Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Nenos > 2-4 anos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Os meus fillos non aceptan á miña parella, que fago?

O proceso que os nenos experimentan para adaptarse á súa nova realidade familiar dura, polo xeral, entre dúas e catro anos

img_hijos aceptan pareja hd

Presentar aos fillos unha nova parella constitúe unha situación delicada. A miúdo, a primeira sensación que os nenos experimentan é de rexeitamento, xa que ven nesa persoa a un intruso que chega para, de súpeto, inmiscirse nas súas vidas. Por iso resulta fundamental acompañar aos pequenos no proceso de adaptación a esa nova realidade que lles toca vivir. Este artigo ofrece consellos e recomendacións de expertos achega do coidado e tacto necesario para esta etapa, cando é conveniente presentar a nova parella aos fillos e que facer no caso de que estes non a acepten.

Novas parellas, novos membros da familia

Imaxe: CandyBoxImages

Se ata hai non tanto tempo as familias que se saían do modelo tradicional (parella heterosexual e fillos) eran unha excepción, agora son moitas máis, e a tendencia indica que cada vez máis. Os cambios teñen que ver con varios factores, desde a propia constitución da familia (monoparentais, reconstituidas, binucleares -cando os pequenos viven de maneira alternada con ambos os proxenitores-, homosexuais) ata os roles que cada membro desempeña e a maior expresividade afectiva que se expón entre adultos e nenos.

Un momento particular en moitas destas historias familiares prodúcese cando un dos proxenitores debe presentar aos fillos á súa nova parella. É unha situación que xera moitas dúbidas acerca de cando facelo, de que maneira, como se debe afrontar e, sobre todo, que facer se os pequenos non aceptan a esa persoa nas súas vidas.

Tacto e coidado para presentar a nova parella aos nenos

En primeiro lugar, hai que ter presente que, para o neno, a noticia de que a súa nai ou o seu pai ten unha nova parella é negativa, xa que representa o final do seu desexo máis grande (consciente ou inconsciente): que os seus pais estean xuntos de novo. Por iso, é importante ter claro que nestes casos “hai unha perda máis ou menos implícita ou explícita, xa que supón unha nova unión tras a ruptura ou culminación dunha familia anterior“, tal como explícao Jésica Rodríguez Czaplicki, psicóloga perinatal e psicopedagoga, membro da Asociación Española de Psicoloxía Perinatal (AEPP). Neste sentido, engade a especialista, “é de vital importancia que os adultos que compoñen esta nova familia teñan un especial tacto e coidado á hora de facer partícipes aos menores da nova situación”.

Os pequenos, a miúdo, deben atravesar unha especie de duelo pola perda da familia anterior. A nova parella dos seus proxenitores é un “estraño” que de súpeto aparece na súa vida e que os nenos poden ver como “alguén que pretende substituír ao proxenitor ausente”. O reto, afirma Rodríguez Czaplicki, é lograr “a ganancia de confianza dos pequenos, ben cara aos adultos, ben cara á familia como unidade”.

Cando se debe presentar a nova parella aos nenos?

Non hai un prazo establecido despois do cal sexa conveniente presentar á nova parella aos nenos, pero si é fundamental respectar certos tempos: que a presentación se realice cando a nova relación teña xa una certa estabilidade, que estea minimamente afianzada. Pola contra, o menor podería coñecer a varias parellas temporais do seu pai ou a súa nai, o cal xeraría nel sensacións como desconcerto, desconfianza e inseguridade.

Ademais, a introdución da nova parella na vida do neno débese efectuar “de forma gradual, permitindo ao pequeno un coñecemento desta persoa, un vínculo de proximidade e confianza”. Un documento da Asociación Estadounidense de Psicoloxía, citado pola Asociación Española de Pediatría (AEP), aconsella ademais que ese vínculo comece con mostras de afecto verbal (como eloxios e cumpridos), en lugar de proximidade física (bicos e abrazos).

O mesmo texto recomenda tamén que o sitio da nova parella da nai ou o pai do menor sexa, en principio, o de “conselleiro ou amigo”, sen dar ordes ou tratar de impor disciplina. Esa persoa, desde a súa posición de padrasto ou madrastra, poderá exercer tamén un rol de educador cando forxase co neno un vínculo sólido.

Algo que se debe evitar sempre e baixo calquera circunstancia é falar mal ou en contra do proxenitor que non está presente. Esta actitude, segundo a AEP, “pode danar a autoestima do neno e polo en posición de defensa”. Pola contra, as alusións cara ao pai ou a nai que non está deben ser, en todo momento, de absoluto respecto.

E se o neno non acepta á nova parella, que facer?

É posible que a primeira reacción dos fillos ante esta situación sexa de rexeitamento. Rodríguez Czaplicki, que tamén é membro da asociación O Parto é Noso-, sinala que isto “é comprensible porque nese duelo pola ruptura do seu esquema familiar aparece unha nova persoa que, segundo a súa interpretación, vai ocupar o lugar do seu proxenitor”. Por iso, é clave deixar claro ao pequeno que “ninguén suple a ninguén”, ademais de acompañalo con respecto no seu propio proceso de adaptación.

Este proceso pode ser máis ou menos extenso. Segundo a AEP, “nas mellores condicións pode durar entre dúas e catro anos“. En calquera caso, hai que dar ao neno o tempo que necesite. De ningunha maneira débese tentar “impor o afecto”, salienta a experta. “Non se deben usar mensaxes que transmitan unha ‘necesidade’ de querer á nova parella e, desde logo, tampouco recorrer a chantaxes, aínda que sexan en positivo, en forma de agasallos e halagos”, puntualiza.

Se o rexeitamento do pequeno persiste, o proxenitor debería dedicar moito tempo a falar con el acerca das súas preocupacións, inquietudes, dúbidas e temores. E falar tamén desa persoa, a parella que, aos poucos, o neno debería comezar a sentir como un novo membro da familia. Hai que tratar de que o fillo pense, di Rodríguez Czaplicki, se o que lle causa malestar é esa persoa en si mesma ou, como sucede con maior frecuencia, a situación.

A AEP engade que, en caso de atopar dificultades maiores na adaptación, “é recomendable consultar cun psicólogo ou psiquiatra infantil“.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións