Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os piollos afectan ao 40% dos fogares con nenos en idade escolar

A pediculosis é a infección máis común entre os menores de dez anos. Os especialistas recomendan quitarlle dramatismo ao problema e actuar con normalidade, para evitar así que os pequenos sentan mal

Img nina Imaxe: Salimfadhley

De súpeto, o neno ráscase a cabeza, e ráscase e non para de rascarse. Malo sinal. Case con seguridade estarase ante un caso da infección máis común entre os pequenos, en particular os de Educación Infantil: a pediculosis. Os piollos invaden o coiro cabeludo, deixan as súas larvas, chamadas liendres, e é tan difícil desfacerse deles… Aínda que se mal de moitos é consolo de parvos, vale para este caso: en 4 de cada 10 fogares con nenos en idade escolar houbo piollos algunha vez, segundo os resultados dunha enquisa sobre pediculosis elaborada pola Sociedade Española de Pediatría Extrahospitalaria e Atención Primaria (SEPEAP) e o Centro de Información da Pediculosis (CIP).

Img nina piojos
Imaxe: Salimfadhley

Os piollos refúxianse no coiro cabeludo porque buscan a calor e, como os mosquitos, aliméntanse de sangue. “Son parásitos que miden de dous a catro milímetros de longo, de cor branca grisáceo, e poden depositar ata dez liendres por día”, explica Antonio Xurado, xefe do Servizo de Pediatría do Hospital Materno Infantil de Málaga.

Os picores comezan cando a persoa desenvolveu anticorpos. É entón cando empeza a batalla para eliminar ao parásito. “Establecer o diagnóstico é moi fácil: se o neno ráscase con frecuencia a cabeza e as orellas, o máis probable é que esteamos ante este caso”, resalta Xurado. Os piollos atacan sen discriminar idade nin clase social, aínda que os seus estragos son maiores entre péquelos de Educación Infantil. O motivo? Lóxico: “Os nenos xuntan as cabezas para xogar e intercámbianse obxectos persoais, como gorros e peites”, explica o especialista.

Mitos e verdades

O problema dos piollos está asociado con moitas crenzas populares que en realidade non teñen asidero científico. A citada enquisa -o primeiro estudo das súas características realizado en España, sobre a base de 2.000 persoas, entre xuño e xullo de 2011- revelou, por exemplo, que 6 de cada 10 persoas asocian a falta de hixiene co risco de contaxio, cando os feitos demostran que iso non se corresponde coa realidade.

“Durante moito tempo pensouse na falta de hixiene como un dos motivos da enfermidade -explica Xurado- pero agora as condicións cambiaron e estes parásitos persisten”. De feito, aínda non está claro o motivo polo cal os piollos constitúen unha praga tan difícil de combater.

Outra crenza errónea é a de que a mordedura do parásito causa dor ou picazón. Os piollos aliméntanse do sangue un cinco veces ao día, e cando o fan segregan unha sustancia que evita a coagulación: é iso o que xera escozor, e mesmo pode producir feridas e derivar en infeccións e febre. Por iso, no caso de que o afectado sexa menor de dous anos, débese acudir á consulta do pediatra.

Polo demais, case todos os pais inician tratamentos sen consultar a un profesional, salvo -explica Xurado- aqueles que “observan que os seus fillos se rascaron tanto que se provocaron feridas profundas”. Eses tratamentos efectúanse non só con produtos de venda libre en farmacias: un dato curioso que revela a enquisa da CEPEAP e o CIP é que, aínda hoxe, máis do 50% dos adultos aplica vinagre sobre as cabezas dos seus nenos.

Como combatelos?

A solución consiste en que os nenos “permanezan nas súas casas tres ou catro días para que os pais mírenos e desinfecten con produtos específicos”, indica a educadora Laura Fernández. Esta docente propón quitarlle dramatismo ao problema, xa que ter piollos non quere dicir que se padeza unha enfermidade contaxiosa. Non por nada, a citada investigación determinou que un de cada 5 adultos admite que sentiría avergoñado se o seu fillo tivese piollos. “Moitas nais oféndense cando se lles informa de que nas cabezas dos seus fillos hai piollos”, conta a auxiliar de xardín de infancia Carmen Gallardo.

Por iso, a recomendación é actuar coa maior normalidade posible, sobre todo para evitar que os nenos sentan mal ante os seus compañeiros e xérense situacións desagradables, con burlas e insultos.

Fernández advirte que “os piollos son como unha mancha de aceite que se vai pasando dun neno a outro, ante a cal é necesario tomar as medidas adecuadas”. O obxectivo fundamental é evitar que se contaxien outros nenos por contacto directo e así impedir que os piollos se vaian expandindo. Para iso, é necesario examinar con lupa (literalmente, se fai falta) a raíz do pelo, co fin de eliminalos de maneira definitiva. Resultan fundamentais a comunicación e a información -en moitos centros educativos e gardarías entréganse notas para informar os pais de que facer en caso de contaxio- e, por suposto, non ofenderse ante o aviso de que o noso neno caeu vítima destes indesexables seres…

Cando os piollos incuban na cabeza das persoas deixan alí as liendres, que moitas veces se poden confundir coa caspa. A maneira de distinguilas é a través da limpeza: ?A caspa desaparece cun champú adecuado, mentres que as liendres non se eliminan con facilidade?, especifica Xurado.

Unha vez que os parásitos desapareceron do coiro cabeludo, é necesario crearlles un hábitat que dificulte o seu retorno á cabeza do neno. Os expertos recomendan, para iso, diminuír a temperatura da caluga; o pelo curto nos homes e as trenzas ou coletas nas nenas son bos recursos para gañar a batalla definitiva. Di Xurado: ?Non se debe baixar a garda, hai que estar todo o tempo revisando o pelo do pequeno?. Unha recomendación que convén ter sempre presente.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións