Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

As estafas renóvanse

Numerosas fraudes non se denuncian porque a vítima forma parte dun acto delituoso
Por Elena V. Izquierdo 28 de Decembro de 2008
Img maletin
Imagen: Mike Johnson

Da estampita ao ‘Rip Deal’

As estafas tradicionais evolucionan e adáptanse con facilidade aos cambios sociais. Existen centos de timos e cada un deles pode contar con varias modalidades. Co paso do tempo modifícanse tamén os costumes e o delincuente, gran coñecedor da psicoloxía colectiva, transforma a estafa paira poder seguir actuando. Un dos compoñentes que se adoita dar neste tipo de enganos é a confianza que suscita o estafador nas vítimas sumado, nalgunhas ocasións, á intención destas de aproveitarse da situación de necesidade ou de ignorancia que finxe o propio estafador. Por iso moitas fraudes non son denunciados, debido á vergoña que sente o estafado por caer na trampa, ou por formar parte dun acto delituoso ao tentar aproveitarse de algo ilegal ou moralmente reprobable.

No timo da estampita, una persoa que aparenta padecer una discapacidade psíquica aborda á potencial vítima ensinándolle una bolsa chea de billetes aos que non dá importancia porque son estampitas. Outro estafador, simulando ser un cidadán que pasa por casualidade por alí convence á vítima para que compre a bolsa ao discapacitado. Así que este entrégalle os seus estampitas tras recibir o diñeiro do cidadán que, cando queda só, descobre que lle enganaron porque a bolsa está chea de recortes de xornal. Aínda que pareza incrible, por máis que este timo difundiuse nos medios de comunicación e mesmo en películas, hai quen segue “picando”. En numerosas ocasións nin sequera denúnciase pola vergoña pública que supón actuar de mala fe ao tentar enganar a un discapacitado.

Os estafadores perfeccionan os seus timos co uso de novas tecnoloxías

Os estafadores refinaron o timo da estampita e convertérono noutro coñecido como ‘Rip Deal’. Nel os delincuentes buscan información sobre inmobles que están á venda, contactan cos vendedores e cítanse con eles en caros restaurantes ou hoteis de luxo. Alí, os estafadores acoden moi ben vestidos simulando ser adiñeirados empresarios estranxeiros. Dinlle á vítima que están interesados en facer una gran investimento en España e, antes de pechar o contrato de compra dos terreos ou inmobles, ofrecen ao vendedor a posibilidade de facer un cambio de moeda en efectivo e infórmanlle de que se trata de diñeiro negro. Poden levar dólares, francos suízos… e piden cambialo por euros ofrecendo á vítima una comisión elevada que pode chegar ao 20%. Tamén poden tentar cambiar billetes de 500 por outros máis pequenos.

Se a vítima accede, cítanse noutro lugar e fan o intercambio de maletíns de maneira discreta e nun sitio público, de forma que a vítima non poida comprobar no momento o diñeiro. Cando abre o maletín descobre que só o primeiro e o último billete son verdadeiros. En ocasións, os estafadores chaman ao estafado paira dicirlle que co diñeiro falso só tentaban comprobar que os billetes que a vítima entregaba eran verdadeiros e que en breve lle darán a cantidade acordada. Deste xeito logran que a vítima tarde en pór a denuncia -se o fai, porque realmente tentou quedar con diñeiro negro- e dálles tempo paira fuxir.

Este timo lembra tamén a outro máis tradicional, o dos billetes tintados. O estafador ensina ao cidadán un maletín cheo de cartolinas negras. A primeira delas, ao asperxela cun produto convértese nun billete. Paira facelo máis crible o estafador pode dicir que os tivo que tinguir paira sacar o diñeiro do seu país sen que fosen detectados na aduana. O delincuente ofrécelle á vítima o líquido e as cartolinas a cambio dunha elevada cantidade. Co fin de que todo desenvólvase de maneira máis rápida e o cidadán non teña tempo de pensar, o estafador pode dicir que están a piques de descubrirlle e non ten tempo de destintar os billetes. Cando o estafado tenta converter as cartolinas en diñeiro dáse conta de que non é posible.

Cartas nixerianas

A estafa das cartas nixerianas recibe este nome porque, en principio, os remitentes facíanse pasar por cidadáns deste país. Nestas comunicacións que se reciben de maneira inesperada na caixa de correos e, en ocasións, no correo electrónico, o estafador faise pasar por avogado ou polo familiar dun membro do Goberno ou dun importante home de negocios que perdeu a vida durante unha revolta política. Asegura o remitente que, antes de falecer, esta persoa depositou una gran cantidade de diñeiro nunha conta á que el ten acceso legal e que pretende facer a transferencia a un banco estranxeiro. Os estafadores din á potencial vítima que se dirixen a el por recomendación doutra persoa e consideran que é o único que pode axudarlles a transferir o diñeiro.

A cambio da súa colaboración e discreción daranlle unha porcentaxe do total. Só debe abrir una conta no banco que lle indiquen. Despois envíanlle documentación falsificada imitando á oficial e extractos de movementos bancarios que certifican que a transferencia está en proceso. Mediante o intercambio de chamadas, faxes ou cartas os estafadores gáñanse a confianza da vítima e asegúranlle que está a piques de recibir o diñeiro pero é imprescindible que antes pague unhas taxas ou os honorarios dun avogado. Asegúranlle que é a última cantidade que deberá abonar. Pero seguen solicitando diñeiro ata que a vítima cánsase de pagar e desaparecen. Tempo despois poden regresar facéndose pasar por investigadores que teñen coñecemento da estafa paira obter así máis datos sobre a vítima e mesmo lle volven a pedir diñeiro paira realizar as investigacións.

Se un cidadán recibe estas cartas, non debe contestar e nunca ha de facilitar ningún tipo de dato persoal ou bancario. Se xa o fixo, debe gardar todos os documentos que recibiu e as mensaxes que enviou así como a documentación referente ás transaccións. Ademais é importante que o denuncie á Policía ou a Garda Civil.

Centos de cidadáns europeos perderon o seu diñeiro co timo da lotaría, una evolución do tocomocho

Outro dos timos que se puxo de moda é o da lotaría. Ten varias modalidades pero basicamente consiste en enviar una carta na que informan o receptor de que lle tocou un estupendo premio nunha lotaría estranxeira. Aínda que o cidadán non participe en ningún sorteo, convéncenlle de que o diñeiro é seu. Din, por exemplo, que están a promocionar este tipo de xogo en España e que o premio lle correspondeu a este individuo ao azar. O único que ten que facer o afortunado é pagar por anticipado o que custa a transferencia ou os impostos. Una vez que caeu na trampa os estafadores poden quedar co diñeiro recibido ou pedir una cantidade maior paira sufragar outros gastos. Moitos cidadáns europeos foron vítimas deste timo ao crer que foran agraciados co Gordo de Nadal ou outros premios da lotaría española.

Poida que este timo sexa una evolución do tocomocho, utilizado durante décadas en España e que aínda hoxe en día se segue dando en estacións, caixeiros.. Una persoa achégase á vítima cun billete premiado que, polas présas, non pode cambiar e ofréceo por menos diñeiro do que vale. Nese momento chega outro dos estafadores, observa o décimo e corrobora que, efectivamente, é un billete con premio. Paira demostralo ensina un xornal antigo no que aparece o número. A vítima accede, dálle o diñeiro e cando chega a cambialo ao establecemento de lotaría resulta que é falso.