Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Pregorexia, que é e que riscos implica?

A anorexia das embarazadas xera que o bebé non reciba os nutrientes que necesita durante a súa xestación e poida sufrir graves consecuencias

img_pregorexia hd

Coñécese como pregorexia ao trastorno alimentario que afecta ás gestantes e que consiste nun temor obsesivo a engordar durante o embarazo. Isto ocasiona unha alimentación insuficiente e unha cantidade excesiva de exercicios, que poden ter graves consecuencias para a muller e, sobre todo, para o bebé. Este artigo sinala as características da pregorexia, os seus factores de risco, síntomas e consecuencias e a forma de tratala. Ademais, destaca a importancia dunha alimentación adecuada durante a xestación.

Pregorexia, a anorexia das embarazadas

Imaxe: kjekol

Chámase pregorexia a un trastorno alimentario que algunhas mulleres sofren no embarazo e que se define como o temor obsesivo cara ao aumento de peso durante ese período, xa que senten que a súa imaxe corporal podería verse afectada. O termo, acuñado polos medios de comunicación de Estados Unidos en 2008, xorde a partir da unión das palabras pregnant (“embarazo”) e anorexia (escríbese igual en inglés e en español). É dicir, a pregorexia é unha especie de “anorexia das embarazadas”.

Esta obsesión leva ás mulleres a repetir dúas condutas: facer demasiado exercicio e comer menos do necesario. Ambas son moi perigosas, tanto para a súa propia saúde como para a do bebé.

Este trastorno aínda non aparece rexistrado nas clasificacións oficiais de enfermidades. De feito, como explica a doutora Elvira Larqué, profesora de Fisioloxía da Universidade de Murcia e membro da xunta directiva da Sociedade Española de Nutrición (SEÑ), pregorexia é “un termo que apenas se usa no ámbito clínico e, a nivel científico, non se dispón apenas de estudos respecto diso”. Con todo, e aínda que en España non hai estatísticas oficiais respecto diso, é unha realidade da cal moitos especialistas xa deben ocuparse. En Reino Unido, segundo Larqué, fálase de que un 7% das embarazadas presenta síntomas compatibles con trastornos da conduta alimentaria.

Factores de risco e síntomas da pregorexia

O principal factor de risco da pregorexia é padecer con anterioridade algunha desorde de alimentación. Por iso, as mulleres que pasaron por esa experiencia e que estean a planear un embarazo ou acaban de quedar en estado merecen “un especial control e vixilancia por parte dos profesionais sanitarios”. Así o detalla Itziar Zazpe, especialista en Nutrición Humana e Dietética da Universidade de Navarra.

Máis aló deste aspecto, os expertos enumeran unha serie de síntomas e sinais de alerta que poden indicar a presenza de pregorexia. Son as seguintes:

  • Ganancia de peso menor á adecuada. A gestante con pregorexia controla con moita frecuencia o seu peso corporal, fai dieta, preocúpase moito polas calorías que consome e os quilos que gaña e procura que estes sexan os menos posibles, sen ter en conta a cantidade de peso que é saudable subir durante esta época.
  • Aparecen alteracións analíticas, como a anemia, unha tensión elevada, depresión ou vómitos frecuentes.
  • Crecemento fetal inadecuado, que se detecta a través das ecografícas. Se o problema é de maior gravidade, pódese advertir a primeira ollada que a tripa é de menor tamaño ao que corresponde para o momento do embarazo no que se atopa.
  • Actividade física excesiva. A muller fai demasiados exercicios, non co fin de manterse en forma, senón para gastar a enerxía inxerida. Ademais, é moi crítica co seu propio corpo.
  • Negación do problema. A pregoréxica non ve que teña un problema e oponse a pedir axuda para solucionalo.

Consecuencias da pregorexia

A muller con pregorexia sofre alteracións analíticas como anemia, tensión e depresión, pero tamén outros problemas, como desnutrición, caída de cabelo e descalcificación ósea.

Con todo, as consecuencias máis graves afectan o bebé en formación. “Unha ganancia de peso deficitaria é perigosa e asóciase con maior risco de parto pretérmino, desenvolvemento de enfermidade cardiovascular e tendencia á obesidade dos fillos na etapa adulta”, comenta Elvira Larqué. Esta tendencia á obesidade explícase a través do que se coñece como o “fenotipo do xene aforrador”. Como o feto recibe menos nutrientes dos que necesita, adapta o seu metabolismo a esas condicións. Cando nace e atópase nun ambiente cun acceso a alimentos en moita maior cantidade, ten un risco máis elevado de padecer obesidade, xa que, en palabras de Larqué, “a súa utilización de enerxía está, en certa maneira, optimizada”.

Ademais, un achegue insuficiente de nutrientes durante o primeiro trimestre aumenta de forma notoria o risco de que o bebé sufra alteracións do tubo neural, como a espiña bífida. Para evitalo, recoméndase non só unha alimentación adecuada senón tomar suplementos de ácido fólico. No segundo e o terceiro trimestre prodúcense problemas de crecemento fetal e aumentan as taxas de aborto espontáneo, atraso mental, parálise cerebral, malformacións óseas, dixestivas ou cardiovasculares. “En casos moi graves -apunta Itziar Zazpe- pódese chegar á morte intrauterina“.

Como se trata a pregorexia?

Cando se diagnostica pregorexia, a primeira intervención necesaria é a dietética, para solucionar canto antes as carencias nutricionais que se estean producindo. Ademais, “a muller con pregorexia necesitará tamén un tratamento psicolóxico e psiquiátrico -informa Itziar Zazpe- tanto durante o embarazo como no postparto”. En particular, no caso de quen sufriron anorexia ou outros trastornos alimentarios antes, o tratamento integral da paciente debe ser abordado por psiquiatras, endocrinos, nutricionistas e xinecólogos.

É importante que a muller teña claro que o aumento de peso é necesario para unha xestación saudable. “O peso óptimo que debe gañar durante o embarazo depende do peso co que inicie a xestación”, destaca Larqué, polo cal será o xinecólogo quen lle asesore e controle o seu peso. En calquera caso, tamén é fundamental que a muller sexa consciente de que o embarazi é un dos momentos máis inapropiados para iniciar unha dieta de adelgazamento.

A importancia dunha alimentación adecuada durante o embarazo

“Se seguir unha dieta adecuada é fundamental en calquera etapa da vida -sinala a doutora Elvira Larqué- durante a xestación cobra aínda máis importancia”. Pero destaca que, nese período, as necesidades nutricionais son máis esixentes que as calóricas. De feito, aumentan os requirimentos de proteínas, calcio, iodo, fósforo, magnesio, ferro e das vitaminas C, B1, B2, acedo fólico, A, D e E.

Con todo, a demanda de enerxía apenas se incrementa un 10% (entre 100 e 300 kilocalorías diarias) e só na segunda metade do embarazo. “Isto significa -afirma a experta da SEÑ- que a gestante non necesita comer moita máis cantidade, pero si que debe ocuparse da calidade nutricional da súa dieta”. A maneira máis apropiada de asegurar esa calidade nutricional é a través de alimentos ricos en vitaminas e minerais, como as froitas e verduras, e tomar algo máis de lácteos, para achegar calcio vitaminas A e D.

Larqué engade un consello: comer con máis frecuencia en lugar de pór máis cantidade no prato. É un modo de previr que a ansiedade a faga comer de máis.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións