Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bebé

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Seis preguntas sobre o parto inducido

O parto inducido leva riscos e débese practicar cando os beneficios de finalizar o embarazo superan aos de continuar coa xestación

img_parto inducido 3 lp

Un parto natural é sempre espontáneo, pero nalgúns casos, esperar a que este momento chegue por si só leva certos perigos para o bebé ou para a nai e isto obriga a adiantalo de forma artificial. Segundo os datos da Organización Mundial da Saúde, a indución ao parto tamén ten os seus propios riscos. Por este motivo, tan só débese practicar cando finalizar o embarazo reporte para a saúde da gestante e do feto beneficios superiores aos de continuar coa xestación.

Img parto inducido 3 01
Imaxe: ripkas

1. Que é un parto inducido?

O parto inducido consiste en desencadear contraccións uterinas de maneira artificial

A forma máis natural de dar a luz un bebé é o parto espontáneo: a muller comeza a ter contraccións cada vez máis frecuentes, que xeran o descenso do feto, dilatan o pescozo uterino e facilitan o traballo de expulsión que culmina co nacemento.

Con todo, en ocasións, determinadas complicacións ou riscos impiden que a finalización do embarazo iníciese desta maneira natural. Recórrese entón a un procedemento denominado indución ao parto, que consiste en desencadear de maneira artificial, a través de medios farmacolóxicos ou cirúrxicos, contraccións uterinas que consigan que o parto se desenvolva por vía vaginal.

2. É moi habitual?

A indución ao parto é unha práctica que se estendeu de forma significativa na última década, sobre todo, nos centros hospitalarios privados. Aínda que non hai estatísticas nacionais que recollan a incidencia deste tipo de alumeamentos en España, os datos que proporcionan algunhas autonomías son bastante ilustrativos, como os da Dirección Xeral de Salut Pública da Generalitat Valenciana. Segundo este organismo, no ano 2008, o 27,4% dos partos nos hospitais públicos da comunidade foron inducidos, unha cifra que ascendeu ao 41,7% nos privados.

Estas cifras afástanse moito das recomendadas pola Organización Mundial da Saúde (OMS), que estima que o adecuado é que os partos inducidos non superen a taxa do 10% do total de alumeamentos da poboación.

3. En que casos está indicado?

A indución ao parto está indicada cando o risco de continuar co embarazo tanto para a nai como para o feto sexa maior que os riscos que implica a indución. En xeral, o traballo de parto indúcese nos seguintes casos:

  • Cando se prevén complicacións maternas ou fetales no caso de parto espontáneo.
  • Nos embarazos que superan as 41-42 semanas, polo risco de que o bebé e a nai sufran algunha complicación.
  • Cando o feto está en perigo de non recibir os nutrientes ou o osíxeno suficiente a través da placenta e deixa de crecer dentro do útero.
  • Cando o bebé sofre algunha patoloxía ou malformación que requira dun tratamento ou unha intervención inminente.
  • Cando a nai rexistra síntomas de preeclampsia .
  • Cando a nai rompe a bolsa, pero non comeza o traballo de parto nun período máximo de 24 horas e ten risco de contraer infeccións.
  • Cando ocorreu a morte fetal no útero.
  • Cando a nai ten algunha enfermidade que pode pór en risco a súa saúde ou a do bebé, como diabetes gestacional ou hipertensión.

4. Ten risco este procedemento?

Os partos inducidos levan riscos tanto para a nai como para o feto, derivados en xeral da maior prolongación do parto e da hiperestimulación uterina. Segundo o protocolo de indución do parto do Hospital Universitario Clínic de Barcelona, a indución “asóciase cun aumento de complicacións, en comparación co traballo de parto espontáneo, sobre todo, en primigestas”.

Algúns dos riscos máis comúns do parto inducido son: o incremento da posibilidade de finalizar con parto por cesárea, a aspiración de meconio ou a rotura uterina (con maior risco se a gestante tivo unha cesárea anterior). Por este motivo, é necesario que antes de tomar a decisión de finalizar o embarazo cunha indución valórense de forma detida distintos aspectos. Tres deles son:

  1. Establecer unha coidadosa relación risco-beneficio entre unha alternativa e a outra.
  2. Elixir a semana de xestación para evitar a prematuridad.
  3. Escoller o método de indución máis adecuado á gestante e ás súas circunstancias particulares.

5. Cando está contraindicado?

O parto inducido está contraindicado nos mesmos casos que un parto vaginal, como a desproporción céfalo-pélvica, a placenta previa ou a presentación anómala do bebé. Pero ademais, os especialistas desaconsellan a súa práctica cando a nai ten antecedentes de rotura uterina, se se someteu a unha cesárea anterior con incisión uterina clásica ou cando hai hiperdistensión uterina.

6. Que é o parto inducido electivo?

Nalgúns casos, o parto inducido non é froito dunha decisión médica ante unha valoración de posibles riscos do parto espontáneo, senón que parte dunha decisión electiva da gestante por motivos persoais, laborais ou doutra índole particular. Segundo a OMS, nalgúns países, o 10% dos partos son inducidos por elección.

Esta opción de parto inducido de maneira voluntaria e sen indicación médica supón máis riscos que beneficios, tal como mostra un estudo realizado pola OMS no ano 2007. Entre os máis significativos, destaca o aumento de partos vaginales instrumentais, a maior necesidade de anestesia epidural, hemorraxias posparto e hospitalizacións máis longas. En canto aos recentemente nados, a indución electiva amplía a porcentaxe de bebés que necesitan coidados intensivos neonatales tras o nacemento.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións