Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

A camelia, una flor vinda de Oriente

Paira un óptimo crecemento, a terra debe permanecer húmida e a auga de rega ha de ser doce, non calcárea

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 16deAbrilde2002
Img camelia blanca Imaxe: Eric Perrone

A camelia é una planta arbustiva da familia das teáceas. Chegou a Europa procedente de Asia Oriental, polo que tamén se coñece como rosa do Xapón. Entre as súas múltiples variedades destacan a camelia japónica, a máis habitual nos xardíns, e a camelia sinensis, especie cuxas follas e brotes utilízanse paira elaborar té.

Características e coidados

Img camelia blanca art2
Imaxe: Eric Perrone

As camelias son plantas arbustivas moi frondosas que poden alcanzar una altura de 50 a 80 centímetros. As súas follas de cor verde escuro brillante, son coriáceas e terminan en punta. As flores son grandes e poden estar illadas ou agrupadas, ser simples ou dobres. Poden ser brancas, vermellas, rosas, amarelas ou bicolores, e carecen de fragrancia. A floración esténdese entre xaneiro e abril.

Paira una óptima floración, deben crecer en lugar claro, protexidas da acción directa do sol. Soportan ben as temperaturas frescas entre 8ºC e 18ºC graos. Se están en maceta, deben situarse no exterior na primavera e verán, e nunha habitación fresca, nos días máis fríos do inverno.

Soportan ben as temperaturas frescas, sempre que non haxa variacións bruscas

O chan ha de ser acedo e poroso. Tamén é recomendable que teña un bo achegue de materia orgánica, como turba ou compost.

En canto ás necesidades de rega, a terra debe permanecer húmida, en porcentaxes superiores ao 60%. Non hai que encharcarla nin deixar que se seque por completo. Débese vaporizar de forma periódica o follaje con auga doce, non calcárea e respectar o período de repouso desde que termina a floración, polo que durante esa época débense reducir as regas.

Hai que abonalas una vez por semana, de xuño a setembro. A fertilización débese interromper cando terminan de formarse os botóns florais.

Se se queren trasplantar, débese facer tras a floración, nun substrato lixeiro e permeable.

En caso de poda, é aconsellable suprimir os brotes novos no inverno e equilibrar o conxunto cada tres ou catro anos.

Enfermidades e pragas

A camelia é una planta propensa ao ataque de diversas pragas. Os seus principais inimigos son as cochinillas, ácaros, vermes, pulgones e arañuelas.

As cochinillas e as arañuelas desenvólvense en plantas que hibernan en lugares demasiado cálidos e secos. As primeiras elimínanse una a unha, aínda que se a invasión é agresiva, débese asperxer a planta con preparados oleosos. Paira desfacerse das arañuelas, hai que asperxer a planta con auga morna.

Os pulgones asíntanse nos talos tenros e no envés das follas paira chupar o seu mollo. Paira eliminalos, en xeral basta con aplicar un forte chorro de auga sobre os insectos. Respecto das enfermidades, a súa orixe está na acción daniña de diversos tipos de fungos.

As cochinillas e as arañuelas fórmanse en plantas que hibernan en lugares demasiado cálidos e secos

As secreciones doces e viscosas de cochinillas e pulgones son un excelente caldo de cultivo paira o fungo negrilla, polo que como medida preventiva é indispensable combater a estes insectos. Si nas follas e talos xa se formou una costra negra, esta pódese eliminar cun trapo ou un chorro de auga.

Outro fungo típico das camelias é a phyllosticta camelliae. O moteado que ocasiona nas follas non se pode eliminar, pero si previr con tratamentos fungicidas. Paira evitar que se propague a zonas sas da planta, é necesario retirar as follas afectadas.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións