Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé > Bebés > 1-2 anos

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Se o meu fillo non quere dar bicos, teño que obrigarlle?

Os expertos aconsellan que se un neno négase a dar ou recibir bicos non hai que obrigarlle a que o faga, senón reforzar os vínculos con el e ser pacientes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 25 de Xaneiro de 2017

Case todos os nenos, nalgún momento, néganse a dar ou recibir bicos de familiares ou outros adultos. É entón cando nos pais xorde a dúbida. Hai que obrigarlles a que o fagan? A resposta dos especialistas é que non: hai que aceptar os seus desexos e decisións, sen forzar ningunha situación. Este artigo ofrece detalles acerca de por que non hai que obrigar aos fillos a dar ou recibir bicos e a importancia de respectar as súas decisións. Tamén explica que a clave para que o fagan radica en ter paciencia e reforzar os vínculos entre os pequenos e os adultos. Ademais, ao final do texto aclárase se é mala o costume de bicar aos nenos nos beizos.

Se o neno non quere bicos, non hai que obrigalo

Imaxe: ababaka

A cuestión dos bicos e os nenos a miúdo é motivo de preocupación para algúns pais. Temen que os seus fillos parezan “pouco educados” se rehúsan a bicar a outras persoas, sobre todo a familiares como tíos e avós. E tamén está a preocupación de que estes parentes sentan mal, debido a que os pequenos lles neguen un bico, coma se “non os quixesen”. E é unha situación que se repite con frecuencia: o neno non quere dar bicos nin ser bicado por outras persoas e, se de todos os xeitos bícano, pon cara fea ou se pasa a man para “borrar” o bico despois de recibilo. Que se debe facer neses casos?

Os expertos coinciden en que non se lles debe obrigar a dar bicos cando non queren facelo. “Como case todo na vida, non debe facerse nada á forza“, explica José Luís Gonzalo Madorrán, psicoterapeuta infantil e membro da Sociedade Española de Psiquiatría e Psicoterapia do Neno e do Adolescente (SEPYPNA).

A quen se desexa beneficiar cando se lle pide a un neno pequeno que bique ou se deixe bicar por un adulto? Esa é a pregunta que expón, pola súa banda, a psicóloga Sabina do Río Ripoll, tamén membro da SEPYPNA e especialista en maternidade. “Realmente pensamos que é algo que teñen que aprender? -interroga-. Ou pensamos en que nos fagan quedar ben ante os familiares e que nos digan que cariñosos e educados son os nosos nenos? Ou queremos que os adultos sentan queridos polos nosos fillos?”.

Respectar os desexos e as decisións dos nenos

Do Río aconsella preguntar ou pedir permiso aos nenos, para que eles “saiban que é algo que teñen que decidir, pois se trata do seu corpo”. Dicirlle, entón, “pódoche dar un bico?”, “queres darlle un bico ao avó que xa se vai?” ou “me encantan os teus bicos, dásme un?” é unha boa maneira de ensinarlles que isto é “algo sobre o que poden decidir e os adultos debemos respectar”.

Imaxe: Clemens v. Vogelsang

O saúdo é parte do protocolo da nosa vida en sociedade. Por iso, explica Do Río, “é importante ensinar e educar aos nenos acerca da quen, cando e como se saúda en cada situación”. Pero saudar é unha cousa e dar ou recibir un bico, outra moi distinta. “Un bico é algo íntimo -detalla esta psicóloga- que implica o contacto dos beizos, unha zona erógena, coa pel, outra zona erógena, doutra persoa, e que normalmente se fai cando un quere e sente agarimo ou amor cara a outro”.

O libro ‘Nin un besito á forza’ (Ed. Maite Canle, 1994), con textos de Marion Mebes e ilustracións de Lydia Sandrock, que foi editado polo Goberno de Aragón e que se pode ler en liña aquí, insignia aos menores que non están obrigados a recibir bicos cando non o desexan. E detalla a existencia de moitos tipos de bicos: de boas noites, de alegría, “para sanarte se te fas dano”, etc. Isto tamén é parte da aprendizaxe do neno: débeselle explicar que tipos de bicos hai, como son e entre quen se dan (dous nas fazulas cando se saúda aos amigos, un na cara cando hai confianza e agarimo, na boca entre dous adultos que son parella, etc.).

Ter paciencia e reforzar os vínculos cos pequenos

O psicólogo Jordi Artigue -tamén membro da SEPYPNA- sinala que, entre os 8 e 12 meses de vida, o bebé adquiriu a capacidade de “diferenciar os vínculos cos proxenitores dos vínculos con outros familiares ou adultos”. Entón o neno, que antes podía ir de brazo en brazo sen problemas, comeza a mostrarse retraído. Pero “non teñen mala intención”, indica Artigue, senón que “están a explorar a quen teñen ao redor”. Se os avós ou tíos seguen mostrando afecto e agarimo, engade o psicólogo, máis tarde ou máis cedo aceptará de novo os seus bicos. “Pero débense tolerar as súas dúbidas e incertezas“, advirte.

Cando o pequeno, superada esa etapa, négase a bicar a familiares ou outras persoas próximas, “hai que preguntarse por que, xa que pode haber razóns de peso”, apunta José Luís Gonzalo. En ocasións, eses motivos son moi simples. Moitos se asustan ante certas características físicas, como unha barba moi abundante, un tipo de mirada ou calquera outro elemento que lle desagrade.

Tamén pode ocorrer que, a pesar dos lazos de familia, o vínculo non sexa o bastante sólido como para que o neno desexe expresar o seu afecto cun bico. Como apunta Gonzalo, “ás veces os pequenos poden mostrar antipatía cara a certas persoas e, a diferenza dos adultos, non o ocultan, porque aínda non aprenderon a finxir”. Debido a isto, a recomendación é que os adultos -tanto os pais como os demais familiares- comprendan ao neno e procuren fortalecer os vínculos con el. Cando adquira a confianza necesaria, expresarao a través de bicos e outras mostras de agarimo espontáneas, xa que os pequenos teñen moitos menos prexuízos que os maiores. E, en todo caso, en palabras de Jordi Artigue, os adultos deben entender que “tamén teñen dereito a ter días malos”.

Bicar aos nenos nos beizos, é malo?

A psicóloga Sabina do Río pon o foco nun aspecto delicado da cuestión dos menores e os bicos: o perigo dos abusos. En relación con isto, refírese primeiro ao costume, habitual nalgunhas familias, de que pais e fillos déanse bicos nos beizos, unha práctica que “non é nin boa nin mala en si mesma -apunta- pero que pode xerar confusión nos nenos”. Por iso, asegura que unha forma clara de protexerlles é explicarlles que os bicos na boca son algo que só fan os adultos, e non os adultos e os nenos.

E a especialista vai máis aló: “Podemos caer nunha contradición cando queremos previr aos pequenos de abusos por parte dos adultos e, á vez, obrigámoslles a que reciban e dean bicos”. E lembra que “a maioría dos abusos aos nenos son por parte de familiares e persoas coñecidas próximas a estes”. En leste mesmo sentido, o psicoterapeuta José Luís Gonzalo salienta que “non animaría nunca ao menor a dar ningún bico a un descoñecido”.

Etiquetas:

amor aprendizaxe bicos

RSS. Sigue informado

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións