Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Nenos > 2-4 anos

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Por que aos nenos gústalles que lles conten o mesmo conto unha e outra vez?

Do mesmo xeito que outras rutinas cotiás, escoitar cada día o mesmo conto brinda aos pequenos unha seguridade e tranquilidade fundamental para eles

Img mismo cuento una otra vez hd Imaxe: evgenyataman

Aos nenos encántalles escoitar sempre os mesmos contos. E non abonda con que sexan as mesmas historias. A narración ten que respectar cada detalle con exactitude. Se hai cambios, os pequenos inquiétanse e enfádanse. A que se debe? Este artigo explica por que os nenos piden que lles conten cada noite o mesmo conto, de que maneira isto proporciónalles seguridade, tranquilidade, pracer, vocabulario e ata superación dos seus medos e que consecuencias tería que o adulto se empeñase en modificar os relatos.

Cada noite o mesmo conto

Img mismo cuento una otra vez arti
Imaxe: evgenyataman

Aos nenos encántalles que lles conten contos. De feito, é un dos rituais máis comúns cando se van á cama, xusto antes de durmir. É nese momento cando se dá unha situación curiosa: o pequeno quere escoitar o mesmo conto de sempre. E non quere só a mesma historia, senón tamén os mesmos detalles: todo debe ocorrer igual que sempre, como el xa sabe que sucede.

Que pasa se o conto cambia? Pois o neno indicará ao adulto que llo conta que se equivocou, corrixiralle, diralle os datos correctos. E se o adulto insiste na súa propia versión, o pequeno enfadarase, quizais ata rompa en pranto. Pero por que? Cal é o motivo polo cal os nenos queren sempre o mesmo conto, sen modificacións?

A repetición brinda á neno seguridade e tranquilidade

“Hai varias posibles explicacións”, afirma José Luís Gonzalo Marrodán, psicólogo clínico e psicoterapeuta infantil, membro da Sociedade Española de Psiquiatría e Psicoterapia do Neno e do Adolescente (SEPYPNA). “Unha delas -engade- é un fenómeno evolutivamente normal na infancia: os rituais. Cando un neno pide que lle lean un conto unha e outra vez, sabe que iso leva un ritual que se establece cunha secuencia invariable dirixida por el, que lle outorga seguridade“.

Isto quere dicir que o conto forma parte dunha serie de accións que o pequeno dalgún modo necesita que se repitan: bañarse, porse o pixama, cear, meterse na cama, etc. “A repetición dun guión prefijado dálle un sentimento de control sobre o mundo que lle rodea, incluída a historia que se lle conta”, apunta Gonzalo Marrodán.

“Ás veces aos adultos esquécesenos que os peques viven nun mundo aínda descoñecido e que as emocións que eles experimentan son moi intensas”, destaca pola súa banda María Anxos Albamonte, psicanalista, psicóloga infantil e membro do Centro Psicoanalítico Valenciano (CPV). Esas emocións intensas teñen lugar con moita frecuencia na vida cotiá: medo e inquietude ante o descoñecido, ansiedade ante a separación (a miúdo experimentada como unha perda irreparable), emoción e seguridade grazas á presenza dun adulto comprensivo e cariñoso, etc. Nese contexto, as rutinas son fundamentais, porque outorgan aos nenos a tranquilidade que necesitan.

Saber que pasará, parte do pracer

Img consejos ninos leer arti
Imaxe: Esbenklinker

Se se observa con atención, esta procura de invariabilidad non é exclusiva dos nenos. “No acto de repetir hai unha vivencia de pracer en si mesmo -explica Gonzalo Marrodán-, como cando os adultos repetimos unha secuencia de condutas: escoitar música, ler, facer deporte ou calquera outra actividade. Hai unha anticipación por parte dos centros do pracer do cerebro, que tanto a nós como aos pequenos lévanos a repetir anticipando que será pracenteiro”.

O cinema de Hollywood é un bo exemplo diso. As historias clásicas, as de maior éxito de público, foron e son as de final feliz. Cando os adultos ven películas de acción ou comedias románticas, saben de antemán que, pase o que pase, ao final gañarán os bos e a moza e o mozo terminarán xuntos. E non só sábeno. Desexan que así sexa, necesítano. Esa repetición é parte do pracer.

Ao saber o final, o medo desaparece

Os contos non só entreteñen e divirten aos nenos, senón que tamén son parte da súa aprendizaxe. Unha das grandes utilidades dos contos é axudar aos pequenos a superar os seus medos. Este proceso realízase a través do tema das historias (con tramas que contan como distintos personaxes perden o temor cara á escuridade, os animais, seres imaxinarios, pesadelos, etc.), pero tamén grazas á repetición desas mesmas historias.

En palabras de Albamonte, o feito de que os nenos saiban o que vén despois no relato que lles contan contribúe a que o medo desapareza. “Se se aterrorizan porque Pulgarcito está perdido nun bosque, experimentan cada vez que o escoitan unha emoción intensa, pero como saben que acabará ben, aos poucos van desenvolvendo a capacidade para dominar e matizar as súas emocións”. É dicir, é outro modo de obter tranquilidade.

Axuda para a adquisición de vocabulario

E, ademais, a repetición dos contos axuda a que os pequenos aceleren a adquisición de vocabulario. A esa conclusión chegou un estudo de científicos británicos, publicado en 2011 na revista Frontiers inPsychology . Os investigadores traballaron con dous grupos de nenos de tres anos, aos que lles leron historias que introducían dúas palabras descoñecidas para eles; a un dos grupos contáronlles tres contos diferentes, mentres que ao outro lles contaron sempre o mesmo. Os deste último grupo, ao final da experiencia, lembraban mellor as palabras novas que os que escoitaran contos distintos.

“O que esta investigación suxire é que o importante non é o número de libros senón a repetición de cada un deles, porque é o que propicia unha maior aprendizaxe”, sinalan os autores nas conclusións do traballo. “A primeira vez pode ser só a comprensión da historia, a segunda a percepción dos detalles e a descrición, e así de forma progresiva”, engade o texto, mentres que “se a nova palabra introdúcese nunha variedade de contextos, o máis probable é que os nenos non logren concentrarse tanto na palabra nova”.

E se o adulto empéñase en modificar os contos, que pasa?

Outro elemento importante ten que ver co vínculo entre o menor e o adulto que le o conto. En xeral, ese adulto “é unha figura significativa no mundo afectivo do neno”, de tal modo que se produce “un compoñente fundamental de experiencia de conexión emocional, que ao pequeno nútrelle afectivamente“, indica Gonzalo Marrodán.

Para o adulto que le o conto sería máis entretido cambiar de relato cada noite ou introducir pequenas variantes para que a historia non sexa sempre igual. Pero que pasaría se en efecto fixéseo? Pois iso equivalería a romper o pacto co neno, que se enfadará e sentirá que se crebou “a experiencia ‘corazón con corazón’ que tanto lles nutre afectivamente”, explica Gonzalo Marrodán. En consecuencia, o efecto será o oposto: o menor non gañará tranquilidade, senón inquietude e inseguridade.

En todo caso, en determinado momento pódese buscar unha “negociación” co pequeno, para ver se admite a introdución de novas historias, distintos temas, outros personaxes, etc. “Pero sempre como unha invitación, e non como unha imposición”, engade o especialista. E María Anxos Albamonte completa: “Cando esta repetición deixe de serlle útil, o propio neno deixará de pedila e dedicarase a outros mesteres máis espontáneos”. É parte do seu crecemento e desenvolvemento natural, un capítulo máis na súa aprendizaxe.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións