Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As denuncias por fraude con cartóns de crédito supoñen o 70% dos delitos económicos

O chip incorporado á banda magnética perfílase como a solución paira evitar estes enganos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Domingo, 19deXaneirode2003

A fraude con cartóns de crédito en España duplicouse no último ano, segundo datos do grupo de Fraudes con Medios de Pago da Policía. As denuncias por estes feitos supoñen xa o 70% de todas as que se tramitan relacionadas con delitos económicos, cando antes non chegaban ao 30%. Pero non só se incrementa o volume das estafas, as armas do engano diversifícanse case en paralelo até o punto de que é difícil seguir o paso dos delincuentes, que tampouco abandonan os métodos tradicionais.

As entidades financeiras son as grandes prexudicadas, aínda que aseguran que esta fraude supón una fracción mínima das transaccións realizadas con este medio de pago, “menos do un por cento”. O gran reto está en acoutalo: o chip incorporado ao cartón tradicional, a de banda magnética, perfílase como o aliado perfecto paira evitar este tipo de fraudes.

A práctica máis nova dos estafadores detectada pola Policía hai varios meses consiste nun perfeccionamento do método coñecido como “skimming” paira o cal non é preciso roubar o cartón. Cando un cliente paga nun comercio e o cartón pasa polo datáfono, máis frecuente si está fóra da súa vista, un empregado desleal copia a información da banda magnética cun lector de tamaño mínimo (pode levalo nunha pinza, por exemplo). Esa información transfírese a outros cartóns brancos mediante sinxelos programas informáticos; a continuación elabóranse documentos á carta paira apoialas, de forma que a nome dunha soa persoa poden funcionar oito ou dez cartóns falsos. Nestes casos só serven paira compras en establecementos e non paira reintegros, dado que non se conta co número secreto do estafado.

O mesmo procedemento prolifera tamén colocando os lectores á entrada dun caixeiro paira cuxo acceso se precisa cartón. A información queda gravada e pode acumular máis dunha decena; o envorcado de datos funciona como no caso anterior. O avance detectado deuse neste tipo de fraudes. Os estafadores camuflan, ademais dun lector, una minicámara sobre o teclado -chegáronse a pegar con velcro- que envía a información mediante un transmisor, vía radio até un punto próximo onde agardan os estafadores. O ardid agranda as súas dimensións, posto que ademais de compras pódense facer reintegros de diñeiro en efectivo, segundo os datos policiais.

Outro dos “modus operandi” máis elaborado é o coñecido como “Credi master”. Un programa informático xera combinacións até dar cun número real de cartón. A partir de aí secuencialmente vanse captando outras da mesma oficina ata que se decatan do engano e a entidade vese obrigada a anulalas todas.

Pero fronte á sofisticación, a rúa segue impondo as súas regras e así, xunto ao tocomocho, a estampita, as estafas da Primitiva ou os cupóns, o eurotimo ou os billetes tintados, coexisten os carteiristas da picaresca nacional que chegan a traballar por encargo paira receptadores en busca de mercadoría fresca e o chamado “método sementa ou do billete”. O ladrón achégase bienintencionado ao incauto que está a realizar una operación no caixeiro. Mentres observa o número que teclea, arroxa un ou varios billetes ao chan aducindo que se lle caeron e cando se dispón a recollelo e o cartón salgue pola ranura, faise con ela e foxe.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións