Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Bricolaxe

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Reprodución de plantas por enxerto

Este método de multiplicación, frecuente en vexetais leñosos, require que as dúas plantas sexan do mesmo xénero

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 24deXullode2003
Img injerto olivo Imaxe: wikipedia

O enxerto é un método de multiplicación que se utiliza, sobre todo, na propagación de vexetais leñosos como as árbores froiteiras e os arbustos ornamentais. A técnica, que require moito coidado e rapidez, consiste en efectuar un corte limpo nunha planta e colocar sobre el parte doutra. Para que se poida levar a cabo, as dúas plantas deben ser polo menos do mesmo xénero, aínda que hai algunhas excepcións, como o enxerto de peral sobre membrillero.

Enxertos e portainjertos

O enxerto consiste en introducir un fragmento de talo dunha planta, chamada “enxerto” ou “variedade”, noutra planta chamada “portainjerto”, “patrón” ou “pé”. A unión de ambos crecerá como un só organismo. Por tanto, o enxerto proporciona as raíces, mentres que o portainjerto achega o resto da planta.

Para que o resultado sexa o desexado, é fundamental que o enxerto e o portainjerto estean unidos e en contacto pola maior superficie posible, o que se denomina “cambium” ou “capa meristemática”. Esta zona permitirá que o tecido verde de ambas as plantas multiplíquese e fúndase nunha soa planta.

Una vez que se realizou a unión, convén protexer o punto de enxerto con cinta adhesiva especial paira este fin. Así se evita calquera posibilidade de que a planta padeza enfermidades. Do mesmo xeito, é recomendable cortar os enxertos no inverno e mantelos frescos até levar a cabo a unión na primavera ou no outono, cando a cortiza levántase con maior facilidade.

Co enxerto conséguese acelerar o ciclo e aproveitar a madurez do “pé” paira obter plantas máis baixas que resulten máis cómodas ao colleitar. Esta técnica serve tamén paira rexuvenecer as árbores máis vellas e conservar as características dunha planta.

Distintos tipos de enxerto

Hai dous tipos básicos de enxerto: de púa e de xema. Paira realizar un enxerto de púa, hai que inserir sobre o patrón un fragmento de talo ou púa con varias xemas. Despois, fíxase a unión cunha cinta ou corda especial e non se desata ata que as xemas broten e midan entre cinco e dez centímetros.

Paira realizar un enxerto de púa, hai que inserir sobre o patrón un fragmento de talo con varias xemas

Una das variedades máis antigas e de uso máis estendido de enxerto de púa é o de hendidura dobre. Consiste en inserir dous púas no patrón e utilízase paira rexuvenecer árbores e cambiar de variedade, no caso do manzano, a oliveira, a vide e o peral.

Outro enxerto de púa é o inglés ou de lengüeta. Neste caso, o traballo realízase con talos finos dun máximo de dous centímetros. A púa faise a partir de una rama dun ano de idade e levará 2 ou 3 xemas de madeira. Púa e patrón córtanse en bisel e insérense polos seus lengüetas.

Tamén de púa é o enxerto de aproximación, que consiste en soldar dúas ramas provenientes de dúas plantas enteiras que estean plantadas cerca.

Respecto dos enxertos de xema, denomínanse así porque se insere una xema sobre o patrón. Agarran enseguida e pódense desatar aos quince días. Entre as súas variedades, destaca o enxerto de escudete ou xema en T, que é o máis empregado paira a produción de árbores froiteiras. Consiste nun corte vertical e outro horizontal sobre o patrón, de modo que formen una T. A continuación, extráese cun coitelo a xema da variedade, insérese no patrón e átase cunha cinta.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións