Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Por que chora o meu bebé

Tras o pranto do bebé sempre hai unha necesidade ou un desexo insatisfeito. Os máis frecuentes son a fame, a incomodidade e o soño

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 20deOutubrode2011
Img llanto bebe Imaxe: flash.pro

O pranto é unha forma de comunicación normal no bebé, aínda que tamén é unha das cousas que máis adoitan preocupar aos futuros pais. Certamente, non sempre é fácil pescudar a causa do pranto nin consolar ao bebé; pero na práctica é un asunto menos complicado do que adoita parecer de antemán.

Img llanto bebe 01
Imaxe: flash.prol

Para que chora

Tras o pranto do bebé sempre hai unha necesidade ou un desexo insatisfeito. O neno chora para que lle dean o que non pode obter en por si nin pode pedir falando, ou chora porque algo lle molesta; pero tamén chora cando necesita descargar tensións acumuladas. Estes son o tres beneficios que pode conseguir grazas ao pranto:

  • Axuda: cando ten fame, está mollado ou incómodo, ou necesita compañía.
  • Queixa: por algún tipo de dor, pero tamén por exceso de ruído ou de estimulación.
  • Desafogo: para liberar as tensións que ha ido acumulando.

É, pois, normal (e imprescindible para a supervivencia da nosa especie) que os bebés choren. Durante os primeiros dous ou tres meses, considérase normal que o fagan dunha a tres horas diarias, como parte do seu proceso de adaptación á vida fose do útero materno, sen que iso signifique que os seus pais non o estean coidando adecuadamente.

Durante os dous ou tres primeiros meses, é normal que choren dunha a tres horas diarias

Por que chora

As causas habituais de pranto no bebé son:

  • Fame: Non importa canto tempo pasase desde a última toma nin o regularidade que adquirise o neno: cando chora, hai que ofrecerlle o peito ou o biberón. Ás veces só necesitan succionar algo e tranquilízanse enseguida co dedo ou o chupete.
  • Frío ou calor: Habitualmente trátase máis de calor que de frío. Hai que comprobar na caluga a súa temperatura e se parece quente, quitar unha peza de roupa.
  • Incomodidade: Unha mala posición, unha roupa demasiado cinguida ou un pliegue da roupa poden molestarlle.
  • Cueiros mollados ou sucios: Non todos se queixan, pero algúns bebés non os soportan, e menos aínda se teñen irritada a pel da zona do cueiro. 
  • Soño: Bastante bebés lloriquean un pouco antes de quedar durmidos.
  • Soidade: Se o bebé que queda tranquilo ao collerlle en brazos, só quería e necesitaba compañía.
  • Aburrimento: Ás veces calan ao levalos a unha habitación onde haxa movemento ou xogando un intre con eles.
  • Exceso de estímulo: As visitas, a alegría familiar e o desexo de estimular o desenvolvemento do bebé poden sobreexcitarle e acabar por facerlle chorar. 
  • Ruído: Os ruídos domésticos (o aspirador, a radio…) ou da rúa son ás veces moi intensos e molestos. Os sons bruscos (como unha bucina ou o teléfono) poden sobresaltarlle e desencadear o pranto.
  • Tensión: Moitos choran un intre cada tarde para desafogarse das tensións e molestias acumuladas ao longo do día. 

En poucas semanas os pais poden aprender a recoñecer o que lle sucede ao seu fillo pola forma de chorar ou, polo menos, a saber se debe ser atendido inmediatamente (no caso de fame, soidade ou dor) ou se é mellor agardar un pouco (cando só hai soño ou tensión).

Neste sentido, hai tres prantos bastante típicos:

  • Fame: Empeza de modo irregular e vai crecendo progresivamente en forza e continuidade. Períodos curtos, de tonalidade máis ben grave, cuxa intensidade sobe e baixa.
  • Dor: De inicio brusco e xa forte de entrada, é un berro longo e agudo, seguido dunha pausa moi larga durante a que toma aire e dunha serie de gemidos curtos.
  • Enfermidade: Gemidos débiles e prolongados (salvo cando a enfermidade causa dor aguda, como as otitis).

Aínda así, a descrición é difícil e o mellor mestre é a experiencia, de maneira que ao principio hai que ir probando con todas as posibles causas de pranto ata dar co que pedía o bebé.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións