Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Por que o xogo é tan importante para os nenos?

O xogo infantil enriquece a imaxinación e a creatividade, ademais de estimular a observación, a atención, a concentración e a memoria, entre outros beneficios

Cando os nenos xogan, non só entretéñense e pasan o tempo: o xogo cumpre un papel fundamental no seu desenvolvemento. Capacidades como a afectividade, a motricidad, a intelixencia, a creatividade e a sociabilidad actívanse e estimulan no momento en que o pequeno xoga. A continuación explícase por que o xogo é, en certo xeito, a razón de ser da infancia, os beneficios do xogo infantil, como cambia o xogo coa idade e datos segundo os cales os menores en España xogan menos tempo do aconsellable.

O xogo, a razón de ser da infancia

Img juego importante ninos arti
Imaxe: stefanolunardi

O xogo é unha actividade de vital importancia para os nenos. Lonxe de tratarse de meras actividades para entreterse ou pasar o tempo, xogar ten unha gran utilidade para o desenvolvemento do menor e é fundamental no seu crecemento. Por iso, o seu dereito ao xogo e o esparexemento forma parte da Convención sobre os Dereitos do Neno, establecida polas Nacións Unidas.

Como indica a ‘Guía práctica para pais‘ da Asociación Española de Pediatría (AEP), “na primeira infancia os xogos implican aprendizaxe, estimulación e experimentación para os pequenos“. Tanto o xogo como os xoguetes “axúdanlles a coñecerse e a desenvolver a súa personalidade en áreas como a afectividade, a motricidad, a intelixencia, a creatividade e a sociabilidad”.

O documento da AEP engade que, nas idades máis temperás, o xogo “ten un gran compoñente educativo que axuda ao menor a progresar no seu desenvolvemento motor e a avanzar na esfera intelectual e sociabilizadora a través da comunicación e interrelación cos que lle rodean”.

A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO), pola súa banda, especifica que “todos os nenos do mundo xogan, e esta actividade é tan preponderante na súa existencia que se diría que é a razón de ser da infancia”. Este organismo subliña que o xogo é vital, posto que “condiciona un desenvolvemento armonioso do corpo, da intelixencia e da afectividade”. O que non xoga, afirma a UNESCO, “é un neno enfermo, de corpo e de espírito”.

Beneficios do xogo infantil

O xogo infantil é unha actividade que se realiza por pracer, elíxese con liberdade e require dunha participación activa do pequeno. Así o asegura o pediatra e puericultor Juan Fernando Gómez Ramírez, quen ademais explica que xogar favorece o desenvolvemento social e a actividade e está na base mesma da cultura.

Gómez Ramírez resume os beneficios do xogo nos seguintes ítems:

  • É indispensable para a estruturación do eu.
  • Permite ao neno coñecer o mundo que lle rodea e adaptarse a el, xa que durante o mesmo xogo o menor crea mecanismos para adecuarse a cada situación e comportarse nelas con maior facilidade.
  • Enriquece a imaxinación e promove os procesos creativos.
  • Desenvolve e exercita a observación, a atención, a concentración e a memoria.
  • Favorece a sociabilidad temperá e as habilidades de comunicación social.
  • Insignia a respectar as regras.
  • Permite experimentar temores e frustracións, así como triunfos e derrotas.

Sigmund Freud explicou que os nenos non xogan só para repetir situacións pracenteiras, senón tamén para elaborar as que lles resultaron dolorosas ou traumáticas. Por todos estes motivos, os xogos son un asunto serio para os máis pequenos. E iso faise visible cando un comproba a seriedade con que eles afrontan os seus xogos.

Como cambia o xogo coa idade do neno

Os xogos cambian a medida que o neno crece. O pedagogo Jean Piaget estableceu unha serie de tres estadios evolutivos na infancia segundo a forma de xogo dominante. Son os seguintes:

  • Estadio sensoriomotor. Transcorre desde o nacemento ata os dous anos de idade. Os xogos que predominan nesta etapa son os de exercicio ou funcionais: repetir unha e outra vez unha acción polo puro pracer do resultado inmediato que obteñen. Estes xogos poden efectuarse con obxectos, co propio corpo ou con outras persoas. Mesmo os seus primeiros balbuceos son sons repetitivos que ao bebé resúltanlle graciosos e, por tanto, gústalle repetilos.
  • Estadio preoperacional. Ten lugar entre os dous e o seis anos de idade. O xogo propio deste tempo é o de tipo simbólico, é dicir, o consistente en simular accións, obxectos e personaxes que non están presentes no momento do xogo. Por iso tamén se chama xogo de ficción. É o máis típico e característico da infancia.
  • Estadio das operacións concretas. É a última etapa da infancia, do seis aos doce anos de idade. Imponse o xogo de regras. Aínda que as regras xa aparecen nos xogos simbólicos, neste caso teñen un carácter máis firme e alleo aos nenos: no agocho ou o “corre que che pillo”, as normas preséntanse como verdades absolutas, alleas ao acordo entre os xogadores. Cada menor cre que a forma que el coñece do xogo é a única que existe.

Os nenos en España xogan menos do aconsellable

A UNESCO fala de “neno enfermo, de corpo e de espírito” para referirse a aquel que non xoga. E os datos da realidade falan de que os pequenos en España xogan menos do aconsellable. Segundo o estudo ‘Xogo e familia‘, dirixido por Petra Pérez Alonso-Geta, experta da Universidade de Valencia, a cantidade de xogo dos menores no noso país “é claramente insuficiente”. O traballo sinala como “preocupante” que un terzo dos nenos xoguen sós, o cal está fomentado en parte pola gran difusión das consolas de videoxogos e outros dispositivos electrónicos.

Ademais, segundo unha enquisa titulada ‘O xogo e o xoguete na sociedade actual‘, publicada en 2010, só un de cada tres menores xoga todos os días. Este traballo tamén destaca as diferenzas entre os espazos de xogo entre os nenos actuais e a infancia dos seus pais. Mentres antes xogábase sobre todo en espazos exteriores (52%), só o 15% dicía facelo en interiores e o 33% en ambos, agora as proporcións invístense: só o 11% xoga en espazos abertos, o 44% en sitios pechados e o 45% nos dous.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións