Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Ensamblar pezas de madeira

As unións pódense reforzar con cola, cravos ou grapas onduladas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 12deXullode2007

A unión por ensamble de pezas de madeira utilízase tanto para construír mobiliario de pequeno tamaño, como para reparar pezas en mal estado. As técnicas utilizadas para este tipo de traballos son, nalgúns casos, tan perfectas como complicadas, pero non necesitan cravos nin cola.

Ensamblar “a lume de biqueira”

A unión “a lume de biqueira ” é unha das máis habituais e sinxelas nos traballos de madeira. Consiste en sobrepor as pezas de madeira que se quere unir. Este tipo de unións pódense utilizar con calquera madeira ou taboleiro, sempre que carezan dun grosor inferior a seis milímetros.

Se as pezas son de aglomerado , é necesario o uso de tirafondos atornillados a tacos, especiais para este tipo de superficies. De forma ocasional pódense utilizar tacos de plástico para parede.

Para reforzar esta unión pódense empregar cravos. Para evitar que ao introducilos na madeira esta se raje, hai que deixar que a peza superior sobresaia un pouco. Despois, se encolan e cravan as puntas de forma nesgada, para que a unión sexa máis resistente, e elimínase o anaco de madeira sobrante.

Outras opcións para reforzar a unión é encolar un taco de madeira no ángulo interior da xunta, cravar grapas onduladas en diagonal, ou encolar ou cravar unha cantonera nun ou nos dous ángulos. Para unións en forma de T ou de X, pódese realizar un ensamble solapado. Este consiste en encolar a xunta e reforzala con parafusos .

En unións triplas, achafránase un taco rinconero e se encolan aos seus laterais dous das pezas. Unha vez que a unión secou, introdúcense a través do chaflán do taco uns parafusos que fixarán o conxunto á terceira peza.

Unión con clavijas

Este tipo de unións é tamén moi habitual en carpintaría. Utilízanse para reforzar unións “a lume de biqueira” e en ensambladura en T, L ou X. As clavijas ou mechas son uns tacos de madeira dura, polo xeral, estriadas para facilitar o agarre e o escurrido da cola sobrante.

O diámetro das mesmas non debe exceder un terzo do grosor das pezas nas que se integrarán.

Outros tipos de unións

Outras formas de ensamblar madeira son as denominadas de ranura, a media madeira, e de caixa e espiga.

As de ranura obtéñense ao introducir o canto de testa dunha peza nunha ranura practicado na outra. Para facelas de forma esquinada débese marcar unha liña de corte para o rebaixe. Calcúlase a metade ou o tres cuartas partes do grosor, córtase coa serra circular ou cun serrucho e faise unha solapa que sobresaia. Tras encolar, córtase a parte sobrante.

En unións de ranura por incisión, apóiase a escuadra o traveseiro sobre o montante e márcase a incisión cun cúter. A profundidade da ranura debe ser igual a un terzo ou unha cuarta parte do grosor do montante. Tras facer os cortes correspondentes, baléirase a ranura e ensámblanse as pezas.

Para ensamblar a media madeira, efectúanse rebaixes en ambas as pezas, de forma que as súas superficies queden enrasadas.

Outras formas de ensamblar madeira son as chamadas de ranura, a media madeira, e de caixa e espiga

Estas unións pódense realizar en ángulo. Para iso, márcase o ancho dunha peza sobre a outra cun cúter. A continuación, sinálase a metade do grosor da madeira en ambas as pezas, efectúanse rebáixelos necesarios e se encolan antes de unir. Se a ensambladura realízase en cruz, márcanse ambas as pezas de forma simultánea, de modo que as caixas teñan a mesma anchura da madeira e unha profundidade igual á metade do seu grosor.

Para realizar unha unión a inglete, se non se dispón da caixa, córtanse a escuadra os extremos das pezas e sobreponse ambos en ángulo recto. Tras marcar a anchura de cada peza, trázanse co cúter as respectivas diagonais para formar ángulos de 45º e se sierran ao longo. Este tipo de unión pódese reforzar con grapas onduladas ou escuadras, entre outras.

Por último, nas unións de caixa e espiga, un dos extremos da peza recibe forma de lengüeta para axustarse á caixa que se practica na outra peza.

Entre outras, poden ser de espiga redonda, de dobre mortaja e espiga, de espiga de face e de caixa cega. Esta última é o tipo de unión máis sinxelo deste grupo, xa que a espiga alóxase no montante sen atravesalo.

Nas unións de espiga redonda hai que tradear a caixa cunha broca do tamaño adecuado, afiar co cúter a espiga redonda e serrar de forma transversal para a cuña de fixación.

Cando son de dobre mortaja e espiga, esta divídese en dous partes para evitar a torsión do traveseiro. Respecto da espiga de face, utilízase para ensamblar un montante estreito con outro máis ancho.

Etiquetas:

madera-gl piezas-gl

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións