Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Madeiras paira exterior

O carballo, o elondo ou o ipé son as máis utilizadas debido á súa durabilidad natural e resistencia á intemperie

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 14deMaiode2002

A madeira pódese utilizar tanto en interior como en exterior. Responde ben en ambos os casos, sempre que se instale una especie adecuada. As máis utilizadas en fachadas e xardíns son o carballo, a robinia, o ipé, o iroko ou o elondo, debido á súa resistencia á intemperie e durabilidad natural, que fan innecesaria calquera protección adicional.

Img tarima madera articulo
Imaxe: jenny downing

Piscinas, terrazas e zonas de paseo en xeral recorren con frecuencia á madeira. É un dos materiais naturais máis cálidos que, ademais, “facilita unha perfecta drenaxe da auga” e “absorbe menos calor que os chans de obra”. Segundo a Asociación Profesional de Instaladores de Pavimentos de Madeira de Andalucía (APIMA), este recurso é tamén a solución máis adecuada paira construír camiños no xardín “co fin de non pisar o céspede ou embarrarse en chans fangosos”.

Con todo, as tarimas de exterior son delicadas. “Nestas instalacións, hai una cantidade de fracasos enorme”, advirte o secretario do comité de normalización de produtos da madeira de AITIM, Gonzalo Medina. En exterior non serven todas as madeiras. Hai que colocar só aquelas recomendadas polos profesionais, de eficacia probada, e seguir as instrucións da Norma UNE 56823, sobre chans entarimados de madeira de exterior, cuxa primeiro relatorio foi redactada polo propio Medina.

Piñeiros nacionais e de importación

As madeiras paira entarimado de exterior divídense en dous grupos. Por unha banda, pódense instalar madeiras de piñeiro, tanto de piñeiros nacionais como de piñeiros e abetos de importación, entre eles, o piñeiro amarelo de Estados Unidos ou os abetos procedentes de Francia e os países nórdicos. Este tipo de madeiras atópanse entre as máis económicas, pero a súa densidade oscila entre 500 e 650 quilogramos por metro cúbico (kg/m3), o que implica una durabilidad natural “insuficiente” paira colocar en exterior e a necesidade de sometelas a un tratamento de protección.

A densidade permite coñecer o comportamento, a resistencia mecánica, a durabilidad e as prestacións da madeira

A densidade é un factor moi importante paira coñecer o comportamento, a resistencia mecánica, a durabilidad e as prestacións que terá a madeira en exterior. Pola súa banda, o concepto de “durabilidad natural” revela a resistencia da madeira ás condicións climatolóxicas que soportará á intemperie: insolación, auga de choiva, xeadas, cambios climatolóxicos constantes, así como a posibilidade de sufrir ataques por fungos e insectos, “un risco que ten calquera madeira que se instale no exterior”.

Todas estas circunstancias obrigan a realizar un tratamento de protección engadida, mediante impregnación en profundidade. Este proceso desenvólvese “en instalacións moi específicas”, recalca Medina, “e con diversos tipos de protectores”. “En realidade -continúa-, o que se fai é introducir uns líquidos dentro da madeira para que deixen nesta una materia activa que a faga resistente aos fungos e insectos”. Ademais, estes produtos poden aumentar a estabilidade dimensional, paira conseguir maior resistencia fronte aos cambios atmosféricos.

Madeiras tropicais

O segundo grupo está composto por madeiras de frondosas, tépedas e tropicais. As máis utilizadas son o carballo e a robinia, “moi resistente ao exterior e cunha durabilidad natural moi boa”, ademais do elondo e o ipé. En xeral, ningunha destas madeiras necesita una protección adicional, xa que a súa propia durabilidad natural faias aptas paira utilizarse directamente.

En xeral, ningunha destas madeiras necesita una protección adicional

No caso das madeiras tropicais, destacan polas súas propiedades mecánicas, gran resistencia e una densidade que oscila entre 800 e 1.000 kg/m3, o que impide que se poidan introducir líquidos no seu interior. “A madeira é tan densa que non acepta ben os tratamentos de impregnación en profundidade”, apunta Medina.

Entre as madeiras tropicais, a máis utilizada é o ipé, procedente de determinadas zonas de Brasil, norte de Arxentina e Paraguai. De feito, explica Medina, “en certo xeito, hai mesmo escaseza desta madeira e empézanse a buscar alternativas paira evitar a subida de prezo que experimentou”. Entre estas alternativas, destacan o elondo, o merbau, o iroko, o cumarú e a teca, moi resistente grazas a una impregnación propia que lle confire una resistencia especial.

Normativa

O pasado mes de xaneiro, aprobouse a Norma UNE 56823 paira chans entarimados de madeira de exterior. O texto confórmase como una guía de boas prácticas, “que deberían seguir a machada todos os instaladores e afeccionados”, remarca o secretario do comité de normalización de produtos da madeira de AITIM.

Practicamente “ao detalle”, a guía recolle a sección que deben ter os rastreles, a separación entre estes en función da lonxitude e anchura da táboa, a lonxitude mínima que debe ter cada táboa, a separación recomendada entre testas, a folgura entre táboas segundo a súa anchura e numerosas especificaciones máis. “Facer un entarimado de exterior non é tan fácil como pode parecer -insiste Medina-. Por iso, a norma é un conxunto de recomendacións moi precisas que, se se seguen, hai moitas probabilidades de que a instalación non fracase”.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións