Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Claraboyas, un recurso para acceder á luz natural

As claraboyas permiten aproveitar a luz natural e melloran a ventilación en estancias sen xanelas ou con xanelas moi pequenas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 24deAgostode2004
Img claraboya Imaxe: Wikimedia

As claraboyas representan unha excelente alternativa para iluminar espazos aos que chega pouca ou ningunha luz natural, á vez que outorgan unha maior ventilación. Segundo as necesidades, existe unha gran variedade de tamaños e deseños. Neste artigo explícanse as posibilidades que ofrecen as claraboyas, como se clasifican en función do sistema de apertura e outras características destas “xanelas especiais” tamén chamadas tragaluces.

A claraboya: luz natural e ventilación

A presenza dunha claraboya nunha vivenda supón unha serie de vantaxes que, polo xeral, convén aproveitar cando existe a oportunidade; é dicir, cando tal vivenda é unha casa ou ben o último piso dun edificio, un ático, cuartos de baño, etc. A claraboya representa unha posibilidade de acceso para a luz natural a unha estancia sen xanelas ou onde as xanelas son moi pequenas, ademais de abrir un espazo de ventilación e mesmo de evacuación de fume en caso de incendio.

O sistema de apertura é unha das principais características que se deben considerar para elixir a claraboya máis conveniente

Nun principio, as claraboyas eran fixas: aberturas no teito cubertas con cristal ou algún outro tipo de material transparente, que permitía o paso da luz natural. Tamén incluía ranuras na súa estrutura para permitir a ventilación. Co tempo, fóronse desenvolvendo distintos sistemas, sobre todo a partir dun salto de calidade fundamental: a posibilidade de levantar a cuberta e abrir o oco. Na actualidade, aínda que se seguen instalando fixas, o sistema e tipo de apertura é unha das principais características que se deben ter en conta ao momento de decidirse polo tragaluz máis conveniente.

Outras cualidades que se deben ter en conta ao analizar estas aberturas é a súa forma (poden ser cadradas, rectangulares e circulares), tamaño e o material do que están construídas.

Tipos de claraboyas segundo o sistema de apertura

As claraboyas que non son fixas divídense en dous grandes grupos: as de apertura manual e as que inclúen un mecanismo electrónico. Á súa vez, dentro destas categorías existen outras subdivisiones, que se detallan a continuación:

  • Claraboyas de apertura telescópica. De apertura manual, este tragaluz está destinado, sobre todo, á posibilidade de acceder á azotea ou o tellado desde o interior, xa que a cuberta queda fixada nun ángulo de case 90 graos e isto non é aconsellable para a ventilación. O que é “telescópico” é o seu sistema de fixación: unha peza que se estira “” (en realidade, é unha barra que está dentro dun cilindro e que se desliza para “alongar” a pata que sostén a parte superior).

Para a ventilación, o máis aconsellable é que as claraboyas non se abran nun ángulo superior a 25 graos

  • Claraboyas de apertura por husillo. Ábrese de forma manual, pero mediante unha manivela similar á utilizada para encartar e despregar os toldos. A fixación da cuberta é a través dun husillo que queda estable e permite unha apertura nun ángulo non demasiado amplo (uns 25 graos). O principal obxectivo destes sistemas é a ventilación, polo cal se propón para cuartos de baño, naves industriais, pavillóns deportivos, grandes almacéns, etc.

  • Claraboyas de apertura electrónica. O seu procedemento de suxeición é a través dun husillo, do mesmo xeito que no caso anterior. A diferenza é que, en lugar de activarse manualmente por medio dunha manivela, acciónase cun mando a distancia. A finalidade é a mesma: a ventilación. O seu custo é máis elevado, pero recoméndase de forma especial para teitos altos, de catro metros ou máis.

  • Claraboyas de apertura electrónica con sensor. Como o seu nome indica, o sistema é similar ao precedente pero coa incorporación dun sensor que determina a súa apertura e peche en función da detección de certos elementos, segundo prográmese: fume, para o caso de incendios, e vento forte, choiva, etc., para o caso de mal tempo. Por suposto, a posición da claraboya non a determina só o sensor, senón que tamén se controla cun mando a distancia.

Outras características das claraboyas

As claraboyas en xeral componse de dous partes: o zócalo e a cuberta. O zócalo é a parte inferior da estrutura, que se fixa no teito e sobre a cal se apoia a cuberta. Anos atrás os zócalos eran de metal ou mesmo de madeira, pero na actualidade dominan os materiais sintéticos, como a PVC ou o poliéster reforzado con fibra de vidro.

A cuberta ou cúpula, pola súa banda, é a parte superior do tragaluz. O normal é que teña forma semiesférica ou piramidal, para que a auga discorra con fluidez cando chove. Estas formas favorecen ademais o paso da luz. Constrúense en materiais sintéticos, como o metacrilato, ou outros máis resistentes para casos especiais, como as azoteas transitables ou para edificios que teñan que cumprir con condicións especiais contra posibles incendios.

Existen claraboyas especiais fabricadas en materiais reflectores, que permiten o paso da luz natural pero evitan a concentración da calor. Son aconsellables sobre todo para zonas moi calorosas. Outros sistemas inclúen dúas cubertas, para xerar unha maior aislación cando as temperaturas son moi baixas ou moi altas, da mesma forma que as xanelas de dobre cristal.

E tamén existen cortinas para tragaluces, pensadas para habitacións ou outros espazos onde pode ser necesario bloquear por momentos o acceso de luz, de forma parcial ou total, para durmir durante o día, mirar televisión, etc.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións