Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Nenos > 2-4 anos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nenos que pegan e morden

Responder á frustración con agresividade é normal nos nenos pequenos, pero os pais deben evitar que esta conduta sexa habitual

img_pegan muerden 3 listp

Responder cunha conduta agresiva ante unha frustración é un comportamento habitual nos nenos de pouca idade. Se nalgunha ocasión pegan ou morden a un adulto ou a outro neno, non é motivo de excesiva alarma para os proxenitores. Con todo, cando esta actitude se repite con demasiada frecuencia e convértese nunha constante na interacción social do pequeno, é preciso intervir para evitar que a agresividade e a violencia perdure en idades máis avanzadas. A prevención é importante. Segundo Richard Tremblay, profesor da Universidade de Montreal, a idade preescolar é o mellor momento para impedir comportamentos agresivos na mocidade e na adultez.

Img pegan muerden 3 01
Imaxe: Sharon Mollerus

Cando se desenvolve a agresividade?

Moitos adultos tenden a pensar que a agresión física como actitude nos nenos desenvólvese durante os últimos anos da infancia, ou na adolescencia, como resultado das malas influencias doutras persoas ou do exterior. Con todo, as investigacións neste ámbito apuntan a que os comportamentos agresivos comezan polo xeral a partir dos 17-18 meses e tenden a aumentar durante os primeiros 2-4 anos de idade. A agresión física máxima rexístrase no terceiro ano despois do nacemento.

Por este motivo, Richard Tremblay, profesor de Pediatría, Psiquiatría e Psicoloxía da Universidade de Montreal e un dos investigadores máis activos sobre a área do comportamento infantil, afirma no seu estudo sobre as orixes da violencia nos mozos que “a idade preescolar representa a mellor oportunidade para impedir o desenvolvemento de casos de agresión física crónica”.

A agresividade natural

Os especialistas apuntan que o desenvolvemento da agresividade en idades tan temperás non é algo estraño, nin os pais deben consideralo raro, xa que é neses momentos cando os nenos comezan a interactuar socialmente e de forma lóxica xorden os primeiros conflitos, na súa maioría, relacionados coa posesión de obxectos. Ante unha frustración por non ter o que desexan ou non poder facer o que eles queren, o neno reacciona de forma natural cun ataque físico, como morder ou pegar.

Como apunta Tremblay, “aos 18 meses, a maioría dos nenos poden pegar, morder ou dar patadas a outro igual nun momento determinado”, pero aprenden rápido que estes ataques poden contestarse cun similar e que os adultos non os toleran. Tremblay sinala que a maioría dos nenos aprenden por si mesmos “a esperar a que o xoguete estea libre e a pedilo, no canto de coller os doutros para evitar así interaccións negativas”.

Factores externos

Se os ataques e a agresividade son moi frecuentes e convértense nunha actitude habitual no pequeno, os pais deben activar as súas alarmas. Cando isto ocorre, pode explicarse polas características individuais de cada neno, pero tamén por distintos factores externos que inflúen no comportamento infantil.

Antonia Pelegrín, do Departamento de Psicoloxía da Saúde da Universidade Miguel Hernández, e Enrique J. Garcés, do Departamento de Personalidade, Avaliación e Tratamento Psicolóxico da Universidade de Murcia, afirman no seu traballo de investigación ‘Variables contextuales e persoais que inciden no comportamento violento do neno’ (European Journal of Education and Psychology, 2008) que a conduta agresiva dos nenos e adolescentes “atópase favorecida por unha serie de variables de risco que lle poden predisponer a un patrón de comportamento máis agresivo“. As máis comúns son as seguintes:

  • Variables persoais: a agresividade é máis frecuente en nenos con falta de autocontrol, que mostran baixa consideración e respecto cara aos demais e manifestan inestabilidade emocional.
  • Variables familiares: os nenos expostos a determinadas situacións no fogar, como a separación ou divorcio dos pais, un clima permanente negativo ou o uso de métodos educativos inadecuados, tenden a mostrar maior agresividade ante os seus iguais e os adultos.
  • Variables ambientais: a influencia dos medios audiovisuais, como a televisión, ou de situacións ambientais na contorna onde reside o pequeno, poden ser tamén factores negativos que propicien un exceso de agresividade.

Como deben actuar os pais

No seu traballo sobre a perspectiva psicoevolutiva da agresividade, Tomás de Andrés, do Departamento de Psicoloxía Evolutiva e da Educación da Universidade Complutense de Madrid, resalta a destacada influencia que poden ter os pais no desenvolvemento ou non de condutas violentas e agresivas. “As manifestacións agresivas apréndense e o neno apréndeas naturalmente do adulto”, afirma de Andrés, quen puntualiza que o neno que ve á súa nai irritada, ou ao seu pai levantar a voz ou dar golpes, sentirá moi atraído por imitar ese tipo de reaccións cando se atope ante unha situación frustrante.

Os especialistas insisten tamén en que os pais deben prestar especial atención tanto aos comportamentos que mostran diante dos seus fillos como ao modo en que reaccionan ante as condutas agresivas ou de ataque destes. Recomendan seguir estas pautas:

  • Para mitigar a agresividade do neno, é preciso non someterse aos seus ataques de furor e non acatar as súas esixencias para que comproben que non obteñen con ela ningún resultado.
  • Cando hai que reprender ao neno, é aconsellable non utilizar os castigos violentos nin actuar con dureza para que non o tome de exemplo. A suavidade e o diálogo teñen un efecto máis calmante e relaxante sobre el.
  • É necesario desenvolver un ambiente familiar onde non se tolere a agresión física e prémiense os comportamentos sociais positivos para que o neno comprobe que estes son os adecuados.
  • Ensinarlle a esperar cando quere algo e a utilizar a linguaxe e a negociación no canto do ataque para conseguir alcanzar o seu obxectivo.
  • Non ser indiferente aos seus ataques: se morde ou pega a outro neno, é preciso intervir, separarlle e reprenderlle pola súa actitude inadecuada. É preciso que comprenda que non se debe pegar ou morder porque fai dano aos demais e que debe desculparse polo seu comportamento.
  • Non actuar de forma esaxerada ante o ataque para que non entendan que morder ou pegar é unha forma de obter atención rápida. É mellor responder con tranquilidade, pero con firmeza.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións