Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Economía doméstica

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Atención! Cámaras gravando

A privacidade vese condicionada para garantir a seguridade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 09deXuñode2007

Cada vez é máis frecuente observar carteis que advirten da presenza de cámaras gravadoras en funcionamento. Hai obxectivos por unha infinidade de lugares: nas rúas de Ceuta e de Londres, en servizos públicos e privados, en recintos abertos e pechados… A Lei de Videovigilancia, aprobada en 1997, autoriza a instalar cámaras fixas e móbiles por motivos de seguridade. Ábrese unha pugna entre intimidade e seguridade. Onde, cando e en que situacións está permitido gravar a usuarios e transeúntes? Débese avisar sempre da presenza destas cámaras?

Img camarasImagen: Rupert Ganzer

“Pola súa seguridade hai cámaras gravando neste servizo”. Carteis con advertencias como esta atópanse cada vez con máis frecuencia no transporte público, nos arredores de bancos e institucións, etc. Xa empeza a ser común gravar nas rúas dalgunhas cidades como Ceuta ou Londres. Na capital británica, os axentes de seguridade dispoñen, mesmo, dun sistema de son que lles permite amoestar aos viandantes cando adoptan condutas incívicas.

A coñecida popularmente como Lei de Videovigilancia, aprobada en agosto de 1997 e que entrou en vigor o 18 de abril de 1999, permite a colocación de cámaras autorizadas para captar todo o que suceda en espazos públicos baixo a supervisión da Policía. E é que a videovigilancia é determinante para esclarecer delitos. Axuda a resolver atracos e roubos. Por iso, cada vez son máis os servizos e municipios que se expoñen a posibilidade de instalar cámaras para mellorar a seguridade cidadá. En Andalucía, por pór un caso, han de xustificalo ante unha comisión de expertos, que é a que autoriza ou non a súa posta en marcha. Recentemente colocáronse os “ollos” do Concello e da Subdelegación do Goberno, por exemplo, no centro de Málaga.

Aumentan os servizos e municipios que se expoñen a posibilidade de instalar cámaras para mellorar a seguridade cidadá

Existen fundamentalmente dous requisitos que autorizan a realizar estas gravacións. “O primeiro é que as videocámaras sexan instaladas e utilizadas polas Forzas e Corpos de Seguridade; ou que, se son instaladas por unha entidade privada, por exemplo un banco, atópense controladas e dirixidas polas mencionadas Forzas e Corpos de Seguridade. O segundo é que a instalación teña por obxecto a cobertura dalgunha das finalidades previstas no artigo 4 da Lei Orgánica 4/1997, que se refiren a a prevención e persecución de infraccións relacionadas coa seguridade cidadá”, aclara Javier Muñoz, avogado e director de iAbogado.com .

Seguridade e intimidade

Muñoz asegura que “tanto as videocámaras fixas como as móbiles están suxeitas ao réxime de permiso previo previsto na Lei”. O debate hai tempo que está servido. Pero reavivouse coa última funcionalidade do buscador Google Maps, que ofrece un percorrido a pé de rúa por cidades norteamericanas como San Francisco ou Nova York. Algunhas persoas mostráronse molestas porque nas tomas -efectuadas cunha cámara desde un coche- recoñéceselles fronte a establecementos de mala reputación.

O texto da norma española gabia a posible colisión entre o dereito á intimidade e á seguridade

Hai quen entenden que estas gravacións constitúen unha violación total da súa intimidade e quen consideran que son imaxes públicas totalmente legais. Os defensores da instalación de circuítos pechados de TV que rexistran o que acontece nun lugar as 24 horas do día os 365 días do ano destacan o labor de protección ante posibles delitos ou comportamentos inadecuados que exercen estes sistemas. Pero tamén xuíces, políticos e algunha ONG quixeron declarar inconstitucional a lei que permite en España a súa xeneralización.

O texto da norma española gabia a posible colisión entre o dereito á intimidade e á seguridade: “A captación, reprodución e tratamento de imaxes e sons non se considerarán intromisións ilexítimas no dereito á honra, á intimidade persoal e familiar e á propia imaxe”, fixa o artigo 2.

