Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As adopcións nacionais descenderon en 2002 un 4,8% tras dous anos de continuo crecemento

Moitas parellas decántanse por acoller a nenos doutros países, xa que a espera é menor

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 18deXaneirode2004

Cada vez son menos as parellas españolas que deciden adoptar un neno, segundo despréndese dos datos dos departamentos de protección á infancia das comunidades e das súas delegacións en diferentes puntos do país. No entanto, hai que dicir que cando se trata de adopcións internacionais a tendencia continúa en aumento, aínda que este incremento é menor segundo pasan os anos. Este fenómeno afecta tamén ás adopcións nacionais, que descenderon en 2002 tras dous anos de continuo crecemento.

No ano 2000 produciuse no noso país un “boom” de adopcións que non se volveu a repetir. Durante aquel ano as parellas españolas adoptaron 3.062 nenos procedentes de países estranxeiros, o que supuña un aumento do 52,6% respecto ao ano anterior. En 2001 chegaron 3.428 menores, é dicir, 366 pequenos máis tiveron a oportunidade de iniciar una nova vida con familias do noso país, pero só significou un incremento dun 11,9%. E en 2002, o fenómeno continuou: adoptáronse 3.625 nenos, por tanto, só un 5,7% máis.

Adopcións nacionais

Entre tanto, as adopcións nacionais han seguido a súa propia evolución. Tras o crecemento rexistrado en 2000 e 2001 (cun 11% de incremento cada ano), os últimos datos de 2002 reflicten que foron menos os nenos españois que atoparon una familia coa que compartir o resto da súa vida, en concreto só o fixeron 1.024 menores. Una cifra que traducida a porcentaxes significa que as adopcións nacionais descenderon un 4,8% durante ese ano.

O feito de que o número de adopcións internacionais supere ao de nacionais responde a dous motivos. Por unha banda, “os pais que normalmente queren adoptar un neno prefiren pequenos de entre 0 e 3 anos, pero afortunadamente en poucas ocasións existen nenos en España que reúnan esas características”, sinalan fontes do Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais. Por outra banda, as familias chegan a esperar “até catro anos nas listas que elaboran as comunidades paira adoptar un neno do noso país”. A vía internacional supón una opción máis rápida e sólida.

Pero isto non quere dicir que non existan menores españois á espera de ser recibidos por unha familia. “Hai nenos de 7 ou 8 anos que estiveron durante moito tempo nunha institución e que resulta moi difícil que sexan adoptados. O mesmo ocorre cando se trata de grupos de irmáns de diferentes idades, ou de nenos que teñen algún tipo de discapacidade física ou psíquica ou algunha enfermidade crónica e que necesitan una atención especial”, indican as mesmas fontes.

Familia de acollida

Se a adopción non é posible, a todos eles sempre queda como alternativa una familia de acollida. Esta fórmula non é tan coñecida “e os matrimonios que a solicitan foron diminuíndo ao longo dos anos. Moitas veces confúndese coa adopción, pero non é o mesmo, xa que no acollemento existe un vínculo do neno coa súa familia de orixe”, explica María da Soidade Rodríguez, asesora da Oficina do Defensor do Menor da Comunidade de Madrid.

O perfil das familias que adoitan solicitar o acollemento de menores responde a matrimonios con fillos maiores ou que xa se emanciparon “e aínda senten con capacidade paira coidar doutros nenos”, sinala Rodríguez. Trátase dun proceso e duns requisitos de cuxo cumprimento e control encárganse as comunidades a través dos servizos de protección á infancia, do mesmo xeito que ocorre cando se abre un expediente de adopción dun neno español.

No entanto, dentro do acollemento a lei nacional contempla varias modalidades. Existe o acollemento simple -cando a parella coida dun neno de forma temporal porque se considera que o menor pode volver coa súa familia de orixe- e o acollemento permanente -cando non hai expectativas de que o pequeno regrese coa súa familia de orixe, aínda que o vínculo consérvase, e un xuíz determina que a familia de acollida tutélelle paira o resto da súa vida-. Ademais, a lei tamén regula o acollemento preadoptivo, un período de adaptación entre a familia e o menor ata que se formaliza firme e definitivamente a adopción.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións