Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Preeclampsia: como detectala a tempo para evitar problemas

Esta enfermidade, relacionada coa hipertensión arterial, é unha das complicacións máis frecuentes durante o embarazo
19 de Maio de 2022. Este artigo de Cristian Vázquez tamén foi publicado na nosa web o 20 de Outubro de 2011
Mujer embarazada, mal estar preeclampsia
Imagen: Pelayo Arbués

A preeclampsia -chamada tamén toxemia do embarazo – é unha enfermidade caracterizada pola hipertensión arterial e a proteinuria (é dicir, a presenza de proteínas nos ouriños), así como unha elevada retención de líquidos. É unha das máis frecuentes complicacións do embarazo: afecto a entre o 6% e o 8% das mulleres nos países desenvolvidos.

Si detéctase a afección a tempo, os casos leves non adoitan ocasionar maiores problemas, pero na de máis gravidade (moito menos frecuentes) os riscos para a nai e o bebé increméntanse.

Como se detecta?

A miúdo, as mulleres que padecen a preeclampsia non senten enfermas, xa que os síntomas da preeclampsia -polo menos os iniciais- adoitan confundirse con trastornos normais do embarazo: aumento de peso e hinchazón da cara, mans e pálpebras. A maneira de detectala nestes casos, pasa por dúas ferramentas:

  1. Control da tensión arterial. Considéralla elevada cando supera os 140/90 mmHg (ou sexa, cando é maior de 14/9 en termos coloquiais). Como é habitual que as cifras varíen ao longo do día, para falar de hipertensión é necesario que os resultados se achen por encima dos valores normais en, polo menos, tres controles.
  2. Test de proteínas nos ouriños. Pódese realizar cunha tira reactiva similar á dos tests de embarazo. A tira arroxa o resultado tras ser mergullada nos ouriños. Como os niveis tamén poden variar durante o día, haberá que recoller os ouriños durante 24 horas para realizar probas de confirmación no caso de que se sospeite que pode existir un problema.

En casos de. preeclampsia un pouco máis severa, aparecen tamén outros síntomas:

  • Dores abdominais intensos, nauseas e/ou vómitos.
  • Cefaleas agudas e persistentes.
  • Alteracións na visión: aparición de puntiños luminosos, visión borrosa e/ou dobre e intolerancia á luz.

Si existen ademais convulsións, é posible que a enfermidade derive nunha eclampsia , con riscos máis elevados. Isto ocorre en poucos casos: menos do 0,3% dos embarazos (aínda que a cifra pode alcanzar o 15% en países subdesenvolvidos).

Como actuar?

O nacemento do bebé representa a cura da enfermidade. Por tanto, si diagnostícaselle preeclampsia leve a unha muller na súa semana de embarazo 37 ou posterior, o normal é inducir o parto. Si os médicos cren que o bebé aínda non está en condicións de soportar o parto, realízase unha cesárea.

Si en cambio, aparece antes da semana 37, haberá que ter en conta o grao de severidade da afección. En casos leves , recomendarase repouso especial para a nai, con polo menos un control diario da tensión e a proteinuria (ademais, por suposto, de todos os demais controis habituais).

En casos máis graves , polo xeral apélase ao ingreso hospitalario e medicación da nai; polo xeral aplícase sulfato de magnesio intravenoso e drogas antihipertensivas, as cales se adoitan continuar aplicando durante un tempo despois do nacemento do bebé.

En casos extremos , recoméndase o nacemento do bebé, aínda cando deban afrontarse os riscos dun nacemento prematuro.

Preeclampsia en embarazo
Imaxe: Daniel Lobo

Causas e consecuencias

As causas exactas da enfermidade non están claras aínda, aínda que si se pode falar de grupos máis propensos a contraela:

  • Mulleres que padecen hipertensión arterial, diabetes, enfermidades de coagulación (como trombofilias) ou trastornos autoinmunitarios (como o lupus eritematoso).
  • Mulleres no seu primeiro embarazo.
  • Nais adolescentes ou maiores de 35 anos.
  • Mulleres que padezan obesidade.
  • Embarazos múltiples.
  • Mulleres con antecedentes xenéticos de preeclampsia, é dicir, que sufran a enfermidade a súa nai, irmás e/ou elas mesmas nalgún embarazo anterior.
  • Segundo confirmaron varios estudos, nas mulleres de raza negra duplícase o risco de padecer este problema.

O principal efecto que pode ter a enfermidade é o angostamiento das arterias da placenta, polo cal se reduce o fluxo sanguíneo até ela. É dicir: chegan menos osíxeno e alimentos ao bebé (o cal impide o seu normal desenvolvemento), redúcese o líquido amniótico e en casos extremos, pode derivar mesmo no desprendemento prematuro da placenta, o cal xera numerosos riscos (mesmo de vida) na saúde do neno e por extensión, tamén da nai.

Con todo, non fai falta acender ningunha alarma. Basta con estar atentos ás medidas de control mencionadas anteriomente (en especial os grupos sinalados como de risco) para poder actuar a tempo. Dese modo, os riscos de que una preclampsia complique o embarazo de forma importante son realmente moi baixos.