Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nenos hiperactivos: como recoñecelos a tempo

A hiperactividade infantil pode mitigarse e mesmo é posible eliminar as súas consecuencias se se descobre a tempo

Img hiperactividad ninos hiperactivos falta atencion deteccion temprana reconocer listado Imaxe: iluvcocacola

Uno de cada 20 nenos é hiperactivo en España. Os tratamentos para o trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH) poden reducir de forma significativa as súas consecuencias negativas, se se detecta pronto. Pero isto a miúdo non ocorre. Este artigo explica como descubrir a tempo a hiperactividade nos fillos e cales son os seus sinais. Tamén apunta as vantaxes de aplicar un tratamento de forma temperá.

Img hiperactividad ninos hiperactivos falta atencion deteccion temprana reconocer art
Imaxe: iluvcocacola

Como recoñecer a un neno hiperactivo

En termos técnicos, os nenos “inquietos”, “travesos” ou sinalados como “hiperactivos” padecen o chamado trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH), unha doenza infantil que combina “falta de atención, hiperactividade e impulsividad”. Así o define o Protocolo de Coordinación do TDAH, publicado pola Consellería de Saúde de Castela e León.

Ese tres sinales que compoñen o trastorno maniféstanse, á súa vez, de diversas maneiras. A Asociación Americana de Psiquiatría creou unha listaxe de características, das que deben cumprirse polo menos unha ducia -e durante polo menos un semestre- para poder determinar a existencia do trastorno infantil de hiperactividade.

  1. Falta de atención

    Algúns dos síntomas relacionados coa falta de atención son os seguintes: dificultade para manter a atención nas actividades ou profundar nos detalles, non escoitar cando se fala co neno ou non seguir as instrucións que se lle deron para unha tarefa.

    Este tipo de pequenos, ademais, teñen problemas para seguir as conversacións e evitar as que requiren un esforzo mental sostido, esquecen as actividades diarias, perden obxectos e distráense con moita facilidade ante os menores estímulos.

  2. Hiperactividade

    Entre os sinais de hiperactividade en nenos, pola súa banda, atópanse a intranquilidade, levantarse do asento cando deberían permanecer sentados ou moverse dun sitio a outro cando terían que estar quietos. Ademais, os menores hiperactivos teñen dificultade para xogar dun modo tranquilo e falan moito.

  3. Impulsividad

    A impulsividad nos pequenos hiperactivos exprésase na tendencia de responder antes de que terminen de formularlle unha pregunta, non poder esperar a súa quenda para falar ou actuar e interromper ou molestar aos outros nenos.

    Os nenos hiperactivos non escoitan cando se lles fala, interrompen e cústalles atender no colexio

    Como consecuencia destes comportamentos, os menores hiperactivos son reprendidos e castigados con moita frecuencia, sofren altas taxas de fracaso escolar e moitas veces son rexeitados polos seus compañeiros. Todo iso atenta contra a súa autoestima. E, de maiores, os problemas maniféstanse como problemas para establecer vínculos sociais.

Tratamento temperán da hiperactividade infantil

Aínda que un neno hiperactivo non se cura, si é posible mitigar ou mesmo eliminar os seus síntomas. E para iso, o idóneo é aplicar un tratamento canto antes. Con todo, os expertos coinciden en que non se pode diagnosticar o transtorno por hiperactividade infantil ata o cinco ou seis anos de idade.
Os nenos hiperactivos sofren reprimendas e castigos frecuentes, que prexudican a súa autoestima

A Federación Española de Asociacións de Axuda ao Déficit de Atención e Hiperactividade afirma que na maior parte dos casos -en función do tempo de evolución do trastorno sen tratamento-, pódense evitar as limitacións no rendemento escolar e na percepción de si mesmo e da contorna, o desenvolvemento da competencia social.

En resumo, un diagnóstico precoz posibilita unha educación coherente por parte dos pais, a transmisión de valores positivos e estabilidade familiar. Ademais, achega o coñecemento por parte dos profesores e adaptación das actividades educativas e a colaboración entre os pais e a escola.

Pola contra, as consecuencias dun diagnóstico tardío son o fracaso escolar, unha educación demasiado permisiva ou demasiado severa, desavinzas e hostilidade entre os pais, problemas de saúde no neno e, nos casos máis graves, precedentes familiares de alcoholismo, condutas antisociais ou outros trastornos mentais.

Hiperactividade infantil, en datos

Segundo diversas investigacións realizadas en diferentes países, o trastorno por hiperactividade en nenos afecta a entre o 2 e o 7 % da poboación infantil. En España sófreno o 5% dos pequenos, segundo a doutora Isabel Hernández-Otero, coordinadora do Proxecto Pandah, un grupo de traballo creado para mellorar a calidade de vida das persoas hiperactivas. Con todo, un 2% dos casos aínda está sen diagnosticar.

Un estudo recente revelou que as familias españolas que conviven cun neno hiperactivo padecen máis tensión coa volta ao colexio. A investigación analizou a 1.400 familias -con e sen o trastorno- de España, Francia, Italia, Holanda, Gran Bretaña e Canadá. Os resultados indicaron que no noso país o grao de tensión foi o máis alto, debido a que é aquí onde os pais pasan máis tempo cos seus fillos.

Pero a hiperactividade non é un problema exclusivo da infancia, xa que afecta ao 8% dos adultos. Un pequeno que padece este problema ten un 80% de probabilidades de seguir sufríndoo durante a súa adolescencia, e entre un 30 e un 65% de que se prolongue ata o seu adultez.

En España, unhas 110.000 persoas (de todas as idades) reciben un tratamento por hiperactividade, segundo un dato proporcionado por Fulgencio Madrid, presidente da Federación de Asociacións de Hiperactividade. É dicir, apenas un 0,23 % da poboación total.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións