Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Combater as orugas no xardín

En caso de ataques puntuais, a mellor opción é cortar e queimar os seus niños

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 09deFebreirode2006
img_orugona

Hai orugas minadoras que fan galerías nas follas de plantas ornamentais, hortícolas e froiteiras; outras se nutren de brotes e froitos, e un terceiro grupo aliméntase das follas. Estas daniñas accións deixan ás plantas cheas de buracos e poden provocar a perda do exemplar. Hai varios remedios para combater esta praga. Evitar que a súa acción se propague implica eliminar e destruír as follas e froitos danados. Nalgúns casos, será necesaria a aplicación de produtos insecticidas específicos. Outras medidas preventivas están centradas no tipo de terra, abono e periodicidade da rega.

Img orugona art

Orugas masticadoras, minadoras e perforadoras

As orugas masticadoras ou defoliadoras aliméntanse das follas, raíces e brotes de árbores, plantas tropicais e de interior, trepadoras e arbustos. Estes lepidópteros de corpo alongado e segmentado, de cores diversas e, nalgúns casos, con pelos de cores variadas, poden chegar a medir 6 centímetros. As primeiras orugas causan danos parciais nas follas, cuxos bordos aparecen dentados, pero a medida que crecen, a defoliación (perda total das follas, ramas ou talos) é total. Esta situación frea o crecemento das plantas e favorece o ataque doutros insectos.

As minadoras constrúen galerías translúcidas no interior das follas

As larvas das orugas minadoras son aplanadas, afiadas nos extremos, transparentes, translúcidas ou de cores claras, e chegan a medir 3 milímetros de lonxitude. Poden atacar a todo tipo de planta ornamental de xardín ou de interior, a cítricos e a distintas especies hortícolas. As minadoras constrúen galerías translúcidas no interior das follas e deixan ao seu paso uns túneles de ton marrón. Se os ataques son fortes, as follas pódense curvar e secar.

As perforadoras poden medir 7 centímetros. Ademais de por o seu tamaño, distínguense polo seu corpo alongado e segmentado de cores crema claros e as súas fortes mandíbulas. Atacan ás plantas debilitadas e a súa presenza detéctase polas perforacións que realizan no tronco ou nos froitos, zonas da planta onde escavan as súas galerías. A medida que as constrúen, producen serrín que se acumula dentro e fóra do exemplar afectado.

A procesionaria do piñeiro

A procesionaria do piñeiro (thaumetopoea pityocampa) é un lepidóptero típico dos bosques mediterráneos, que mide entre 25 e 40 milímetros e devora as acículas (follas en forma de agulla) dos piñeiros, os abetos e os cedros.

Un dos problemas desta praga é que as femias poden chegar a depositar nas acículas das coníferas ata 200 ovos

A procesionaria do piñeiro recibe o seu nome pola súa forma de desprazarse en grupo, coma se fose unha procesión. O seu corpo é de cor escura e está cuberto duns pelos moi urticantes de cor branca e amarelo. Un dos principais problemas desta praga é que as femias poden chegar a depositar nas acículas das coníferas ata 200 ovos. Estes lepidópteros viven en comunidades e constrúen un niño de seda branca moi tupido para protexerse durante os meses fríos. Despois, tardan entre un e dous anos en completar o seu ciclo biolóxico ata converterse nunha bolboreta nocturna.

A súa presenza detéctase con facilidade en troncos, ramas e chan. Nas primeiras etapas do ataque, roen as follas e provocan guechos ou ramalletes de acículas secas. Cando o ataque avanza, empezan a comerse as follas. Os ataques fortes debilitan e frean o crecemento das árbores, o que propicia a formación doutras pragas.

Como desfacerse das orugas

Para previr o ataque destes lepidópteros, pódense colocar nas árbores caixas niño para aves insectívoras depredadoras de orugas, como os jilgueros, os gorriones ou os petirrojos. Entre outras medidas preventivas, destaca a adecuación da rega e o tipo de chan ás necesidades propias de cada planta. Para facilitar a recuperación do exemplar afectado, pódese fertilizar o chan con abonos orgánicos ou compost.

En caso de ataques puntuais, a mellor opción é cortar e queimar os seus niños. Como medidas de control, tamén se poden utilizar tratamentos químicos tradicionais ou insecticidas inhibidores do crecemento nas orugas máis novas. É posible instalar trampas con feromonas sexuais das femias, que atraen aos machos e facilitan que estes queden atrapados, o que imposibilita a fecundación das femias.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións