectos, por asfixia (os obxectos rompen ou temos pezas decorativas, alimentos, etc., de pequeno tamaño), lesións por caídas ou atrapamiento… Máis aló das escaleiras, tamén se escalan as xanelas, os balcóns e, por suposto, téntase descubrir o funcionamento dunha porta, que pode derivar desde un belisco na man, ata unha amputación do pulpejo do dedo, etc.

Un exemplo para dar autonomía ao neno, pero con seguridade

A experta en seguridade infantil relata, cun exemplo práctico, como se debe fomentar a independencia e autonomía dos nenos aos poucos e sen deixarlles indefensos:

Unha nai decidira non instalar barreiras de seguridade infantil na súa escaleira, argumentando que o seu fillo debe aprender a vivir con elas, xa que sempre van estar aí e “non ten sentido non deixarlles facer algo que acabarán facendo tarde ou cedo”. Efectivamente, sinala Miranda, o argumento pode estar ben: unha das cousas que debemos facer os adultos cando o neno empeza a dominar a habilidade de camiñar é ensinarlle a subir e a baixar as escaleiras con seguridade. Ata que consiga esa aprendizaxe nós acompañarémolo. Pero que facemos ata entón? Estamos acotío pendentes única e exclusivamente do noso fillo? Mesmo se se esperta de noite sen que nós deámonos conta e tenta baixar ou subir as escaleiras sen a nosa supervisión? Iso, ademais de imposible, é como dicir que non lle imos a pór cueiro, xa que tarde ou cedo acabará controlando os esfínteres. Todo ao seu tempo. O neno necesita o seu período de adquisición de novas habilidades e nós necesitamos respectar ese tempo. Por tanto, non podemos deixar de protexer as escaleiras ata que o pequeno poida baixar e subilas sen risco (porque domina a motricidad e nós ensinámoslle a facelo correctamente). É entón cando eliminaremos as barreiras.

O resumo con este exemplo válido para todos os riscos do fogar e fóra, infantís ou non: a prevención debe estar sempre que exista un perigo.

  • 1. Barreira de seguridade ata que o neno non adquira a suficiente habilidade motriz de baixar e subir as escaleiras.
  • 2.Educación en prevención: ensinaremos ao pequeno a subir e baixar as escaleiras sen correr, agarrándose ao pasamanos, etc. “E volvo repetir -di a experta- tamén dando exemplo”.
  • 3.Eliminación das barreiras: cando o neno adquirise as habilidades motrices e cognitivas para non só baixar e subir, senón tamén para entender as consecuencias de non facelo con seguridade.

Etiquetas:

seguridade


Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións
Fundación EROSKI

Validacións desta páxina

  • : Conformidad con el Nivel Triple-A, de las Directrices de Accesibilidad para el Contenido Web 1.0 del W3C-WAI
  • XHTML: Validación do W3C indicando que este documento é XHTML 1.1 correcto
  • CSS: Validación del W3C indicando que este documento usa CSS de forma correcta
  • RSS: Validación de feedvalidator.org indicando que nuestros titulares RSS tienen un formato correcto