Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Unha mala herba, a milenrama

Coñécella tamén como a herba dos carpinteiros, porque a usaban para curar as súas feridas
Por mediatrader 27 de Decembro de 2004

A milenrama é unha mala herba que pode crecer nos céspedes pouco coidados, sobre todo nos que se asintan sobre substratos arenosos moi pobres en elementos básicos para calquera terra, como os son o nitróxeno e o humus.

Esta planta herbácea de folla perenne pode chegar a alcanzar ata o metro de altura, polo que resulta sumamente importante erradicar a súa aparición se non queremos que chegue a invadir todo o noso xardín en moi pouco espazo de tempo. Posúe un talo ergueito, un pouco piloso e unhas follas opostas, dentadas, divididas polos dous lados en pinnados partidos.

As flores aparecen reunidas en pequenos acios terminais, cun cáliz común e cores que varían segundo especie (branco, amarelo ou rosado). Son aromáticas e teñen propiedades curativas. Precisamente polas flores ás veces adoita cultivarse, pero en zonas afastadas do céspede para evitar que a súa presenza afee o aspecto das verdes pradarías.

Esta planta, pertencente á especie das compostas, é oriúnda das rexións tépedas do hemisferio norte, aínda que ao ser unha mala herba é moi resistente e pode chegar a adaptarse a vivir en zonas tal altas como os Alpes.

Se desexa cultivala, deberá achegarlle un substrato arenoso abonado con algún fertilizante orgánico durante o outono e cun mineral na primavera e verán. A mellor época para cultivala é na primavera ou outono e sempre que a multiplicación fagámola por división das propias matas, se non a outra posibilidade é sementala ao comezo da primavera.

Respecto das súas necesidades de rega, é conveniente fornecerlle auga de maneira frecuente e en pequenas doses, como pode ser 100 centilitros todos os días. Ao ser unha mala herba adáptase case a calquera tipo de localización, polo que tanto o pleno sol como a media sombra sonlle propicios.

Esta herba coñécese tamén como a herba dos carpinteiros, porque a usaban para curar as súas feridas. Hoxe é empregada na composición de diversos medicamentos polo seu alto poder anti inflamatorio, antiespasmódico e antialérgico.