A tecnoloxía acompaña

Unha enquisa da empresa de seguridade privada ADT realizada en Madrid concluíu que un 70% dos cidadáns aceptarían “con relativo agrado” someterse a videovigilancia “sempre que favoreza a seguridade cidadá”, fronte a un 23% que opinaron que as cámaras violaban a súa privacidade.

Cada vez son máis baratos e menos custosos de manter os circuítos de vixilancia

A seguridade evidentemente está a gañar a batalla ao dereito á intimidade. E a tecnoloxía acompaña e en boa medida é responsable de leste envorco. Cada vez son máis baratos e menos custosos de manter os circuítos de vixilancia. O acceso remoto agora establécese, polo xeral, por medio de Internet.

O mundo das mini-cámaras cambia a diario. Cada día os modelos son máis pequenos e camúflanse máis facilmente. Teñen máis resolución, gravan por infravermellos, dispoñen de visión nocturna, emisión de vídeo por radio… En establecementos especializados véndense cámaras desde 1cm x 1cm, en cor e en branco e negro, capaces de ver por un orificio de 2 mm de diámetro. O prezo depende de moitos factores, pero hainas por menos de 150 euros.

Condicións legais

A Lei no seu articulado establece algunhas cautelas para evitar os abusos na súa utilización:

  • A presenza das cámaras ha de estar anunciada con carteis nunha área de 500 a 900 metros. O público debe ser informado de maneira clara e permanente da existencia de videocámaras fixas, e da autoridade responsable. Bastará cun cartel que anuncie que a zona esta sometida a videovigilancia, sen necesidade de indicar o emprazamento concreto das cámaras.

  • As cintas terán que ser destruídas no prazo dun mes despois da gravación, salvo se as imaxes teñen que ver con infraccións penais ou administrativas.
  • O regulamento dá orde de destruír as gravacións que inclúan o interior de edificios próximos e todas aquelas en as que figuren conversacións privadas ou nas que aparezan persoas en actitudes que poidan afectar á súa intimidade.
  • A título persoal, calquera cidadán pode exercer os dereitos de acceso e cancelación das gravacións en que crea que aparece. “O exercicio destes dereitos pode ser denegado por quen custodie as imaxes e sons, en función dos perigos que puidesen derivarse para a defensa do Estado, a seguridade pública ou as investigacións policiais”, informa Muñoz.
  • A Lei Orgánica 4/1997 sobre a Utilización de Videocámaras polas Forzas e Corpos de Seguridade en Lugares Públicos establece sancións para quen incumpran a norma.
  • O arquivo das imaxes que non sexa obxecto dunha organización sistemática, de modo que se permita a súa procura a partir dos datos dunha persoa concreta, non se considera ficheiro a efectos da Lei de Protección de Datos. Por tanto, neses casos non é aplicable esta normativa. Pola contra, se ditas imaxes son efectivamente incorporadas a un ficheiro entón si será aplicable a Lei de Protección de Datos, e por tanto, o titular da videocámara deberá contar co consentimento inequívoco dos afectados.
  • Cando a instalación das videocámaras supoña unha intromisión ilexítima na honra, a intimidade ou a propia imaxe, os afectados poden exercer accións ao amparo da Lei Orgánica 1/1982, de 5 de maio, ante os xulgados civís, e nos casos máis graves, acudir mesmo á vía penal pola comisión dun delito contra a intimidade (artigo 197 do Código Penal).
  • O texto contempla “o principio de proporcionalidade“, é dicir, que a utilización destes sistemas diríxase á procura do obxectivo buscado e que os beneficios perseguidos sexan maiores que os prexuízos que poida causar.

En calquera caso, “non se poden utilizar videocámaras para tomar imaxes nin sons do interior das vivendas, nin dos seus vestíbulos, salvo co consentimento do titular ou autorización xudicial cando se afecte de forma directa e grave á intimidade das persoas, así como tampouco para gravar conversacións estritamente privadas. As imaxes e sons obtidos accidentalmente nestes supostos deben ser destruídas inmediatamente”, afirma tallante Javier Muñoz.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións