Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Alcanzará o euro a paridade co dólar?

A descoordinación entre as autoridades europeas para atallar a crise grega pesa con forza sobre a divisa, e parece que a súa caída continuará

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 07deXuñode2010
Img dolar Imaxe: Asif Akbar

Ata hai pouco, Europa “presumía” de ter unha moeda forte, o euro, que valía máis que o dólar, divísaa rei por excelencia. Desde o ano 2002, cando entrou en circulación como moeda física, o euro iniciou un refacho alcista fronte ao billete verde. Pasou de intercambiarse por 0,82 dólares, o seu mínimo marcado o 25 de outubro do ano 2000, a facelo por 1,59 dólares en abril de 2008. Con todo, desde entón, a crise económica pasoulle factura. A moeda única ha perdido un 23% do seu valor fronte ao dólar, ata rozar os 1,21 euros (a peche de maio deste ano). E todo apunta a que, ante a descoordinación para atallar a crise grega e a debilidade económica manifesta na zona euro, continuará a súa caída, aínda que algúns expertos non descartan unha volta á paridade co dólar.

Por que cae o euro

Son varios os aspectos que explican a caída do euro na actualidade. De feito, os expertos falan de debilidade desta moeda, máis que de fortaleza do dólar. Os principais motivos proceden da inestabilidade e da situación económica europea. Os argumentos máis importantes que explican o retroceso son os seguintes:

  • Crise en Grecia: o estalido da crise en Grecia, que recoñeceu estar ao bordo da quebra, está na orixe da desconfianza que mostran os investidores cara ao euro. O país admitiu a delicada situación das súas contas, cun déficit público superior ao 13,5% do PIB (Produto Interior Bruto) e unha débeda pública superior ao 110% do PIB. A isto súmase a elevada débeda privada que acumula o país helénico. O seu déficit por conta corrente alcanzou o 14,5% do PIB en 2008, co que a débeda total exterior chega ao 144% do PIB, segundo o Fondo Monetario Internacional (FMI). Para Europa, coñecer estas contas supuxo a voz de alarma e abriu as dúbidas sobre a posibilidade de que outros estados estean nunha situación similar á de Grecia, que necesitou da axuda do FMI e do Banco Central Europeo. Agora, preocupa o estado das finanzas dos denominados países periféricos,como Portugal, Italia, Irlanda, Grecia e España.

  • Descoordinación política: unha vez coñecida a situación grega, o mercado requiría unha resposta contundente por parte das autoridades, que chegou de forma descoordinada, un feito que seguiu sen dar confianza aos investidores e levou a presionar á baixa sobre o euro. Numerosos expertos admiten que a mala xestión da crise de Grecia por parte da Unión Económica Monetaria redundou na debilidade da súa divisa. En principio, a creación do fondo de emerxencia de 750.000 millóns de euros para axudar a esta economía e outros potenciais mercados con problemas tomouse con bastante rapidez. No entanto, a actitude dalgúns países, como Alemaña, que mostraron unha falta de visión global e un maior interese por antepor os seus intereses particulares aos do conxunto da rexión, tamén fixo perder credibilidade á moeda. A banca alemá ten investidos máis de 200.000 millóns de euros en débeda grega.

  • Déficits públicos: o mercado puxo a vista nos elevados déficits públicos de todos os países da zona euro, non só Grecia, e topouse con cifras que non gustan. En España, o déficit público sobre o PIB sitúase no 11,2%, en Portugal no 9,4%, en Irlanda no 14,3%… Mesmo, os países máis fortes incumpren o límite permitido pola Comisión Europea, establecido no Pacto de Estabilidade, que prohibe exceder o 3% do PIB. Alemaña é o país en mellor situación, xa que o seu déficit público sitúase no 3,3% (incumpre o Pacto de Estabilidade, aínda que por só tres décimas). En Holanda alcanza o 5,3%, en Bélxica chega ao 6% e en Francia, ao 7,5%.

    O problema da débeda de Grecia estendeuse a outros países do Vello Continente, como España e Portugal, o que tamén xera un efecto negativo sobre o euro. Agora non só se lle penaliza por cuestións de solvencia, por ser unha divisa apoiada por algúns países demasiado endebedados, senón pola descoordinación entre as autoridades para atallar a crise.

  • Tensión no mercado de débeda: a caída do euro tamén ten unha clara relación coa subida da percepción do risco que se palpa nos mercados de débeda. Os estados cunha peor disciplina fiscal (Grecia, pero tamén España, Italia, Irlanda e Portugal, os denominados PIGS) viron como os seus respectivos Tesouros Públicos teñen que pagar máis agora por colocar os seus activos de débeda pública e conseguir financiamento. O bono español a dez anos paga agora unha rendibilidade do 4,3%, o italiano abona un 4,150%, o irlandés chega a un 4,90% e o grego, a un 7,83%. Estas cifras contrastan co abonado por outras economías máis fortes e sobre as que non se puxo en dúbida a súa capacidade de pago, como Alemaña ou Estados Unidos. Os bonos a dez anos destes países ofrecen na actualidade un 2,6% e un 3,2%, respectivamente. Os altos intereses que deben pagar os países periféricos por colocar a súa débeda pública explican a tensión que percibe o mercado e a falta de confianza e credibilidade sobre a súa solvencia. O euro, como moeda que apoia a estas economías, acusa estes mesmos síntomas por parte dos investidores, que optan por desfacer posicións nesta moeda e refuxiarse en dólares.

  • Debilidade fronte a outras divisas: ao tratarse das principais economías, as divisas máis importantes a escala mundial son o euro e o dólar, de aí o seu protagonismo nos mercados. O euro tamén se ha depreciado con forza fronte a outras divisas de referencia, como o yen, líbraa esterlina ou o franco suízo. Desde mediados de agosto, perdeu un 34% respecto ao yen (pasou de intercambiarse por 169 yenes a facelo por 110 yenes, a peche de maio). Fronte a líbraa, a depreciación foi do 14%. A mediados de 2008, o euro case alcanzaba a paridade coa moeda británica ante os problemas económicos e a aposta do seu Goberno por debilitar a súa divisa.

  • Mellora da economía estadounidense: a debilidade europea é a principal culpable da caída do euro. No entanto, tamén a agrava a notoria recuperación da economía norteamericana fronte á fráxil melloría europea. No primeiro trimestre, o PIB de Estados Unidos expandiuse un 3,2%. O principal motor do crecemento foi o consumo dos fogares, que aumentou un 3,6%. Esta cifra alcanzou o seu nivel máis elevado desde o inicio de 2007. O gasto en bens duradeiros incrementouse un 11,3% respecto ao trimestre anterior. O gasto en servizos tamén creceu ao seu ritmo máis rápido desde o primeiros tres meses de 2007. Ademais, as empresas continuaron coa recuperación das súas existencias, o que tamén impulsou o crecemento. Para o dólar, estas cifras son positivas, xa que reforzan a idea de que é unha moeda forte, que apoia a un país con potencial económico. Por contra, esta mesma idea prexudica ao euro.

  • Análise técnica: os expertos máis sofisticados ven unha xustificación á caída na sobrevaloración que alcanzara o euro. Desde o punto de vista da análise fundamental e técnico (que se fixa en parámetros como soportes e resistencias alcanzados), non era sustentable un euro por encima de 1,50 dólares. En 2000, cambiábase por 0,85 dólares, así que non hai que descartar novas caídas.

Ata onde pode chegar

Prever un tipo de cambio para o euro, o dólar ou para calquera outra moeda é moi difícil, xa que é un mercado moi volátil, afectado por numerosos altibaixos. No entanto, a maioría dos expertos estiman que no curto-medio prazo seguirá a súa caída fronte ao dólar. Sobre todo, polos aspectos estruturais e económicos que apoian un maior crecemento para Estados Unidos que para Europa e a continuación das tensións no mercado de débeda. Aínda que desde algunhas entidades, como Lombard Odier, non descartan a paridade entre ambas as divisas.

Prexudicial ou beneficioso?

Desde o punto de vista económico, a caída do euro ten un efecto positivo para a competitividade da eurozona, xa que potencia as exportacións. En particular, beneficiarase Alemaña, a principal economía exportadora da rexión.

Para a competitividade da eurozona é positiva a caída do euro, xa que potencia as exportacións

Para os aforradores, con todo, é prexudicial que se deprecie máis o euro polos motivos comentados: descoordinación europea e debilidade económica. Iso implica unha perda de confianza dos investidores institucionais, sobre todo de bancos centrais, que comezaron a diversificar reservas noutros activos, como o dólar ou, mesmo, o ouro.

Desde o punto de vista do turismo, tamén saen máis caros as viaxes a Estados Unidos, Reino Unido, Suíza, Xapón ou Noruega, dado o retroceso do euro fronte ás súas divisas de referencia.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións