Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Buganvilla, características dunha gran trepadora

Esta planta require iluminación abundante e, mesmo, a luz do sol directa

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 22deSetembrode2003

A buganvilla é una planta trepadora da familia das nictagináceas. É frecuente como planta tapizante en muros, celosías e pérgolas. Orixinaria de Brasil, desenvólvese moi ben en climas cálidos e secos, xa estea plantada en macetas , en xardineiras ou en parterres. Pode cultivarse como arbusto ou como planta trepadora e, en función da especie, as súas flores poden ser brancas, vermellas, lilas, amarelas ou doutras cores.

Características e coidados

Con ramas que poden alcanzar una lonxitude de até oito metros e gornecida de espiñas rectas ou curvadas, a buganvilla destaca por unhas follas aterciopeladas de cor verde claro. En canto ao aspecto das súas flores, estas son tubulares, con tres pétaos dispostos en grupos de tres e rodeados por outro tres grandes brácteas coloreadas. Cada grupo aseméllase a unha flor simple e moitos deles disponse en panículas semellantes a acios. Ademais, esta planta distínguese por un amplo espectro cromático como púrpura, vermello, violeta-púrpura, lila, laranxa, vermello ladrillo, branco, tizón, salmón, rosa e amarelo.

Convén que o chan estea sempre húmido, sobre todo na primavera e no verán

Paira crecer sen problemas, a buganvilla necesita moita luz. En caso contrario, perdería as súas follas e o verán seguinte non florecería. Require tamén una temperatura mínima entre 7ºC e 10ºC e máxima de 21ºC, así como un chan rico en humus, ben drenado, que pode estar abonado con compost.

O chan debe estar sempre húmido, sobre todo na primavera e no verán. No outono e inverno, posto que empezan a caer as follas e fai frío, recoméndase espaciar as regas. Se chegase a perder todas as follas, habería que regala moi pouco e, se estivese plantada en terra, menos aínda.

Como calquera trepadora, as plantas de xardineiras ou parterres necesitan arames ou cordas paira fixar a súa sujeción. No caso de que sexan exemplares crecidos nun curto prazo e en testos máis pequenos, requiren pinzamientos repetidos nos talos. En xeral, pódese permitir que o talo principal creza até uns 90 ou 150 centímetros.

A buganvilla multiplícase, con frecuencia, mediante esquejes, que poden ser de madeira dura ou de madeira branda. Os primeiros pódense realizar en calquera época do ano, colocados en area ou area e turba a partes iguais para que enraicen. Os de madeira branda resérvanse paira finais do verán.

Pragas e enfermidades

As peores inimigas da buganvilla son as cochinillas. Estes pequenos hemípteros cocoideos chupan a savia das follas e os talos tenros. Ademais, excretan un líquido azucarado sobre o que se asenta o fungo Negrilla.

A savia tamén é o alimento dos pulgones e a araña vermella. A acción daniña dos primeiros provoca follas engurradas e brotes tenros deformados, mentres que a araña vermella causa manchas amareladas.

Respecto das enfermidades, uno dos problemas máis habituais é o moho branco, que forma una capa desta cor sobre as follas. Se as follas están amarelas pode deberse a unha clorosis por falta de nutrientes, sobre todo, de ferro.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións