Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Así evolucionou o xogo en España

O número das casas de apostas crece nas zonas máis vulnerables ou preto de colexios, polo que colectivos veciñais e educativos instan a crear un marco regulatorio similar ao dos estancos

Imaxe: GregMontani

O xogo en liña é unha adicción imparable, e non entende de xénero. Traballos como o informe ‘Mocidade e Xogos de Azar‘, do Instituto da Mocidade (Injuve), insisten en que tradicionalmente os homes tiveron sempre unha maior predisposición ao xogo. Pero segundo estimacións da Federación Española de Xogadores de Azar Rehabilitados (FEJAR), un 30 % das adiccións ao xogo recaen en mulleres. Outro dos fenómenos inseparables da ludopatía en liña vén hoxe en día da man das omnipresentes casas de apostas, moitas delas a menos de 500 metros de centros escolares. Por iso é polo que ante este crecente negocio empecen a reclamarse medidas para porlle coto, como abordamos a continuación.

A marxe do xogo –diferencia entre as cantidades xogadas e os premios outorgados– é o indicador máis destacado para analizar as ganancias deste negocio. Analizamos as cifras durante unha década (de 2007 a 2017) dos xogos tradicionais (máquinas hostalaría, bingo e casinos), como tamén, os datos das casas de apostas e dos xogos en liña desde a súa autorización, en 2008 e 2012, respectivamente.


Imaxe: Consumer

Fonte: Informe anual Datos do Mercado Español de Xogo (2017), da Dirección Xeral de Ordenación de Xogo.

Xogos en liña preferidos: un negocio en auxe

No caso do xogo en liña, en só seis anos, o crecemento en millóns de euros da marxe do xogo non para. Das 115 iniciais en 2012 aos 560 millóns en 2017 que se distribúen da seguinte maneira por tipos de xogo:

  • 179 millóns en apostas deportivas en directo. O xogador pode apostar durante o tempo de celebración do partido.
  • 123 millóns en apostas deportivas convencionais. O prazo para apostar péchase antes do evento.
  • 86 millóns en máquinas de azar.
  • 35 millóns en póker torneo. Por unha cantidade de diñeiro, o xogador obtén unha cantidade de fichas determinada. Todos os xogadores comezan coas mesmas fichas.
  • 24 millóns en póker cash. O valor das fichas equivale a diñeiro real. Para equilibrar as mesas, imponse un límite mínimo e máximo de fichas.
  • 36 millóns en ruleta en vivo. Retransmisión en directo dunha partida real nun estudo ou casino.
  • 28 millóns en ruleta convencional. O sistema é totalmente electrónico, e simúlase unha ruleta con todos os detalles.
  • 22 millóns en blackjack .
  • 12 millóns en bingo .
  • 13 millóns noutros.


Imaxe: top10-casinosites

O debate da regulación

A multiplicación das casas de apostas crece en todas as localidades españolas, en capitais de provincia e en zonas rurais. Ao mesmo tempo, desde asociacións veciñais e colectivos de profesores de secundaria ínstase as autoridades a crear un marco regulatorio similar ao dos estancos ou as farmacias. A regulación e supervisión das casas de apostas corresponde a cada comunidade autónoma. Desde as asociacións de afectados destacan a dificultade de establecer unha estimación real do número de locais, dadas as diferentes licenzas das que adoitan facer uso.

A súa proliferación, sobrerrepresentada nas zonas máis vulnerables ou a súa proximidade a centros de secundaria, atópase en permanente debate, do mesmo xeito que a súa presenza publicitaria. Guillermo Ponce, psiquiatra especializado en adiccións, destaca, ademais, o papel legitimador dos anuncios, ligados a estrelas do deporte e á maioría de equipos da Primeira División, disipando no espectador a percepción de risco da actividade.

Pola súa banda, desde a Dirección Xeral de Ordenación do Xogo, dependente do Ministerio de Facenda, a web informativa Xogar ben apela desde 2013 ao “xogo responsable” como medida de prevención. Unha perspectiva non compartida polos expertos en ludopatía. “Quen debe asumir a carga da responsabilidade é a Administración, controlando a oferta, a publicidade e o acceso a estes servizos. É unha mensaxe inaceptable a moitos niveis, sobre todo, porque nega a capacidade adictiva do xogo e favorece unha serie de distorsiones cognitivas que van ser claves no desenvolvemento da adicción, como o círculo vicioso da culpa, centrado na irresponsabilidade e que fai máis difícil o seu tratamento”, apunta Guillermo Ponce.

Etiquetas:

juego-gl

Ao publicar un comentario aceptas a política de protección de datos

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións