Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

As marcas de coches orientais ofrecen períodos de garantía máis amplos que as europeas

As firmas do vello continente móvense entre os dous anos, mentres que as asiáticas chegan até o seis

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 15deNovembrode2002

O pasado día 20 de outubro, o Goberno aprobou o proxecto de lei que amplía até dous anos a garantía mínima dos denominados bens de consumo e un ano no caso de bens de segunda man. Até agora a garantía era de seis meses tanto nun como noutro caso. Esta normativa está previsto que entre en vigor o próximo ano, e aplicarase desde un electrodoméstico ou un computador até un coche. E é precisamente no sector automobilístico onde actualmente exponse un polémico debate, xa que as marcas orientais ofrecen períodos de garantía máis amplos que as europeas. En xeral as marcas do vello continente (sobre todo as xeneralistas) móvense xa neses dous anos. Este é o caso de Renault, Citroën, Fiat, Alfa Romeo, Peugeot, Volkswagen, Seat, Opel ou Mercedes. Por suposto que hai excepcións como as do MG e Rover, Smart, Jaguar ou Land Rover que ofrecen tres anos ou Saab con catro anos e sen límite de quilometraxe.

Con todo, as firmas asiáticas, tanto xaponesas como coreanas, ofrecen habitualmente prazos de tres anos: Hyundai, Isuzu, Fonda ou Toyota son exemplo diso. Mesmo algunhas van máis lonxe como Nissan, que ten una garantía de cinco anos sen límite de quilometraxe e, sobre todo, Lexus con todo unha marca: seis anos de garantía ou 200.000 quilómetros.

O fenómeno pode estar motivado pola necesidade que teñen estas marcas de atraer una clientela europea, e paira iso nada mellor que un argumento de venda que ten como mensaxe: “se garantimos este tempo é porque estamos seguros de non ter problemas”.

Claro que tamén hai quen di que é una forma de fidelizar á clientela respecto ao concesionario. Una garantía demasiado larga non é máis que un medio utilizado pola rede de postventa, polo concesionario, para que todo tipo de mantemento e arranxos fágase nas súas instalacións. En realidade, a garantía é pagada polo usuario ben ao comprar o coche ou posteriormente se a amplía.

Xustamente, o tema da ampliación está cada vez máis en boga e pode ser recomendable paira os condutores que realicen moitos quilómetros ao ano. Cada fabricante dispón de formulas paira adaptalas a cada usuario. Algunhas inclúen desde vehículos de substitución en caso de avarías ou revisións até os cambios de pneumáticos.

Convén distinguir que cando se fala, por exemplo, de 3 anos ou 100.000 quilómetros non quere dicir que se trata de elixir entre o tempo ou a distancia percorrida senón que, cando se cumpre una das dúas condicións, a garantía termínase.

Todas as pezas están dentro do ámbito da garantía, incluídas as non fabricadas polo propio construtor senón por provedores como é o caso de elevalunas, ou asentos. Só quedan excluídos aqueles elementos sometidos a un desgaste habitual: pneumáticos, pastillas de freo, aceite ou filtros, ou accesorios que non proveñen do fabricante.

Capítulo aparte é o das garantías anticorrosión, que as marcas fixan en prazos moi superiores ao da garantía xeral. Ás veces os construtores obrigan a unhas visitas de control polo que convén revisar o libro de garantía ou o manual de mantemento paira coñecelas. Por certo que se una chapa ten un problema deste tipo, non se conforme con que lla reparen: esixa a substitución.

Paira estar cuberto por unha garantía, é necesario cumprir co plan de mantemento regular que sinala revisións cada certo número de quilómetros. Se estes non se realizan, en calquera caso haberá que pasar a revisión aos doce meses. Incumprir esta obrigación leva a perda da garantía. E o mesmo ocorre si acódese a un taller non autorizado pola marca, se se participa en competicións, se os danos son consecuencia dun accidente ou se as avarías proveñen dunha utilización incorrecta.

No caso de realizar una modificación sobre o motor, ben paira gañar potencia (como é o caso de pór un “chip”) ou paira aforrar combustible, pérdese a garantía dos órganos mecánicos. É posible que o concesionario non lle diga nada á hora de realizar o mantemento, pero si xorde una avaría non dubide que aplicarán este principio.

O que produce moitas dúbidas é até onde admitirán os fabricantes que van chegar cando nos seus automóbiles interveñan talleres que non son da marca ou ben que as pezas non sexan as orixinais. Trátase dun tema complicado que dará bastantes problemas no futuro.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións