Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaje > Albanelaría e fontanaría

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Renovar as tubaxes de auga

É fundamental renovar as tubaxes de auga fabricadas en chumbo e as doutros materiais deterioradas polo paso do tempo

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 18deNovembrode2004
Img tuberias list Imaxe: Thomas

Durante moitos anos, o chumbo foi o material máis utilizado nas instalacións de auga dos fogares. Debido a iso, moitas desas tubaxes de chumbo aínda permanecen en uso, o cal representa un auténtico risco para a saúde e, ademais, contamina o medio ambiente. Neste artigo destácase a importancia de renovar estas tubaxes canto antes, outros factores que esixen renovar as tubaxes (como fugas, goteos ou corrosión), e cales convén elixir entre as de cobre ou plástico.

Renovar as tubaxes de chumbo

As edificacións construídas nas últimas décadas inclúen, en xeral, tubaxes feitas con materiais que se poden clasificar en dous grupos: distintos tipos de plástico (como polietileno, polipropileno ou PVC), por unha banda, e cobre, polo outro. Con todo, aínda persisten en España bloques de pisos ou casas con condutos de auga de chumbo ou de ferro galvanizado. Estas instalacións deben ser substituídas, debido a que contaminan a auga e representan un perigo para a saúde.

As tubaxes de chumbo foron moi utilizadas ata a década de 1970. A partir desa época substituíronse polas de ferro galvanizado (tamén desaconselladas agora), plástico e cobre. O motivo fundamental é que a corrosión nas conducións de chumbo e ferro (e tamén nas de bronce, que é unha aliaxe de cobre e estaño que ás veces inclúe unha porcentaxe de chumbo) ocasiona a contaminación da auga. Isto constitúe un risco non só polo líquido que se bebe, senón porque tamén afecta os alimentos que se inxeren e, cando a auga segue o seu curso, ao medio ambiente en xeral.

As instalacións non deben “contaminar ou empeorar a calidade da auga procedente da captación”

O Real Decreto 140/2003, do 7 de febreiro, regula a características da auga de consumo humano e as instalacións de augas sanitarias en España. Establece que “o material de construción, revestimento, soldaduras e accesorios non transmitirán ao auga sustancias ou propiedades que contaminen ou empeoren a calidade da auga procedente da captación”. As tubaxes, segundo a mesma lexislación, deben ser de materiais resistentes á corrosión interior, a temperaturas de ata 40ºC e ás temperaturas exteriores da súa contorna inmediata.

O Anexo I do decreto determina os valores máximos dunha serie de parámetros tanto microbiológicos como químicos e de radioactividade que se permiten na auga para consumo humano. No caso concreto do chumbo, o rexistro máximo permitido ata o final de 2003 era de 50 microgramos por litro (un microgramo é a millonésima parte dun gramo). Ese tope permitido redúcese á metade durante unha década, ata finais de 2013, e chega a 10 microgramos por litro a partir do 1 de xaneiro de 2014.

Outros factores que esixen renovar as tubaxes

Dadas estas condicións, se os canos no fogar son de chumbo ou bronce, a súa substitución deberá realizarse canto antes. Se son doutros materiais, cada usuario debe prestar atención a diversos factores, en particular que non haxa fugas, goteos ou corrosión e que todos os accesorios da instalación estean limpos. Outros “síntomas” que se deben vixiar son a aparición de humidade na parede, o desprendemento de pintura ou azulexos, debido á propia humidade, e mesmo a redución do caudal de auga que chega á billa. Todos eles poden ser consecuencia de fugas de auga. Os expertos aconsellan que un profesional revise o sistema cada dous anos e recomendan realizar unha proba de estanqueidad e funcionamento cada catro.

Se se observa humidade na parede ou unha redución do caudal de auga que chega á billa, é probable que haxa que renovar as tubaxes

O mesmo Real Decreto sinala, no seu artigo 20, que para as augas de consumo humano será o municipio o que “tomará as medidas necesarias para garantir a realización do control da calidade da auga na billa do consumidor e a elaboración periódica dun informe sobre os resultados obtidos”. A Disposición Transitoria primeira, pola súa banda, puña o 1 de xaneiro de 2012 como data límite para realizar “as reformas e adaptacións necesarias nas redes de distribución públicas ou privadas e as instalacións interiores de edificios públicos e establecementos con actividade pública ou comercial”.

Tubaxes de plástico ou cobre: cales elixir

Plástico e cobre son os materiais máis recomendados na actualidade para as instalacións de auga nos fogares, pero cal é máis conveniente? Ambos presentan varias vantaxes similares, como o seu carácter lixeiro, o seu baixo custo e a súa boa resistencia ao paso do tempo. Tamén se parecen moito en canto aos modos de unión e adaptación aos ciclos de dilatación. Estas similitudes fan difícil a decisión entre un e outro material.

De todos os xeitos, existen defensores e detractores para cada un deles. Desde un sector, hai profesionais que prefiren o cobre, xa que sosteñen que aguantan mellor o paso dos anos e os procesos de dilatación e, ademais, que as unións -por soldadura ou mediante accesorios- son máis estables e duradeiras. Desde a óptica contraria, débese considerar que o cobre tamén forma parte da lista de parámetros químicos regulados polo Real Decreto 140/2003. Nesta cuestión, establece un máximo de 2 miligramos por litro.

En calquera caso, se se opta polo plástico, os materiais máis recomendables son o polipropileno, o polibutileno ou o polietileno, en lugar da PVC, cuxa fabricación é moito menos sustentable. Este tres materiais aseguran conducións estables, flexibles, duradeiras e silenciosas.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións