Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Que pasa se o sangue da nai é incompatible coa do bebé?

Grazas ás medidas de prevención actuais, a incompatibilidade do sangue da nai coa do feto deixou de ser un problema frecuente para converterse en ocasional

A combinación entre o tipo de sangue dunha muller e o do seu bebé pode xerar problemas cando o Rh da nai é negativo e o do seu fillo, positivo. Cando iso ocorre, o sistema inmune da muller recoñece o sangue do feto como unha “sustancia estraña” e crea anticorpos para combatela. Con todo, coa aplicación de certas medidas de prevención, a incompatibilidade Rh xa non é tan perigosa. Este artigo explica cales son as posibles consecuencias desta incompatibilidade, como actuar ante ela e que se debe facer se, pese ao tratamento preventivo os controis, a nai desenvolve os anticorpos.

Incompatibilidade Rh, un problema de sangue

Imaxe: photographee.eu

En moitas ocasións o sangue dunha muller non é compatible coa do seu feto, o que pode ocasionar problemas graves ao bebé. En concreto, pode ser causa da chamada incompatibilidade Rh, que se produce cando o sangue da nai é Rh negativo e a do neno, Rh positivo. Se non se toman medidas, cando o organismo da nai advirte este feito considera o sangue do bebé como unha “sustancia estraña” e desenvolve anticorpos para atacala.

Ata hai unhas décadas, o problema derivado desta situación tornábase unha enfermidade “frecuente e grave que influía considerablemente na morbimortalidad perinatal”, segundo informan os protocolos da Asociación Española de Pediatría (AEP). Por fortuna, “pasou a ser na actualidade unha patoloxía de aparición ocasional cuxa incidencia pode estimarse nun por cada mil nados vivos”. Isto débese á implementación de medidas de prevención, as cales se deben aplicar de maneira estrita para evitar inconvenientes.

Consecuencias da incompatibilidade

A incompatibilidade Rh -tamén coñecida como enfermidade do Rh- é só una das formas da enfermidade hemolítica do recentemente nado, que abarca todos os tipos de incompatibilidade entre o sangue da nai e a do bebé. Explican os especialistas da AEP que dúas de cada tres destes casos dáse no sistema ABO do sangue (é dicir, se a muller ten sangue de tipo A e o fillo de tipo B, ou calquera outra combinación en que ambas non coincidan), pero o seu interese é relativo porque as súas consecuencias son moi leves ou imperceptibles. A diferenza no sistema Rh, en cambio, si pode dar lugar a complicacións.

Durante o embarazo, con moita frecuencia prodúcense pequenas transfusións de sangue entre o feto e a nai a través da placenta. Pola mesma vía, os anticorpos que a muller desenvolve, se existe a incompatibilidade Rh, volven ao bebé e destrúen os glóbulos vermellos do sangue do neno. Como explica a Biblioteca Nacional de Medicamento (BNM) de Estados Unidos, a descomposición dos glóbulos vermellos produce bilirrubina, cuxo nivel de presenza no torrente sanguíneo do feto “pode variar desde leve ata altamente perigoso”. Isto pode provocar, antes ou despois do nacemento, anemia, ictericia, ton muscular baixo, letargo, dano cerebral e mesmo o falecemento.

Polo xeral, o primeiro fillo non padece as consecuencias da incompatibilidade Rh, dado que o tempo que o organismo da muller tarda en desenvolver os anticorpos excede a ese embarazo e afectaría só aos seguintes. Con todo, se houbo xestacións previas (aínda que fosen interrompidas), o seu sistema inmunitario pode estar “alertado” e contar xa cos anticorpos, do mesmo xeito que se existiron certos traumas ou procedementos obstétricos invasivos. Debido a iso, os controis deben efectuarse coa mesma rigorosidade en todos os casos.

Como actuar ante a incompatibilidade Rh

Na actualidade, esta situación vixíase con relativa facilidade en España. A clave radica na prevención. En primeiro lugar, unha análise de sangue no comezo do embarazo -ou mesmo antes, na consulta preconcepcional- permite determinar se o sangue da muller é de tipo Rh negativo.

Logo realízase o chamado test de Coombs indirecto. Cunha mostra de sangue permite coñecer se contén antiglobulinas, é dicir, anticorpos contra os glóbulos vermellos. Este test leva a cabo dúas veces: a primeira no primeiro trimestre (polo xeral na semana 8 ou 9) e no segundo (ao redor da semana 26).

O obxectivo é, antes de que a muller desenvolver anticorpos, administrarlle unha inxección de gammaglobulina, unha sustancia que anula o efecto dun antígeno chamado D que é o que con maior frecuencia provoca a enfermidade. Esta inxección, unha especie de vacina contra a incompatibilidade Rh, aplícase ao redor da semana 28 do embarazo e, logo, dentro das 72 horas seguintes ao parto. A BNM advirte de que tamén deberían recibila todas as mulleres con sangue Rh negativo tras un aborto (espontáneo ou provocado), despois de exames como unha amniocentesis ou unha biopsia de vellosidades coriónicas ou tras unha lesión no abdome producida durante a xestación.

Se a nai desenvolve os anticorpos, que se debe facer?

No caso de que a muller xa desenvolvese os anticorpos, o control debe ser minucioso, para comprobar que a súa cantidade non sexa demasiado elevada. Se o é, o tratamento consiste na realización de transfusións sanguíneas (exanguinotransfusiones), tanto durante a xestación como despois do nacemento. Nos casos máis severos, a AEP aconsella mesmo adiantar o parto, aínda que se é posible non realizalo antes da semana 34.

Segundo datos da asociación de pediatras, catro de cada dez casos de incompatibilidade Rh non precisan ningún tratamento. Un dese dez necesita transfusións intrauterinas; outro, estas transfusións e ademais anticipar o nacemento; un terceiro precisa adiantar o parto e realizar exanguinotransfusiones posteriores; e os outros tres restantes cumpren coa duración do embarazo normal pero requiren dun tratamento posterior que consiste, en xeral, en transfusións de sangue, fototerapia, unha hidratación intensiva e controis coidadosos para evitar a perda de líquidos e posibles insuficiencias cardíacas.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións